2015! / 37 εβδομάδων / να ζήσεις μωράκι / 22 μηνών

Το χριστουγεννιάτικο μας δέντρο για τα Χριστούγεννα του 2014. 

Η θέα από το μπαλκόνι μας και η φύση είναι πανέμορφη αυτή την εποχή.

Ο Π παίζει με τα τρένα του.

37 εβδομάδων!

Ο μικρός Γ την ημέρα της γιορτής του.

Ρουχαλάκια για τον μικρό Γ.

Υγιεινή διατροφή / η αγαπημένη μου σαλάτα αυτή την εποχή. 

Οι κουβερτούλες που έφτιαξα για τον Γ. 

1. 2015!

Καλωσορίσαμε το 2015 με αισιοδοξία. Εγώ τουλάχιστον. Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολικά αισιόδοξη αλλά νιώθω κάτι διαφορετικό. Νιώθω κάτι αισιόδοξο, χαρούμενο και κάτι να αλλάζει αυτή τη χρονιά. Δεν ένιωσα τις γιορτές όπως άλλα χρόνια, τις έζησα αλλά δεν τις 'έζησα'. Θέλω να πω πως ήμουν εκεί με το σώμα μου αλλά το μυαλό μου δεν συντονιζόταν στη στιγμή. Όχι ότι σκεφτόμουν κάτι άλλο, αλλά ζούσα την κάθε μέρα σαν να ήταν μια απλή, μη εορταστική μέρα. Και ίσως έτσι να είναι καλύτερα γιατί δεν έχεις μεγάλες προσδοκίες οι οποίες στη συνέχεια θα καταρριφθούν με απογοήτευση. Για το 2015....εύχομαι:
- να γεννήσω ένα υγιές μωράκι
- να μην πονάω μετά την εγχείρηση της καισσαρικής (yeah right!)
- το μωράκι που έρχεται να είναι ήσυχο (= να κοιμάται φυσιολογικά και να ξυπνάει κάθε 3 ώρες να φάει στην αρχή και μετά τις 40 μερές να αρχίσει να κοιμάται μέχρι το πρωί! Ναι, αυτό ζητάω από το σύμπαν και πιστεύω ότι το αξίζω!). Επίσης να είναι χαλαρό και πιο easy going από τον Π. Σε παρακαλώ θεέ του 2015....κάνε μου αυτό το δώρο!
- να προσαρμοστούμε γρήγορα στις καινούριες συνθήκες και ο Π να δεχτεί εύκολα τον αδερφό του και να μπούμε όσο το δυνατό το συντομότερο σε μια νέα ρουτίνα που να μας κάνει όλους χαρούμενους
- να χάσω γρήγορα τα κιλά της εγκυμοσύνης
- ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΘΩ ΕΠΙΛΟΓΧΙΟ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ (αναστεναγμός!)
- Να μετακομίσουμε στη Σαουδική Αραβία μαζί με τον Θ (φοβάμαι και μόνο που το γράφω, δεν θέλω να το γρουσουζέψω, γιατί ειλικρινά δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε να πάμε) και να περνάμε καλά εκεί
- Γενικά όλα καλά! Όλα καλά!
Μήπως ξεχνάω κάτι και όταν πραγματοποιηθούν όλες αυτές οι πιο πάνω ευχές να σκεφτώ ότι έπρεπε να ζητήσω κι άλλα πράγματα;
- Γενικά να πραγματοποιηθούν και άλλες ευχές μου που θα σκεφτώ μετα!

Εγώ θέλω να:
- Είμαι ψύχραιμη μαμά, ως νέα μαμά 2 μικρών αγοριών
- Είμαι ήρεμη, χαρούμενη, να χρησιμοποιήσω την εμπειρία και τη γνώση μου στο μεγάλωμα του νέου μωρού
- Να το απολαμβάνω όλο αυτό που πρόκειται να συμβεί ως μια μοναδική εμπειρία και να μην νιώσω πνιγμένη, να μη θέλω να ξεφύγω
- Γενικά να νιώθω καλά

2. 37 εβδομάδων!

Σήμερα πήγα στο γυναικολόγο μου και επιτέλους καταφέραμε να δούμε το φατσάκι του μωρού. Πήγα μαζί με την αδερφή μου και συμφωνήσαμε και οι δύο ότι ο Γ μοιάζει υπερβολικά με τον Π. Απίστευτο! Είναι ίδιοι. Φυσικά αυτό θα φανεί καλύτερα όταν γεννηθεί. Ο Γ ζυγίζει 2.800 κιλά, πήρε 300 γραμμάρια τις τελευταίες 2 εβδομάδες. Δεν ενθουσιάστηκα γιατί περίμενα να πάρει περισσότερα, το πιο πίθανο είναι να γεννηθεί λίγο περισσότερο από 3 κιλά όπως και ο Π. Πράγμα πολύ περίεργο γιατί εγώ και ο Θ είμαστε ψιλοί και ο Π εξελίχθηκε σε πολύ μεγαλόσωμο μωρό και παιδάκι. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί γεννάω μικρά μωρά. Όχι ότι έχω πρόβλημα με το μικρό μωρό αλλά έχω άσχημη εμπειρία με τον Π που μόλις γεννήθηκε ήθελε να πάρει το βάρος του και έτρωγε ακατάπαυστα μέχρι που έπαθε κολικούς και παλινδρόμηση και στο τέλος έγινε ένα μικρό βρεφοβουβαλάκι. 

Το μωρό κινείται απίστευτα πολύ, η κοιλιά μου αλλάζει σχήμα συνεχώς. Λατρεύω αυτό το αίσθμα του να νιώθεις κάτι να κινείται στην κοιλιά, κάτι να κολυμπάει και να ξέρεις ότι είναι το μωρό σου. Μα καλά πως χωράει εκει μέσα; Έχω κάποιες συσπάσεις, εχτές πίστεψα ότι θα γεννήσω γιατί είχα έντονους πόνους περιόδου και έπρεπε να καθήσω με τα πόδια ψηλά για να μου περάσουν. Εύχομαι να περιμένει μέχρι τη μέρα που προγραμματίσαμε γιατί θέλω να περάσω και λίγες μέρες μαζί με τον Θ πριν τη μεγάλη μέρα! 

