Η αγαπημένη μου ώρα, ή ώρα που δύει ο ήλιος, η ώρα που όλα γίνονται πιο τεμπέλικα και αργά. Η έννοια του καλοκαιριού.
Το κουρεμένο από μένα, μικρό μου παιδί, πίνει χυμό πορτοκάλι και το απολαμβάνει.
Το μεγάλο μου παιδί που κυνηγάει πουλιά.
Οι πιο πάνω φωτογραφίες δεν είναι τυχαίες. Απεικονίζουν με ακρίβεια το χαρακτήρα των παιδιών μου. Ο μικρός λατρεύει το φαγητό και κατ' επέκταση τους χυμούς ενώ ο μεγάλος λατρεύει τη δράση κάθε είδους.
Έχει πάνω από ένα μήνα να γράψω και ξέχασα πόσο πολύ μου αρέσει να γράφω. Η αλήθεια είναι πως δεν είχα χρόνο αλλά δεν είχα και τίποτα σπουδαίο να γράψω.
Είναι 4 το απόγευμα, ο μεγάλος κοιμάται στο δωμάτιο μας και ο μικρός είναι στους γονείς μου, θα τον φέρουν σε λίγο. Γυρίσαμε πριν καμιά ώρα από τη θάλασσα. Πήγα μόνη μου μαζί με τον μεγάλο γιατί αν έπαιρνα και το μωρό θα έπρεπε να τρέχω συνέχεια πίσω του. Ήταν ένα μικρό διάλειμμα από το τρέξιμο με το μωρό. Είναι τώρα 17 μηνών προς 18. Πιστεύω πως είναι η πιο δύσκολη ηλικία, το θυμάμαι και από τον Π. Γίνονται πιο ενεργητικά, αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη άποψη για τα πάντα, δεν έχουν την παραμικρή ικανότητα να καταλάβουν γιατί δεν πρέπει να κάνουν αυτό ή το άλλο και γενικά νομίζουν πως ο κόσμος τους ανήκει. Ο μπαμπάς μου λέει πως ο μικρός κάνει 3 φορές τον μεγάλο. Η αδερφή μου λέει πως είναι σαν να γέννησα το ίδιο παιδί από την αρχή. Εγώ νομίζω πως σε κάποια πράγματα είναι ακριβώς οι ίδιοι, σε κάποια άλλα είναι πιο δύσκολος ο μικρός ενώ σε κάποια άλλα ήταν πιο δύσκολος ο μεγάλος όταν ήταν στην ηλικία του. Πάνω κάτω όμως είναι της ίδιας λογικής. Τρέξιμο, τρέξιμο, τρέξιμο.
Την τελευταία φορά έγραψα πως είχα αρχίσει να μένω σπίτι και να βγαίνουμε λίγο στη γειτονιά. Τελικά δεν μου βγήκε. Όλο αυτό το κάνω παρέα με διάφορες γειτόνισσες δεν είναι τελικά το στοιχείο μου. Τελικά κατάλαβα πόσο διαφορετικά τα κάνω όλα γύρω από τα παιδιά μου από το μέσο όρο της κάθε μαμάς και επειδή δεν έχω καμία όρεξη για κριτική και ξερολισμούς, γύρισα πίσω στον κανονικό μου τρόπο ζωής. Me, my kids and I. Και φυσικά οι παλιοί καλοί μου φίλοι, καθώς και η αδερφή μου. Τέλος ιστορίας.