Εγώ δεν έχω ιδέα πόσα κιλά είμαι! Δεν θυμάμαι από πότε έχω να ζυγιστώ και ούτε πόσα κιλά ήμουνα τότε. Και είμαι πάρα πολύ χαρούμενη με αυτό το γεγονός και με την άγνοια που με διακατέχει. Πως άλλες γυναίκες περιμένουν μέχρι τη μέρα που θα γεννήσουν για να μάθουν το φύλο του μωρού; Εγώ περιμένω τη μέρα που θα επιστρέψω σπίτι από την κλινική για να μάθω πόσα κιλά είμαι! Θα είμαι η μοναδική γυναίκα της σύγχρονης εποχής που δεν θα ξέρει πόσα κιλά πήρε στην εγκυμοσύνη της! Παρεπιπτόντως, δεν θα μπορούσα με τίποτα να μην ξέρω το φύλο του μωρού και να πρέπει να αγοράσω όλα τα boring unisex ρουχα που κυκλοφορούν τα οποία να ταιριάζουν και στα δύο φύλα. Μπλε και πάλι μπλε. Αστειεύομαι έχω πάρει ρούχα σε όλα τα χρώματα εχτός ροζ. Τα αγόρια μου με έκαναν να μισήσω το ροζ. Τι σαχλό και παστέλ χρώμα είναι αυτό ενώ υπάρχουν τόσα έντονα και φωτεινά χρώματα; 

Αγχώνομαι... για πολλά πράγματα. Για την επιλόγχιο κατάθλιψη, για το πως θα το πάρει ο Π, πως θα προσαρμοστούμε στη νέα πραγματικότητα μόνοι μας χωρίς τον Θ, πως θα τα καταφέρνω όλα μόνη μου, μήπως καταρρεύσω, μήπως μου φανεί πολύ δύσκολο όλο αυτό, μήπως οι δικοί μου δεν με βοηθούν αρκετά, κλπ, κλπ. Σκέφτομαι ότι μου απομένουν μόνο μερικές μέρες και ανατριχιάζω σε όλο μου το κορμί. Θέε μου, κάνε να πάνε όλα καλά... 

3. Να ζήσεις μωράκι

Σήμερα είναι η ονομαστική γιορτή του μπαμπά μου και του μικρού Γ. Θα μου άρεσε πολύ να γεννηθεί σήμερα, στη γιορτή του αλλά...καλύτερα που επέλεξε να μην το κάνει γιατί ακόμη δεν είμαι έτοιμη. 

4. 22 μηνών

Αύριο ο Π γίνεται 22 μηνών! Αγάπη μου, αστέρι μου, ζωή μου, παιδάκι μου, μικρέ μου τύρρανε! Σε λατρεύω και τι να γράψω για σένα. Τι να λέω, τα ίδια; Πόσο έξυπνος είσαι, πόσο πολύ μιλάς, πόσα ξέρεις; Για το θερμό σου ταμπεραμέντο, που δεν περνάς απαρατήρητος; Για την τρέλα σου; Ακόμη συνεχίζεις να με εκπλήσεις, να με κάνεις να γελάω, να θυμώνω, να πανικοβάλομαι, να χαίρομαι, να φτάνω σε απόγνωση αλλά και να νιώθω η πιο τυχερή μαμά στον κόσμο. Σε 2 μήνες είναι τα 2α γενέθλια σου! Ποιός ξέρει αν θα είμαι σε θέση να σου κάνω πάρτυ, αλλά σίγουρα θα τα γιορτάσουμε με τον ένα ή τον άλλον τρόπο. Ο μεγάλος αδερφός...χαχα....ποιός θα το πίστευε... 

Αυτά πάνω κάτω... η ζωή κυλάει πότε ήρεμα, πότε με σκαμπανεβάσματα, αλλά πάντα σκέφτομαι πόσο γρήγορα περνάνε όλα, ότι τίποτα δεν κρατάει για πάντα, και αυτό με κάνει να συγκεντρώνομαι και να ζω τη στιγμή. Ίσως αυτό να είναι το τελευταίο μου κείμενο πριν γεννήσω...ποιός ξέρει! Ποιός ξέρει πότε θα βρω χρόνο να κάτσω να γράψω πάλι μετά τη γέννηση του Γ.... 

Im wishing on a star.....

Merry Christmas!

Είναι παραμονή Χριστουγέννων! Κιόλας! 

Περνάω την καλύτερη παραμονή Χριστουγέννων που θα μπορούσα να περάσω αυτή τη δεδομένη στιγμή της ζωής μου, αυτή τη χρονιά του 2014, στα 32 μου χρόνια, με ένα παιδί στο κρεβάτι και ένα άλλο στην κοιλιά. 

Το σχέδιο ήταν να μείνω στο σπίτι της μαμάς μου απόψε για να περάσουμε οικογενειακά τη γιορτινή αυτή βραδιά. Πες το ψυχαναγκασμός των γιορτών. Τελικά έκανα την επανάσταση μου. Κάθομαι στον καναπέ μου, μόνη μου, με ένα φλιτζάνι ζεστή σοκολάτα, την κουβέρτα μου, τα τραγούδια μου και την τηλεόραση μου. 

Είναι απίστευτο το πόσο μοναχική είμαι καταβάθος. Πόση ανάγκη έχω αυτές τις μοναχικές στιγμές για να βάλω σε τάξεις τις σκέψεις μου και να αδειάσω το κεφάλι μου. 

Πως περνάμε τις γιορτές; Πως να τις περνάμε... Τελικά έχω γίνει πολύ κυνική και μη συναισθηματική. Δεν νιώθω τίποτα! Πάντα λάτρευα τις γιορτές, από μικρή μέχρι πρόσφατα. Ήταν για μένα κάτι μαγικό, το στόλισμα του σπιτιού ήταν ιεροτελεστία, οι ετοιμασίες των πάρτυ ήταν η ζωή μου, ένιωθα ενθουσιασμό σαν μικρό παιδάκι. Τώρα...τίποτα! Υπάρχει το δέντρο, υπάρχουν τα στολίδια και τα χριστουγεννιάτικα παραμύθια καθώς και το usb στο αυτοκίνητο με τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Αλλά δεν έχει ιδιαίτερο νόημα. Νόημα έχουν τα παιδιά μου, το γεννημένο και το αγέννητο. Με τον Θ δεν έχουμε μιλήσει εδώ και λίγες μέρες γιατί έχουν πρόβλημα οι γραμμές, μιλάμε μόνο με μηνύματα. Αν μου λείπει απόψε; Όχι περισσότερο απότι όποιαδήποτε άλλη μέρα. 

Έχω συνειδητοποιήσει ότι αυτές οι λιγοστές μέρες πριν γεννήσω, είναι οι τελευταίες που θα περάσω μόνη μου με τον Π. Είναι μαγικές αυτές οι στιγμές, μοναδικές, πολύτιμες, είναι μια εμπειρία που θα ζήσω μόνο μια φορά στη ζωή μου. Ξέρω ότι θα μου λείψει ο άπλετος και απόλυτος χρόνος που διαθέτω για τον Π αυτή τη στιγμή. Ξέρω ότι θα λείψει και στον ίδιο. Αυτό μόνο με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή στη ζωή μου. Να ρουφήξω τις στιγμές που έχω με το μωρό μου. Έστω κι αν βαριέμαι αφόρητα να φτιάχνω ψηλούς πύργους και να διαβάζω το ίδιο βιβλίο για 100στή φορά. Όταν πάει για ύπνο και έρθω μόνη μου στο σαλόνι και αντικρύσω το ποδηλατάκι του με την καρότσα του, δάκρυα ανεβαίνουν στα μάτια μου. Πως γίνεται να τον αγαπάω τόσο πολύ που όλα τα άλλα να ακυρώνονται; Θα αγαπήσω το ίδιο και τον δεύτερο μου γιο; Φυσικά και ναι αλλά αυτή τη στιγμή δεν μπορώ καν να φανταστώ πως γίνεται αυτή η αγάπη να μοιραστεί στα δύο. Ή να μεγαλώσει κατά το διπλάσιο. 