Τι συμβαίνει τώρα με τον άντρα μου. Λοιπόν, στείλαμε στην εταιρία μια επιστολή. Λέω στείλαμε γιατί βοήθησα στη σύνταξη της και αυτό με κάνει ηθικό αυτουργό. Ζήτησε άδεια μακράς διαρκείας μέχρι να μετακινηθεί σε διαφορετικό χώρο εργασίας. Η τελική απάντηση της εταιρίας ήταν πως δεν θα του εγκρίνουν την άδεια έτσι όπως τη ζήτησε, τέλος Ιουλίου, αλλά θα τον εγκρίνουν για τέλος Αυγούστου, όταν δηλαδή θα τελειώσει και το έργο στο οποίο δουλεύει. Αν δεχόταν θα εξετάσουν θετικά το αίτημα του για μετακίνηση. Μέχρι εκεί. Καμία υπόσχεση. Το δεχτήκαμε όμως. Είπαμε να το ρισκάρουμε. Και έτσι τώρα, θα βγάλω μόνη μου το καλοκαίρι μαζί με τα μικρά μου. Έχει τελειώσει η υπομονή μου; Απόλυτα. Θα τα βγάλω πέρα; Εννοείται. Θα προσπαθήσω να το διασκεδάσω; Φυσικά. Θα σκέφτομαι κάθε βράδυ τον άντρα μου; Κάθε βράδυ!
Περνάω τις φωτογραφίες στο κινητό μου για να θυμηθώ τι άλλο έγινε αυτό το μήνα. Πρέπει να θυμάμαι να σταματήσω να βγάζω φωτογραφίες από το κινητό μου γιατί έχουν χάλια ποιότητα και να χρησιμοποιώ την πραγματική κάμερα.
Στις 27 Ιουνίου ήταν τα γενέθλια μου, έγινα 34. Τα πέρασα κυρίως με την οικογένεια μου, φέραμε μια τούρτα την οποία έσβησαν στο τέλος τα μωρά μου. Ο ένας το 3 και ο άλλος το 4. Ο μεγάλος έλεγε πως είναι τα γενέθλια 'μας'.
Ο Π τα πάει πολύ καλά στο σχολείο, άρχισε να κάνει φίλους. Χτες όταν πήγα να τον πάρω ένα κοριτσάκι τον αγκάλιασε και τον φίλησε. Η δασκάλα μου λέει ότι έχει πολλούς φίλους. Μακάρι το παιδί μου. Γενικώς μεγαλώνει με ταχύτητες φωτός.
Αυτά πάνω κάτω. Και μετά από αυτό το ευχάριστο διάλειμμα θα συνεχίσω το τρέξιμο. Γιατί αυτά που έχω να κάνω δεν τελειώνουν ποτέ.
Από όσα μου έχει διδάξει η ζωή μέχρι τώρα, παίρνω το ότι οι αλλαγές δεν γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη. Εντάξει, υπάρχουν και αλλαγές οι οποίες γίνονται υποχρεωτικά από τη μια μέρα στην άλλη, όπως το να αλλάξεις σπίτι ή χώρα. Οι αλλαγές στις συνήθειες όμως, νομίζω πως γίνονται σταδιακά. Για παράδειγμα το να τρως junk food. Όταν ήμουν πιο μικρή δεν ήξερα πως τα mc donalds ή τα KFC δεν ήταν υγειινή τροφή. Πάντα όμως ένιωθα χάλια μόλις τα έτρωγα και έλεγα πως δεν θα ξαναφάω, μέχρι την επόμενη φορά που το ξεχνούσα. Μεγαλώνοντας ήθελα να σταματήσω να τρώω junk food αλλά μια ή δύο φορές το μήνα εξακολουθούσα να το κάνω. Μέχρι που και αυτό αραίωσε περισσότερο και φτάσαμε στο σήμερα που έχει χρόνια να φάω αυτά τα φαγητά και είμαι σίγουρη πως δεν θα τα φάω ποτέ ξανά. Όχι απλά επειδή ξέρω πως δεν μου κάνουν καλό αλλά επειδή τα έχω βγάλει από το μυαλό μου. Δεν μου αρέσουν. Είναι σαν κάποιον που δεν τρώει ντομάτες στη σαλάτα του επειδή δεν του αρέσουν. Κάπως έτσι. Τα παιδιά μου, εντάξει εννοείται ο μικρός, αλλά ακόμα και ο μεγάλος που είναι τριών, δεν έχει βάλει ποτέ στο στόμα του τέτοια φαγητά.