Λες να με επισκεφτεί ο Άγιος Βασίλης απόψε και να μου αφήσει το δώρο μου κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο; χο! χο! χο! 

Κατά τ' άλλα... είμαι 35 εβδομάδων έγκυος! wow....! Πότε έφτασα μέχρι εδώ. Σε λιγότερο από 1 μήνα γεννάω, 21 Ιανουαρίου 2015, στις 8:30 το πρωί. Πήγα στο γυναικολόγο μου χτες και όλα μια χαρά. Το μωράκι είναι 2,5 κιλά και έχει πάρα πολλά μαλλιά. Ο Π είχε πολύ λίγα. Μου έκαναν εξετάσεις αίματος και όλα μια χαρά. Δεν καταφέραμε να δούμε το προσωπάκι του -πάλι- γιατί είχε τα χεράκια μπροστά στα ματάκια του. Θα μας κάνει έκπληξη αυτό το παιδί, θέλει να κάνει την εμφάνιση του την ημέρα που θα γεννήθει. Λες να μοιάζει στον Π; Λένε ότι ο Π μοιάζει σε μένα. Εγώ κάποτε βλέπω τον εαυτό μου σ'αυτόν και κάποτε βλέπω τον Θ. Νομίζω είναι ένα ομοιόμορφο ανακάτεμα και των δύο μας. Δεν θα πω ψέματα, εύχομαι το μωρό που έρχεται να μοιάζει περισσότερο στον Θ. Δεν μπορώ να βλέπω τη φάτσα μου σε έναν άλλο μικρό άνθρωπο. Μου φαίνεται πολύ creepy. 

Καλά Χριστούγεννα

33 εβδομάδων!

Η κοιλιά μου έχει χαμηλώσει εμφάνως. Το μωρό γύρισε με το κεφάλι προς τα κάτω. Δεν πιέζεται πια τόσο πολύ το διάφραγμα μου και μπορώ να αναπνέω λίγο καλύτερα. Όμως η κούραση είναι πολύ περισσότερη τώρα πια νιώθω βαριά. Το άδικο είναι ότι ενώ ο Π ερχόταν σε τέτοια θέση που δεν μπορούσα να τον γεννήσω φυσιολογικά όπως ήθελα, αυτός εδώ έρχεται σε τέλεια θέση αλλά ο γιατρός δεν παίρνει το ρίσκο να με γεννήσει φυσιολογικά μετά από καισσαρική τόσο σύντομα. 

Την Τετάρτη που μας πέρασε είχα ραντεβού στο γυναικολόγο. Δεν καταφέραμε να δούμε το προσωπάκι του μωρού γιατί είχε και τα χεράκια αλλά και τα ποδαράκια μπροστά του. Απογοήτευση. Επίσης....το βάρος του μωρού είναι λιγό πιο κάτω από τον μέσο όρο. Είναι 1.800κιλά ενώ έπρεπε να είναι λίγο πιο πάνω από 2 κιλά. Γι΄αυτό φταίει το ότι ούτε εγώ παίρνω βάρος τον τελευταίο καιρό λόγω του ότι δεν πεινάω αλλά και του ότι προσέχω πολύ τη διατροφή μου. Ναι, οι θερμίδες που παίρνω είναι πολύ λιγότερες από αυτές που θα έπρεπε. Έκανα το λάθος και πήρα περισσότερα κιλά στην αρχή της εγκυμοσύνης που δεν τα χρειαζόμουν, και αποφάσισα να προσέχω τώρα που είμαι στο τέλος και επιβάλλεται να παίρνω βάρος. Εννοείται ότι πανικοβλήθηκα και άρχισα από την ίδια κιόλας μέρα να τρώω περισσότερο. Η αλήθεια είναι ότι δεν πεινάω και τόσο πολύ και μου αρέσει να τρώω υγειινά και ελαφριά. Για παράδειγμα για πρωινό τρώω δύο φέτες μαύρο ψωμί με μοτσαρέλα και γαλοπούλα και 1 αυγό. Ο γιατρός είπε ότι πρέπει να τρώω άσπρο ψωμί και πιο παχυντικό τυρί μαζί με 2 αυγά. Είπε να τρώω λουκάνικα και πίτσες. Ναι, σκέφτομαι ματαιόδοξα πολλές φορές και δεν θέλω να παχύνω όσο πάχυνα στον Π. Είδα το σώμα μου όπως δεν το είχα δει ποτέ και δεν ντρέπομαι να το πω, ένωσα μια αηδία. Δεν μου αρέσει να παχαίνω και σίγουρα δεν μου αρέσει η διαδικασία του να χάσω τα κιλά μετά. Φυσικά, αυτό δίπλα στην υγεία του μωρού μου μου φαίνεται εντελώς παράλογο και προτιμώ να πάρω όσα κιλά πρέπει παρά να κινδυνέψει με όποιοδήποτε τρόπο το μωράκι μου. Από την περασμένη Τετάρτη έχω πεσμένη ψυχολογία και δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου αλλά νιώθω το μωράκι στην κοιλιά μου πολύ πιο ήσυχο σε σημείο που έχω ανησυχήσει. Μπορεί να είναι λόγω του ότι μεγαλώνει και δεν έχει τόσο πολύ χώρο πια για να κινείται. Σκέφτομαι ότι μπορεί να πάθει κάτι και τρελαίνομαι. 

Εχτός από τα της εγκυμοσύνης... τα υπόλοιπα δεν είναι και τόσο χαρούμενα για μένα. Δεν πρόκειται να ωραιοποιήσω τίποτα, θέλω να λέω μόνο την αλήθεια. Ο Π με κάνει πολύ χαρούμενη και δίνει νόημα στη ζωή μου και λόγο ύπαρξης, αλλά...η μοναξιά ώρες ώρες με τρελαίνει. Μου λείπει απίστευτα ο Θ, το μωρό μου, η αγάπη μου, ο άντρας μου, το στήριγμα μου, ο άνθρωπος που με κάνει να γελάω, να χαλαρώνω, να νιώθω αγάπη. Κρατιέμαι δυνατή, ξεχνάω να έρθω σε επαφή με τα αισθήματα μου επειδή συνέχεια είμαστε με κόσμο και δεν καθίσαμε σπίτι ούτε ένα απόγευμα! Δεν αντέχω να είμαι στο σπίτι το απόγευμα, την ώρα που κανονικά θα σχόλανε ο Θ και θα ερχότανε να μας βρεί. Είναι οι πρώτες γιορτές της ζωής μου που ανυπομονώ να περάσουν και να τελειώσουν, για να φτάσει η μέρα που θα έρθει ο Θ. Ανυπομονώ για τη μέρα που θα ξεστολίσω το δέντρο. Ζω τις γιορτές από απόσταση, χωρίς να τις νιώθω. Κανονίζω χίλια δυό για τις γιορτές, χωρίς να το θέλω πραγματικά, μόνο και μόνο για να είμαι με κόσμο, ενώ το μόνο που θέλω είναι να κάτσω στον καναπέ μου, μόνη μου με την κουβέρτα μου και να βλέπω τηλεόραση από το πρωί μέχρι το βράδυ, χωρίς να μιλώ σε κανέναν, μέχρι να περάσουν οι μέρες. Έχω όμως και ένα παιδί μαζί μου και δεν μπορώ να του το κάνω αυτό. Θέλω να είμαι χαρούμενη γιαυτόν και να του προσφέρω τα καλύτερα! Και μέχρι τώρα το καταφέρνω. Δεν είναι ότι προσποιούμαι...όταν είμαι μαζί του είμαι όντως χαρούμενη και ξεχνιέμαι. 

Πιστεύω ότι οι άλλοι με βλέπουν σαν ένα πολύ δυνατό πλάσμα. Ξέρω ότι δείχνω αυτή την εικόνα προς τα έξω. Γιαυτό και πολλές φορές κανένας δεν προσφέρεται να με βοηθήσει και όλοι υποθέτουν ότι τα καταφέρνω και μόνη μου, τονίζοντας μου πόσο δυνατή είμαι. Ναι είμαι. Και ναι δεν μου αρέσει να ζητάω βοήθεια, ποτέ δεν μου άρεσε. Ήμουν πάντα πολύ ανεξάρτητη και τα έβγαζα πέρα μόνη μου. Τώρα όμως χρειάζομαι πολλή βοήθεια γιατί δεν τα καταφέρνω μόνη μου έγκυος και με ένα νήπιο. Σωμάτικα μου είναι αδύνατον! Αλλά, δεν ξέρω πως να ζητήσω βοήθεια. Μέσα μου φωνάζω για βοήθεια αλλά έξω φαίνομαι ότι τα έχω όλα υπό έλεγχο. Εύχομαι μόνο κάποιος να μπορούσε να καταλάβει αυτή την ανάγκη μου και να έρθει μια μέρα από μόνος του στο σπίτι μου να μου πει να κρατήσει για λίγο τον Π να πάω να ψωνίσω τα αναγκαία μας τρόφιμα. Ή κάποιος να προσφερθεί να ανεβάσει τον Π και τις τσάντες μας από τις σκάλες. Και διάφορα άλλα τέτοια πρακτικά. 

Είναι δύσκολα...δεν θα πω ψέματα, είναι δύσκολα. Περνάω και ωραίες στιγμές αλλά πάντα κάτι λείπει. Όλα είναι μισά. Ξέρω όμως ότι όλα αυτά σύντομα θα αλλάξουν. Και ζω γιαυτές τις στιγμές που θα είμαστε όλοι μαζί, μια οικογένεια. Τα τρία αγόρια μου κι εγώ! Να τους προσέχω και να με προσέχουν. 

Έτσι ήμουν στις 33 εβδομάδες έγκυος τον Π!! Νόμζω ότι η κοιλιά ήταν μεγαλύτερη.

21 μηνών!

Οι αγαπημένες σου βόλτες στα χωράφια μαζί με τον παππού.

Εντάξει οι μήνες πετάνε δεν το συζητώ! Μόλις κλείσεις 2 χρονών θα σταματήσω να μετράω την ηλικία σου σε μήνες, εκτός από τα 6μηνα. Δύο, δυόμιση, κλπ. 

Η εξέλιξη σου ραγδαία! Δεν μπορώ να μην το συνδέσω με το ότι τον τελευταίο μήνα είμαι κι εγώ στο σπίτι μαζί σου και έχω αναλάβει full την διαπαιδαγώγηση σου. Σου κάνω home schooling κανονικότατα! Όπως και τον Αύγουστο που μας πέρασε που είχα άδεια και ήμασταν όλη μέρα μαζί, έτσι και τον τελευταίο μήνα, έκανες άλματα! Τι κάνω μαζί σου; Καταρχήν η τηλεόραση, το laptop και το κινητό είναι απαγορευμένα στο σπίτι μας. Η τηλεόραση είναι σβηστή από την πρίζα και ξέρεις ότι έχει 'σπάσει'. Το laptop είναι κρυμμένο στο ντουλάπι του διαδρόμου (μαζί με όλα τα καθαριστικά και στοκ σε χαρτικά και μωρομάντηλα), αλλά δεν έχω άλλη επιλογή γιατί όπου άλλου το βάλω το βρίσκεις. Κάποιοι ίσως με βρίσκουν υπερβολική και ότι λίγη τηλεόραση δεν κάνει κακό και μπλα μπλα μπλα, ΑΛΛΑ εγώ αυτό βρίσκω ότι είναι το καλύτερο για σένα. Έχεις κόλλημα με όλα αυτά τα ηλεκτρονικά και αν τολμήσω να σε αφήσω να τα χρησιμοποιείς ελεύθερα δεν πρόκειται να σταματήσεις ποτέ. Εξάλου όποτε πάμε στη γιαγιά σου βλέπεις τηλεόραση και youtube. Άρα δεν στερείσαι τίποτα! 

Από το πρωί που ξυπνάμε αρχίζουμε μάθημα! Διαβάζουμε πολλά, πολλά, πάρα πολλά βιβλία και μαθαίνουμε καινούριες λέξεις. Έχεις μάθει σχεδόν όλα τα χρώματα (πράγμα που πίστευα ότι το μαθαίνουν πολύ αργότερα τα παιδιά). Ξέρεις το κόκκινο, το μπλε, το πράσινο, το κίτρινο, το πορτοκαλί και το μοβ. Τώρα δουλεύουμε λίγο το άσπρο και το μαύρο. Ξέρεις να μετράς μέχρι το 12 και στα αγγλικά ξέρεις μέχρι το 4. Δεν έχω ίδεα που έμαθες το four αλλά όταν σου δείχνω τον αριθμό 4 μου λές four! Το one, two, three, τα έμαθες από ένα παιχνίδι που τα λέει στα αγγλικά αλλά το four, δεν έχω ιδέα! 

Μετά παίζουμε με διάφορα παιχνίδια (αν και τα βαριέσαι γρήγορα). Σου αρέσει να φτιάχνουμε ψηλούς πύργους με διάφορους κύβους και μετά να τους ρίχνεις κάτω με δύναμη. Αυτό σε διασκεδάζει πολύ. Το κόλλημα με τα τράκτορ και όλα τα υπόλοιπα μέσα μεταφοράς εξακολουθεί να υπάρχει. Επίσης τραγουδάμε και χορεύουμε!! 

Προσθέσαμε ακόμα μια δραστηριότητα στη λίστα μας, πάμε μουσικοκινητική μαζί με μια φίλη μας και το κοριτσάκι της. Σου αρέσει πάρα πολύ να πηγαίνεις εκεί αλλά έχεις ένα θέμα με το να μοιράζεσαι πράγματα με άλλα παιδάκια. Συγκεκριμένα τα πιο μικρά ή στην ίδια ηλικία περίπου μαζί σου. Δεν θέλεις τα μωράκια. Με τα πιο μεγάλα παιδάκια δεν έχεις πρόβλημα. Μου αρέσουν πολύ οι δραστηριότητες μας γιατί ακους μουσική που τη λατρεύεις και επίσης μαθαίνεις πολλά πράγματα. Όχι τόσο νέες λέξεις αλλά μαθαίνεις να συναναστρέφεσαι και να κοινωνικοποιείσαι. Να περιμένεις τη σειρά σου, να ακολουθείς κανόνες. Και συνεργάζεσαι πολύ πιο εύκολα και γρήγορα απότι το περίμενα. 