Πάνε χρόνια τώρα που προσπαθώ να αρχίσω να τρώω υγειινά αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα. Έχω φτάσει όμως σε ένα σημείο όπου έχω διανύσει αρκετό δρόμο και είμαι χαρούμενη για αυτό. Έχω αρχίσει να απεχθάνομαι το κρέας. Όταν πρόκειται να φάω κρέας, έρχεται στο μυαλό μου η εικόνα του από που προέρχεται. Από βρόμικα ζώα που ζουν μαζί με τα περιττώματα τους, σε βρόμικες φάρμες με κτηνοτρόφους οι οποίοι τα ταΐζουν επεξεργασμένες τροφές με φάρμακα. Γιατί να θέλω να φάω αυτό το ζώο; Τώρα πια τρώω ζυμαρικά, κριθαράκι, πουργούρι και ψωμί, αποκλειστικά ολικής άλεσης. Τρώω πολλές σαλάτες με λαχανικά, αβοκάτο και πολλά φρούτα. Όσπρια και ψάρι, συνήθως σολομό ή τσιπούρα. Αισθάνομαι όμως πως ίσως τα φαγητά μου να είναι πολύ βαρετά και θέλω να τα εμπλουτίσω σε γεύσεις. Έχει πάρει το βιβλίο μαγειρικής μιας vegan blogger που διαβάζω και λατρεύω. Δεν έχω κάνει μέχρι στιγμής κανένα από τα φαγητά της αλλά έχω διαβάσει τα περισσότερα. Μπορώ να πω ότι ο τρόπος που μαγειρεύει δεν είναι πολύ μακριά από τον δικό μας. Δηλαδή έχει ως βάση τα λαχανικά και τα φρούτα. Το διαφορετικό είναι πως χρησιμοποιεί πολλά καρυκεύματα τα οποία δίνουν γεύση στο φαγητό, τα οποία εγώ δεν χρησιμοποιώ μέχρι τώρα. Τα παιδιά μου είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους στο θέμα της διατροφής. Ο μικρός είναι πολύ καλός με το φαγητό, είναι λάτρης του φαγητού. Του βάζω το φαγητό μπροστά του και τρώει μόνος του με τα χεράκια του. Τρώει τα πάντα. Λαχανικά, φρούτα, όσπρια, τα πάντα. Ο μεγάλος φαίνεται να μισεί το φαγητό. Πριν από λίγο του έδωσα μια μπανάνα και μου είπε 'πάρε την από δω γιατί θα κάνω εμετό'. Το ίδιο με όλα τα φαγητά που του βάζω μπροστά του. Βλέπω ότι έχει έλλειψη ενέργειας, κουράζεται εύκολα ή έχει εκνευρισμό. Είμαι σίγουρη πως προέρχεται από τη διατροφή του αλλά δεν ξέρω πως να τον κάνω να φάει. Λατρεύει τις σοκολάτες, όπως κι εγώ. Θέλει να τρώει μόνο σοκολάτες. Σπίτι εννοείται πως δεν έχω, αλλά πάντα κάπως θα καταφέρει να βρει. Για παράδειγμα χτες πήγαμε σε μια βάφτιση και τσάκισε το τραπέζι με τα γλυκά. Σήμερα ήρθε από το σπίτι μας μια θεία μου και του έφερε σοκολάτες και κάτι άλλα αηδιαστικά γλυκά. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί φέρνουν σε μικρά παιδιά τέτοια πράγματα.