Το λεξιλόγιο σου έχει ξεφύγει. Κάνεις προτάσεις με 3 λέξεις και ξέρεις πάρα πάρα πάρα πολλές λέξεις. Τι να πρωτογράψω. Τώρα που είμαστε σε γιορταστική περίοδο μαθαίνουμε διάφορα πράγματα σε σχέση με τα Χριστούγεννα. Ξέρεις το χριστουγεννιάτικο δέντρο, το αστέρι, τον Άγιο Βασίλη, τους τάρανδους, το δώρο. Σου αρέσει πολύ το τραγούδι let it snow και το ακούμε στο αυτοκίνητο. Μόλις τελειώσει μου λες ' ξανά let it snow'. Ξέρεις να ζητήσεις αυτό που θέλεις. Αν κάθομαι στον καναπέ και θέλεις να παίξουμε, μου λες 'σήκω μάμα'. Λες συνέχεια μα ΣΥΝΕΧΕΙΑ όχι. Στα πάντα. Δεν μπορώ να σε ρωτήσω κάτι και να απαντήσεις κάτι διαφορετικό. Το όχι είναι η αγαπημένη σου λέξη. Ακόμα κι αν δεν το εννοείς, θα το πεις. Έχεις μάθει πως με λένε και πως λένε τον μπαμπά σου. Επίσης πως λένε τις γιαγιάδες και τον ένα παππού. Τον δεύτερο τον αποκαλείς 'παππούλη'. Ξέρεις τα ξαδέρφια σου και κάποιες φίλες μου. Ξέρεις την έννοια του 'φοβάμαι'. Εξακολουθείς να φοβάσαι τους έντονους θορύβους. Αν κάποιο παιδάκι σου φωνάξει δυνάτα πολύ κοντά στο πρόσωπο (κάτι που συμβαίνει συχνά, παραδόξως! καλά, γιατί; τι συμβαίνει στην κοινωνία μας;), αρίζεις να κλαις. Ο θόρυβος είναι το μόνο πράγμα που σε κάνει να κλαις. Αν ακούσεις ένα δυνατό θόρυβο θα μου πεις 'φοβάται'. Μιλάς για τον εαυτό σου στο τρίτο πρόσωπο. Φοβάται ο Π. Ο Π πλύνει πιάτα. Α ναι! Σου αρέσει πολύ να 'πλένεις΄πιάτα. Κάθε μέρα στέκεσαι στη βρύση και παίζεις με τα ποτήρια και το νερό. Όταν λερωθεί το πανί σου θέλεις να το 'αλλάξουμε'. Ή ξέρεις ότι όταν τελειώσουμε με τα παιχνίδια θα τα 'φυλάξουμε'.

Τα υπόλοιπα νέα του μήνα μέσω φωτογραφιών. 

Εχτός από το νιάου, τώρα κουβαλάς παντού μαζί σου και το πάντα. Και εννοείται ότι κοιμάσαι και με τα δύο αγκαλιά. 

Wowwwww!!!!!!!! Ένα αληθινό τράκτορ!!!! Δεν φαντάζεσαι τι έγινε, απλά δεν φαντάζεσαι!!!

Βόλτες στη Λάρνακα με τη γιαγιά και τα ξαδέρφια σου. Θαύμασες πολύ τα παιδιά με τα skate boards. 

Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κανένα στολίδι πάνω στο δέντρο εχτός από τα φωτάκια και το αστέρι. Δεν πρόκειται να το ξαναστολίσω! 

Τουλάχιστον φαίνεται ωραίο τη νύχτα με τα φωτάκια.

Ναι!!!!!!!!! Το πρώτο σου κούρεμα!!!! Yeiiii!!!!! Τα μαλλιά σου ήταν τόσο μακριά που όλοι σε παιρνούσαν για κοριτσάκι. Δεν είχα κανένα πρόβλημα με αυτό γιατί εμένα μου άρεσαν. Τα μπροστινά όμως μεγάλωσαν τόσο πολύ που έβλεπα ότι δυσκολευόσουν με την όραση. Είχες τα ματάκια σου συνέχεια μισόκλειστα. Το ένα ματάκι έβγαλε ένα κόκκινο εξάνθημα και έτρεχε υγρό. Έτσι αποφάσισα να κόψω πρώτα τα μπροστινά. Χμ...ψιλοαποτυχία γιατί τα πίσω φαίνονταν ακόμα πιο μακριά και ήταν κάπως αστεία. Εχτός του ότι έμοιαζες ακόμα περισσότερο με κοριτσάκι, το κούρεμα θύμιζε κάπως δεκαετία του 70! Σκέφτηκα λοιπόν ότι...μια φορά ο άνθρωπος περνάει το δεύτερο χρόνο τη ζωής του και θα έχουμε να το θυμόμαστε μόνο μέσα από τις φωτογραφίες. Και σκέφτηκα ότι ίσως όταν μεγαλώσεις να μου πεις ότι δεν ήθελες να έχεις τόσο αστεία μαλλιά στα δύο σου και ότι έπρεπε να κάνω κάτι γιαυτό και όχι να σε αφήσω να κυκλοφορείς έτσι. Γιαυτό και εγώ λοιπόν, πήρα το ψαλίδι, έκοψα τις μπούκλες (κλαψ, κλαψ, την πρώτη μέρα είχα κατάθλιψη) και σε έκανα...αγόρι!

Και να το αποτέλεσμα!!! Ναι έχεις χάσει λίγο από το συλ και την προσωπικότητα σου. Θέλω να αφήσω ξανά τα μαλλιά σου να μακρύνουν φυσικά αλλά δεν ξέρω αν θα επιστρέψουν οι πρώτες παιδικές μπούκλες! Έχεις αλλάξει φατσούλα, μου θυμίζεις τώρα μεγάλο παιδάκι και ενώ κάποιοι λένε ότι μου μοιάζεις, εγώ βλέπω τον μπαμπά σου σε σένα. 

Σε λατρεύω μικρέ!

Να τους εκατοστήσεις (τους μήνες!). 

Σχεδόν 31 εβδομάδων και τα νέα μας!!

Είμαι πάρα πολύ ενθουσιασμένη που μου ήρθε επιτέλους η όρεξη να γράψω. Ήθελα πολύ να γράψω αλλά δεν είχα έμπνευση και βαριόμουν. Άρχισα πολλές φορές να γράφω αλλά στο τέλος τα έσβηνα όλα! Αυτό τον καιρό πλέκω μανιωδώς μια κουβερτούλα για το νέο μωρό και δεν με ενδιαφέρει τίποτα άλλο στον ελεύθερο μου χρόνο. Δουλεύω σκληρά! 

Την Τετάρτη γίνομαι 31 εβδομάδων!!! Σε δύο μήνες θα κρατάω στην αγκαλιά μου το μωράκι μου! Πριν 2 εβδομάδες πήγα στο γιατρό για το καθιερωμένο ραντεβού που γίνεται κάθε 3 εβδομάδες και την ίδια μέρα έκανα το τεστ της καμπύλης ζαχάρου που ανιχνεύει αν η εγκυμονούσα έχει διαβήτη. Έφτασα στις 8 το πρωί, μου πήραν αίμα και μετά από μια ώρα έπρεπε να πιω ενάμιση μπουκάλι lucozade μέσα σε 5 λεπτά (γιάκ!). 