Η άλλη αλλαγή που έγινε στη ζωή μας τον τελευταίο καιρό, είναι κάτι το οποίο προσπάθησα πάρα πολύ, πάλεψα με τις ανασφάλειες μου, προσπάθησα πολλές φορές να γράψω για αυτό το θέμα εδώ αλλά στο τέλος το διέγραφα επειδή ένιωθα πως δεν το έχω καταφέρει ακόμα έτσι δεν πρέπει ακόμα να το γράψω. Είναι το Stay Home Project. Από τότε που έχω γνωρίσει τον Θ και μετακομίσαμε μαζί, είχαμε ένα θέμα με το να μένουμε στο σπίτι. Ή καλύτερα με το να μη μένουμε στο σπίτι. Μπαίναμε στο σπίτι αργά το βράδυ για να φάμε και να κοιμηθούμε και τα Σαββατοκυριάκα με το που ξυπνούσαμε φεύγαμε από το σπίτι και επιστρέφαμε το βράδυ. Είχαμε κάτι σαν αλλεργία στο να μένουμε σπίτι. Όταν γέννησα τον Π και καθηλώθηκα στο σπίτι, έπαθα κατάθλιψη και το παλέψαμε πολύ με τον Θ να συνεχίσουμε να βγαίνουμε έξω μαζί με το μωρό, παρόλο που κάθε φορά το μετανιώναμε γιατί γινόμασταν πτώμα από την κούραση. Όταν έφυγε ο Θ από την Κύπρο, με έπιασε μια ανασφάλεια ότι δεν θα τα βγάλω πέρα μόνη μου με το μωρό στο σπίτι έτσι ήμουν συνέχεια στη μαμά μου κάτι που μου τσάκιζε τα νεύρα και με εξαντλούσε σε σημείο διάλυσης γιατί είναι πολύ κουραστικό να πακετάρεις πράγματα για ένα μωρό που θα περάσει την ημέρα κάπου που δεν είναι το σπίτι του, να το κοιμήσεις εκεί, να το ταίσεις εκεί και να μην έχεις που να καθίσεις να ξεκουραστείς. Όταν γεννήθηκε και ο Γ, έμεινα στο σπίτι για μερικούς μήνες γιατί ήταν αδύνατο να τον βγάλω από το σπίτι αφού έκλαιγε ασταμάτητα επί ώρες κάθε μέρα. Όταν μεγάλωσε λίγο όμως αρχίσαμε τα ίδια. Αυτή τη φορά όλα πολύ πιο δύσκολα επειδή έπρεπε να πακετάρω πράγματα για δύο μωρά. Μαζί με την αδερφή μου ή κάποια φίλη μου γυρίζαμε τις καφετέριες με παιδότοπους, τους παιδότοπους, το mall. Αυτό μου κόστισε αρκετά λεφτά και αχρείαστη κούραση. Πίστευα όμως πως αν μείνω σπίτι μόνη μου με τα μωρά θα τρελλαθώ, πως δεν θα τα βγάλω πέρα. Μέχρι που συνειδητοποίησα πόσα λεφτά έχω ξοδέψει άδικα και πόση κούραση πέρασα άδικα τραβολογώντας τα παιδιά μου εδώ κι εκεί χωρίς λόγο. Μέχρι που σκέφτηκα το stay home project. Το να μένεις σπίτι για μας δεν σημαίνει αναγκαστικά ΜΕΣΑ στο σπίτι. Έχουμε την τύχη να ζούμε σε μια υπέροχη και ήσυχη γειτονιά, με πάρκα και με πολλά παιδάκια στις ηλικίες των δικών μου. Μια γειτονιά σαν τις παλιές, όπου τα παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο στις αλάνες και κάνουν ποδήλατο στους δρόμους. Το πρόβλημα ήταν η δική μου ντροπαλότητα. Δεν είμαι κοινωνικό άτομο και δεν ξέρω τους γείτονες μου παρόλο που ζω σε αυτό το σπίτι 6 χρόνια. Το πάλεψα όμως, το πάλεψα πολύ. Πήρα ποδήλατο στον Π και έδωσα στον Γ το παιδικό ποδηλατάκι του Π. Και αρχίσαμε να βγαίνουμε έξω κάθε μέρα. Αντί να μαζεύω τα πράγματα τους, να τους φορτώνω στο αυτοκίνητο και να ψάχνω προορισμούς, τους κατεβάζω απλά κάτω στη γειτονιά. Και γνώρισα πολλές μαμάδες. Δεν είναι τόσο τρομακτικό τελικά να γνωρίζεις κόσμο. Κόσμο που είναι σαν κι εμένα, απλές μαμάδες που κάνουν το καλύτερο για να παιδιά τους. Ο Π έκανε φίλους στη γειτονιά, κατεβαίνουμε και παίζει μαζί τους κι ας είναι μόνο τριών. Ο Γ ακολουθεί. Σήμερα ήρθε στο σπίτι μας ένας καινούριος φίλος που μένει απέναντι αλλά μέχρι πρόσφατα δεν είχα μιλήσει ποτέ στους γονείς του. Από ντροπαλότητα. Τα μωρά μου με ανάγκασαν να βγω από το καβούκι μου. Και μου αρέσει. Μου αρέσει πολύ. Για τις ώρες που αναγκαστικά πρέπει να μείνουμε στο σπίτι λόγω ζέστης ή κρύου ή βροχής, ανακαλύπτω διάφορα δημιουργικά παιχνίδια κάτι το οποίο έκανα έτσι κι αλλιώς με τον Π από πάντα, απλώς κάναμε μια διακοπή για όσο ο Γ ήταν νεογέννητο. Όσο κι αν δεν το περίμενα, αυτή η αλλαγή με έχει ανανεώσει και με έχει ξεκουράσει. Περιμένω κι εγώ την ώρα που θα κατέβουμε κάτω γιατί νιώθω κι εγώ ξανά παιδί. Και έχουν αρχίσει να με απωθούν οι καφετέριες, οι παιδότοποι και το mall, τα οποία νιώθω πως αποτελούν παρελθόν στη ζωή μας. Έχω γίνει φίλη των πάρκων. Θα ήθελα ακόμα να είχαμε ένα σπιτάκι στο έδαφος με τη δική μας αυλή αλλά θα αρκεστώ με αυτό που έχω και να το αξιοποιήσω στο έπακρο.
Κάτι που ακόμη με απασχολεί και δεν έχω βρει τον τρόπο να το εξαλείψω είναι αυτή η μανία του Π να παρακολουθεί κινούμενα σχέδια. Τώρα τον έχει πιάσει μια μανία και βλέπει στο youtube κατασκευές από playdoh, κάτι που δεν μπορώ να πω πως δεν είναι δημιουργικό αλλά το πρόβλημα είναι πως δεν το δημιουργεί ο ίδιος αλλά κάθεται και παρακολουθεί άλλους να δημιουργούν. Αν δεν προσπαθήσω υπερβολικά να σκαρφιστώ κάτι που θα του κεντρίσει το ενδιαφέρον, δεν πρόκειται να καθίσει να παίξει μόνος του. Αλλά υπάρχουν και οι στιγμές που θέλω να κάνω κάτι άλλο. Αυτή η στιγμή για παράδειγμα που γράφω εδώ. Είναι μέσα στους επόμενους μου στόχους να τον ξεκολλήσω από τις οθόνες.
Κάτι άλλο που μπήκε στη ζωή μου τους τελευταίους μήνες και είμαι ευγνώμων, είναι η yoga! Κάνω 2 φορές την εβδομάδα και την έχω λατρέψει. Κάθε φορά που τελειώνει το μάθημα ευχαριστώ τη yoga που μπήκε στη ζωή μου. Νιώθω πως το σώμα μου έχει ξυπνήσει.
Αυτά. Μπορώ να πω πως είμαι ευτυχισμένη. Μπορώ να το πω με σιγουριά τώρα. Έχω να το νιώσω περίπου 2 χρόνια. Δεν το έκρυψα ποτέ σε κανέναν και ούτε και σε αυτό τον μικρό μου χώρο πως έχω περάσει πολύ δύσκολα τα τελευταία 2 χρόνια. Από δύσκολα μέχρι καταθλιπτικά. Αλλά νιώθω τον αέρα της αλλαγής να φυσάει προς το μέρος μου. Έχω αρχίσει πραγματικά να απολαμβάνω τα μωρά μου και τη ζωή μου. Να πηγαίνω για ύπνο το βράδυ και να μην αγχόνομαι για το αν θα ξυπνήσει ο Γ, 30 φορές. Να τους δίνω φιλάκια στα μάγουλα την ώρα που κοιμούνται και μέχρι το πρωί να μου έχουν ήδη λείψει. Ευχαριστώ τα παιδιά μου και το θεό για όλα όσα μου έχουν διδάξει μέχρι σήμερα. Ήταν επώδυνο αλλά τώρα το έχω πιάσει το νόημα. Όλα έγιναν για το καλό μου. Με βία με έβγαλαν από το δρόμο που βάδιζαν και με έριξαν μέσα σε ένα άλλο. Αλλά δεν ήμουν ευτυχισμένη στον προηγούμενο δρόμο. Το ήξερα αλλά δεν ήξερα πως να αλλάξω. Με άλλαξαν όμως χωρίς να το επιλέξω. Και τώρα περπατώ στο δρόμο της ηρεμίας και της γαλήνης. Έχω βρει τη φύση μου. Έχω ακόμα πολύ δουλειά αλλά τώρα έχω μπει στο νόημα και ξέρω τι πρέπει να κάνω.