Μόλις ήπια τα Lucozade μου πήραν αίμα ξανά και μετά από μια ώρα μου πήραν αίμα για τρίτη και τελευταία φορά. Τα αποτελέσμα τα βγήκαν μια χαρά! Στη συνέχεια μπήκα στο ιατρείο του γυναικολόγου μου για την εξέταση! Το μωράκι μου ζυγίζει 1.400 κιλά και είναι πανέμορφο! 

Εγώ εξακολουθώ να μη θέλω να μάθω πόσα κιλά έχω πάρει! Δεν θέλω να ανέβω στη ζυγαριά γιατί αν δω ότι πήρα πολλά κιλά δεν ξέρω πως θα αντιδράσω! Ακόμα δεν έχω ξεπεράσει την πείνα και τη στέρηση που τράβηξα για να χάσω τα κιλά της πρώτης εγκυμοσύνης. Δεν θέλω καν να σκεφτώ ότι θα ξαναπεράσω τα ίδια! 

Έχω σταματήσει τη δουλειά εδώ και 2 εβδομάδες. Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο για τους λόγους, αλλά μπορώ να πω ότι έχω γίνει άλλος άνθρωπος από την ίδια κιόλας μέρα. Απολαμβάνω να είμαι στο σπίτι με τον Π, νιώθω καλά με τον εαυτό μου που αναλαμβάνω εξολοκλήρου την ανατροφή του και δεν βασίζομαι σε άλλους και χαίρομαι που βλέπω ότι από τη μέρα που είμαι μαζί του, έχει αλλάξει. Έχει ηρεμίσει, έχει ησυχάσει, έχουμε βρει τη ρουτίνα μας και το νιώθω ότι νιώθει ασφάλεια. Είναι όλη μέρα μαζί με τη mummy του, τι άλλο μπορεί να θέλει! 

(H αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ, Ζόελ Ντίκερ)

Διάβασα αυτό το βιβλίο το καλοκαίρι και αυτή η παράγραφος πραγματικά με εκφράζει. Πάντα με απασχολούσε το θέμα της ελευθερίας. Τι είναι, πως μπορεί να είναι κανείς πραγματικά ελεύθερος και πως να μεγαλώσω ελεύθερα παιδιά. Στην ουσία είμαι μια υποταγμένη υπάλληλος γραφείου....η οποία προσπαθεί να ξεφύγει αλλά δεν μπορεί. Η λαχτάρα μου για ελευθερία με κυριεύει καθημερινά και το μυαλό μου ψάχνει διεξόδους. Είμαι ένας άνθρωπος δημιουργικός που κατέληξε σε μια καρέκλα γραφείου. Η απουσία δημιουργικότητας με σκοτώνει και εύχομαι αυτό να σταματήσει σύντομα. Ίσως...αν τελικά ο Θ αντέξει εκεί που είναι, αν τελικά πάμε κι εμείς...να καταφέρω να ξεφύγω, να αλλάξω ζωή και να βρω το πραγματικό μονοπάτι της ζωής μου, τώρα που είμαι πιο σοφή, τώρα που 'ξέρω'. 

Πως περνάμε τις μέρες μας με τον Π - μέσα από φωτογραφίες

Μπήκαμε ήδη στο πνεύμα των Χριστουγέννων! Διαβάζουμε καθημερινά Χριστουγεννιάτικα βιβλία και ο Π ήδη γνωρίζει τον Χίχι (Άγιο Βασίλη) και τους τάατους (τάρανδους). Σπίτι στολίσαμε το μικρό μας δέντρο (πέρσι δεν το είχα στολίσει γιατί δεν είχα τη διάθεση και ο Π ήταν πολύ μικρός). Ο Π έβγαλε όοοοοολες τις μπάλες και τα στολίδια από πάνω και άφησε μόνο τα φωτάκια και το αστέρι που δεν φτάνει, αλλά μου είπε 'τέι, βγάλει' (ότι θέλει να βγάλει ΚΑΙ το αστέρι). Το άφησα για λίγες μέρες έτσι ξεστόλιστο με τις μπάλες γύρω γύρω και τον άφησα να παίξει μέχρι να βαρεθεί. Σήμερα το ξαναστόλισα και πρόσεξα ότι δείχνει λιγότερο ενδιαφέρον. 

Παιχνίδια στο μπαλκόνι αν και τώρα τελευταία βγαίνει έξω όλο και λιγότερο, ίσως επειδή κατάλαβε πως κάνει κρύο.

Το 'πχιάνο'. Αυτό το παιδί είναι παθιασμένο με τη μουσική και τα μουσικά όργανα. Δεν ξέρω αν του το καλλιεργήσαμε εμείς χωρίς να το καταλάβουμε (ο μπαμπάς μου είναι μουσικός κι εγώ έπαιζα πιάνο για πολλά χρόνια), ή αν το έχει από μέσα του. 

Πεθαίνω όταν τα μαλλιά του είναι πιασμένα κότσο. Είναι τόσο μα τόσο cool. Έτσι κι αλλιώς, όπως και να είναι τα μαλλιά του και ότι χρώμα ρούχα και να φοράει, όλοι μα ΟΛΟΙ τον περνάνε για κοριτσάκι. Έχω βαρεθεί να λέω σε όλους ότι είναι αγοράκι, πολλές φορές τους αφήνω να πιστεύουν ότι είναι κορίτσι. Παντού ακούς 'θέλει και το κοριτσάκι να παίξει', 'κοίτα το κοριτσάκι', 'να ανέβει και το κοριτσάκι μαζί σου', 'ρώτα το κοριτσάκι πως το λένε', και διάφορα άλλα..... Το μουτράκι του είναι μια γλύκα! Έχει στρογγυλό προσωπάκι με στρογγυλά χαρακτηριστικά και μεγάλα χειλάκια. Είναι τόσο αγγελικός που τον περνάνε για κοριτσάκι. Αν κόψουμε τα μαλλιά σίγουρα αυτό θα σταματήσει, αλλά δεν θέλω να τα κόψουμε. Είναι μέρος της προσωπικότητας του και επίσης, του αρέσουν. Όταν χορεύει, τα κουνάει με το ρυθμό και πιστεύω ότι είναι πολύ περήφανος για τα μπουκλωτά μαλλιά του!

Αυτό το παιδί έχει στυλ. Όπως και να τον ντύσω...αποπνέει ένα στυλ, μια μαγκιά. 

Του αρέσει πολύ να φοράει γυαλιά, κάθε τύπου. 

Ανακάλυψε αυτούς τους πιγκουίνους στο mall, οι οποίοι χορεύουν και παίζουν μουσική. Το τι χορό έριξε μπροστά από αυτούς τους πιγκουίνους, δεν λέγεται! 

Παιχνίδια με τα ξαδερφάκια του!

Μου άρεσε ο τρόπος που έπεφτε το φως πάνω του. Λατρεύει τις βόλτες με το αυτοκίνητο. 'πάτο - κακί'. Περίπατο με το καρεκλάκι. Ναι κρατάει ένα πάχιχι (ψαλίδι). Τι να κάνω, έχει εμμονή! 'Κόπχει'. Κόψει. 

Play dates στο ΙΚΕΑ. 

Βόλτες στη Λήδρας με τη μπάλα μας! 

Σκαρφαλωτικές - που λέει και ο μπαμπάς του!

Η αγάπη του για τη μουσική δεν σταματάει ποτέ. Ναι έβαλε λεφτά σε αυτό τον τύπο, αφού πρώτα σταθήκαμε επί μισή ώρα μπροστά του. Του ζήτησε και ένα αγαπημένο τραγούδι το ουάουάο (The wheels on the bus), το οποίο του παίζει ο παππούς στου στην κιθάρα, αλλά ο καημένος ο άνθρωπος εννοείται πως δεν κατάλαβε. Πρότεινα στην αδελφή μου να του δώσει 5 ευρώ και να του ζητήσει να μας παίξει το τραγουδάκι μας (χαχα!) αλλά εννοείται πως αρνήθηκε. 

Βόλτες στο σπίτι του 'άου πάππου' (άλλου παππού - μπαμπά του Θ), που έχει τράκτορ. 

ohhhhhhhhhh how sweet!!!!!

ΥΓ: Απίστευτο μου πήρε σχεδόν 2 ώρες να μαζέψω τις φωτογραφίες και να γράψω αυτό το κείμενο. Τρέχω να ετοιμαστώ μέχρι να ξυπνήσει ο Π. 

20 μηνών και η πρώτη επιλογή ρούχων!

Είναι κιόλας 20 μηνών? Πότε περάσαμε από τους 19 μήνες στους 20, ούτε που το κατάλαβα. Ακόμα ο Π λέει 'κοτώ μηνών'. Μέτρησα ξανά τους μήνες για να σιγουρευτώ και ναι ο Π είναι 20 μηνών! Σε μόλις 4 μήνες θα είναι τα δεύτερα του γενέθλια και δεν μπορώ να το πιστέψω! Ο πρώτος χρόνος ήταν δύσκολος και πέρασε πολύ αργά και θολά όμως ο δεύτερος... πέρασε σαν άνεμος! Η ανάπτυξη του είναι ραγδαία, κάθομαι και τον κοιτάζω και είναι απίστευτο το πόσο μεγάλος είναι! Θυμάμαι σαν χθές που τον κρατούσα στην μπανιέρα του για να μην πέσει, ενώ χθες τον είδα να στέκεται μόνος του και να φαίνεται τόσο μεγάλος μέσα στην μπανιέρα που φαίνεται τόσο μικρή και μου φάνηκε αστείο να τον κρατήσω για να μην πέσει. Μπορεί να ελέγχει μόνος του το σώμα του τώρα. Μπορεί να τον ρωτήσω κάτι και να μου απαντήσει και το βρίσκω τόσο συγκλονιστικό! Πότε αυτό το μωρό, που ήταν μέσα στην κοιλιά μου (όπως είναι τώρα ο αδερφός του) μόλις πριν 2 χρόνια, μπορεί τώρα να μου απαντήσει που πήγε το απόγευμα. 'πάκο' Με ποιόν πήγες στο πάρκο? 'ππού, γιαγιά'. Τι έκανες στο πάρκο? 'τσούα, κούνια, τραμπάγια'. Είχε παιδάκια? 'όχι πιάκια'. Ανατριχιάζω... μεγαλώνει, το βρέφος μου έγινε ένα πλασματάκι.

Σήμερα επέλεξε μόνος του τι θα φορέσει! Είμαι συγκλονισμένη. Άκουγα ιστορίες για παιδάκια που επιλέγουν τα ρούχα τους και για μαμάδες που υποφέρουν γιατί δεν μπορούν να ντύσουν με στυλ τα παιδιά τους γιατί αυτά επιλέγουν τους πιο άκυρους συνδυασμούς και γελούσα... Σήμερα έβγαλα δύο μπλούζες για τον Π. Μια γκρίζα και μια κόκκινη. Αποφάσισα να του φορέσω την γκρίζα αλλά δεν δέχτηκε. Γύρισε και μου είπε 'κόνινο'. Τον ρώτησα αν θέλει την κόκκινη μπλούζα και απάντησε καταφατικά 'μμ'. Εννοείτε ότι του φόρεσα την κόκκινη μπλούζα.

Φτάνουμε στο σπίτι της μαμάς μου και βλέπει τη λεμονιά στο πεζοδρόμιο. 'Κόπχει μιμόνια' λέει. Τον κατεβάζω και πάει στη λεμονιά να κόψει λεμόνι. Του λέω να το δώσει στη γιαγιά του για να το βάλει στη σούπα. Της το παίρνει και της λέει 'μιμόνι'.

Φτάνουμε σπίτι την ίδια ώρα με τους γείτονες μας τους οποίους βλέπουμε σπάνια και τυχαία. Τους βλέπει και λέει 'Χάη, Κατίνα'. Ναι είναι ο Χάρης και η Κατερίνα. Και μετά λέει 'μωάμι'. Ξέρει ότι έχουν ένα μικρό μωράκι, 3 μηνών.

Είναι πεπεισμένος ότι η κοιλιά μου είναι τράκτορ! Την δείχνει κάθε μέρα και λέει 'ττάττο'. Μια μέρα απαίτησε να σηκώσω τη μπλούζα μου να δει το ττάττο, πήρε μια βίδα από τα εργαλία του και προσπάθησε να τη βιδώσει στον ομφαλό μου. Του είπα ότι έχει μωράκι εκει μέσα. Θυμώνει και ρωτάει 'πούντο μωάμι?'. Δεν το βλέπει, δεν μπορεί να κατανοήσει αυτό που δεν βλέπει.

Κρύβω το κινητό μου κάτω από τα μαξιλάρια στον καναπέ για να μην το βρίσκει και είμαι με την εντύπωση ότι δεν με βλέπει όταν το κάνω αυτό. Έχω την αίσθηση ότι του κρύβω κάτι. Ξαφνικά βρίσκει το κινητό μου στο τραπεζάκι του χωλ, το παίρνει και πάει και το κρύβει κάτω από το μαξιλάρι!

Η αγάπη που έχω γιαυτόν τον μικρούλη είναι αστείρευτη. Μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και δεν μπορώ να πιστέψω ότι εγώ είμαι αυτή που τον δημιούργησα (με τη βοήθεια του μπαμπά του φυσικά! χεχε). Ότι είναι κομμάτι μου, ότι είναι μισός εγώ και μισός ο μπαμπάς του. Ότι σίγουρα έχει κάτι από μένα και κάτι από τον μπαμπά του το οποίο δεν βλέπω τώρα. Μου φαίνεται τόσο συγκλονιστικό αυτό το πλασματάκι που υπάρχει στη ζωή μας. Λες και ήρθε από το διάστημα και έπεσε μέσα στο σπίτι μας. Που βρέθηκες αγάπη μου εσύ?

ΥΓ: Θυμάμαι ένα περιστατικό που έγινε το καλοκαίρι του 2013 όταν ο Π ήταν 3 μηνών και είχαμε βγει έξω ίσως για πρώτη ή δεύτερη φορά μετά τον Π. Πήγαμε για σουβλάκια κάπου κοντά στο σπίτι μας. Ήμασταν και οι δύο εξαντλημένοι και φορτισμένοι αλλά προσπαθήσαμε να βγούμε λίγο έξω για αλλαγή. Ο Π κοιμόταν στο καρότσι του. Δίπλα μας καθόταν ένα νεαρό ζευγάρι και η κοπέλα κρατούσε στα πόδια της ένα αγοράκι το οποίο μου φάνηκε πάρα πολύ μεγάλο. Σκέφτηκα...πότε θα είναι και ο Π τόσο μεγάλος να τον κρατάω στα πόδια μου.. και εικόνα μου φάνηκε έτη φωτός μακριά. Στη συνέχεια πιάσαμε κουβέντα με το ζευγάρι και εγώ ρώτησα πόσο χρονών είναι ο μικρούλης. Η μαμά του μου είπε ότι είναι 20 μηνών. Εγώ έμεινα για λίγο να την κοιτάζω και να υπολογίζω στο μυαλό μου πόσοι είναι οι 20 μήνες. Της απάντησα 'δηλαδή, σχέδον 2 χρονών'. Προσπάθησα να μιλήσω λίγο με το αγοράκι αλλά ήταν πολύ ντροπαλός και κούρνιαζε στην αγκαλιά της μαμάς του. Θυμάμαι κιόλας ότι η μαμά του του είπε 'ντροπαλέ!'. Δεν ξέρω γιατί αυτό το περιστατικό έμεινε τόσο ζωντανά χαραγμένο στη μνήμη μου. Αλλά... σήμερα ενάμιση χρόνο μετά... ο Π είναι 20 μηνών! Όσο και το αγοράκι από την ιστορία. Αυτό που ονειρεύτηκα για μια στιγμή τότε, είναι σήμερα πραγματικότητα. Με μια διαφορά όμως! Ο Π ΔΕΝ κάθεται στα πόδια μου, ούτε για να φάει, ούτε για τίποτα, ούτε για 2 λεπτά. Και ΔΕΝ είναι ντροπαλός. Αν ήμασταν σήμερα στον ίδιο χώρο που βρεθήκαμε εκείνο τον Ιούνιο, το πιο πιθανό είναι ότι ο Π θα έτρεχε ανάμεσα στα τραπέζια και θα έβρισκε κάτι να περιεργάζεται και δεν θα καθόταν ούτε δευτερόλεπτο στο τραπέζι. Δεν ξέρω τι θέλω να πω με αυτή την ιστορία. Δεν θέλω να την ξεχάσω όμως...

2 ή 3? 2 ή 3? 2 ή 3?

2 ή 3 παιδιά?

Ξέρω ότι είναι υπερβολικά νωρίς να σκέφτομαι κάτι τέτοιο αφού ακόμα δεν έχω βιώσει τη ζωή μου με 2 μικρούς μπόμπιρες. Όμως δεν μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι. Θυμάμαι ότι όταν ήμουν έγκυος τον Π, σκεφτόμουν ήδη το επόμενο παιδάκι και τη διαφορά ηλικίας τους (αυτή την πετύχαμε). Όταν τον γέννησα, πάλι σκεφτόμουν για δεύτερο παιδάκι αλλά το ενδεχόμενο μου φαινόταν σαν ταινία τρόμου. Μετά ηρεμίσαμε και τελικά το τολμήσαμε. Και ο adrenaline junkie εαυτός μου βγαίνει στην επιφάνεια να τα βγάλει πέρα με δύο μωρά, ένα νήπιο ούτε 2 χρόνων που ακόμα ξυπνάει το βράδυ και ένα νεογέννητο που δεν ξέρω πως θα είναι, μόνη μου, χωρίς τον άντρα μου. Και επιπλέον να σκέφτομαι και ένα τρίτο μωρό!  Μήπως είμαι τρελλή και δεν κάθομαι στην ησυχία μου?

Υπάρχουν δύσκολες στιγμές, σαν χθες το βράδυ, που ο Π ήταν πάρα πολύ κουρασμένος, είχε υπερένταση, χοροπηδούσε πάνω στο κρεβάτι, δεν μπορούσα να τον ηρεμίσω με τίποτα, δεν μπορούσαμε να παιξούμε, δεν ήθελε να κάνει μπάνιο, έκλαιγε σε όλη τη διάρκεια του μπάνιου και μου ζητούσε κάτι που δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν. Τελικά κοιμήθηκε αλλά εγώ εξαντλήθηκα και σκέφτηκα ότι 'αυτό ήταν'. Θα κάνω μόνο δύο παιδιά, ευτυχώς που είναι κοντά ηλικίακα, έτσι σε μερικά χρόνια που θα έχουν τελειώσει τα δύσκολα νηπιακά προβλήματα, θα ξαναβρώ την ελευθερία μου μια για πάντα.

Μετά υπάρχουν και οι άλλες στιγμές, που ξαπλώνω δίπλα του και χαϊδεύω το παχουλό του χεράκι και βλέπω το στρουμπουλό του προσωπάκι γαληνεμένο και μυρίζω την απίστευτη μυρωδιά του. Τότε θέλω να φυλακίσω αυτή τη στιγμή κάπου, να τη ζω κάθε μέρα. Θέλω να τη ζήσω με πολλά παιδιά.

Υπάρχουν οι στιγμές που τρέχει κοντά μου και με αγκαλιάζει και γελάει σαν κουνελάκι και είναι τόσο μα τόσο αξιολάτρευτος. Υπάρχουν οι στιγμές όπως αυτή της φωτογραφίας που αποφασίζει να πάρει μαζί του στο αυτοκίνητο ένα ξύλο (!!!!!). Και το κουβαλάμε στη σκάλα μαζί μας και το χτυπάει πάνω στα κάγκελα και λέει "τύμπανο". Τώρα μου φαίνεται τόσο αστείο αλλά εκείνη τη στιγμή μου φαινόταν τόσο εξωφρενικό.

Θα ήθελα πολύ αν κάνω τρίτο παιδί  να είναι κοριτσάκι. Χαίρομαι που το μωράκι που έρχεται θα είναι αγόρι γιατί ξέρω ότι θα είναι φιλαράκια με τον Π. Αλλά θέλω να ζήσω και την εμπειρία του να είμαι μαμά ενός κοριτσιού.

Δυσκολεύομαι να αποφασίσω αν πρέπει να δημοσιεύσω αυτές τις σκέψεις γιατί το μέλλον θα έρθει αργά ή γρήγορα και η απόφαση θα έχει παρθεί και αυτές οι σκέψεις θα μείνουν να αιωρούνται στο χρόνο. Ίσως να μη θέλω να τις διαβάζω... Αλλά είναι αληθινές. Αμφιταλαντεύομαι μεταξύ της απίστευτης εμπειρίας της μητρότητας, της ζωής με παιδιά και της ελεύθερης και ανεξάρτητης ζωής όπου μπορείς να απολαμβάνεις τον σύντροφο σου σαν να ήσαστε δύο τρελλοί έφηβοι και όχι δύο κουρασμένοι, σοβαροί γονείς.