Δεν έχω ακόμη φωτογραφίες από τη γειτονιά, αλλά θα τις χρωστώ εδώ σε αυτό το χώρο σε μελλοντική ανάρτηση. Προς το παρόν ντύνω αυτή την ανάρτηση με ένα τραγούδι που ταιριάζει να ακούγεται με το διάβασμα της.
Αυτό το τραγούδι το είχα στο playlist μας και το ακούγαμε 15 φορές την ημέρα. Πριν από λίγες μέρες το έβαλα στο αυτοκίνητο για να το ακούσουμε και ο Π μου είπε 'μάμα αυτό το τραγούδι θα κάνει τον Γ να κοιμηθεί'. Πιστεύω κάτι θα του θυμίζει αλλά δεν μπορεί να καταλάβει τι. Του αρέσει όμως και θέλει να το ακούει.
Είναι κάποιες εμπειρίες στη ζωή μας που είναι τραυματικές. Είναι τόσο έντονες και τόσο δύσκολες που μένουν για πάντα τυπωμένες μέσα σου και ξέρεις ότι έγιναν βίωμα σου, έγιναν μέρος του εαυτού σου πια και δεν θα πάνε πουθενά. Έρχονται σε στιγμή που δεν το περιμένεις, ένα τραγούδι, ένα πρόσωπο, μια φωτογραφία.
Όταν βρισκόμουν στη Σαουδική δεν μπορούσα καν να καθίσω να γράψω, ήμουν τόσο απασχολημένη με το να βρίσκω τρόπους για να κάνω τα παιδιά μου να μην πεθάνουν μέσα στη φυλακή, την οποία αποκαλούσαμε σπίτι. Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ. Έχουν περάσει 5,5 μήνες από τότε που επιστρέψαμε στην Κύπρο και μέχρι σήμερα δεν κατάφερα ποτέ να ανοίξω τον φάκελο με τις φωτογραφίες από τη Σαουδική. Δεν θέλω με τίποτα να ξαναζήσω τις εμπειρίες που έζησα εκεί και οι φωτογραφίες είναι μια πονεμένη απόδειξη για όλα αυτά που έγιναν. Απορώ πως έβρισκα τη δύναμη να βγάζω φωτογραφίες. Απορώ πως έβρισκα τη δύναμη κάθε πρωί να σηκωθώ από το κρεβάτι και να ζήσω. Το έκανα για τα μωρά μου γιατί δεν είχα επιλογή.
Η αλήθεια είναι πως ο Θ δεν υπάρχει καθόλου μέσα στις αναμνήσεις μου. Ερχόταν στο σπίτι τόσο αργά, γύρω στις 7:30 το βράδυ, που είχαν περάσει ήδη 12 ώρες από την ώρα που είχαμε αρχίσει τη μέρα μας. Έτσι η πάλη ήταν όλη δική μου. Το βάρος έπεφτε αποκλειστικά στους δικούς μου ώμους.
Την πρώτη μέρα που ξύπνησα μέσα σε εκείνο το διαμέρισμα που εγώ αποκαλώ μπουντρούμι, το σκοτεινό καταγώγιο στο οποίο μας έριξε η εταιρία, έφτιαξα καφέ και πήγα και κάθισα στο κατάκλειστο σαλόνι. Άρχισα να τρέμω. Με έπιασε κάτι σαν κλειστοφοβία. Κάθε πρωί στο σπίτι μου στην Κύπρο έφτιαχνα τον καφέ μου και καθόμουν έξω στο μπαλκόνι παρέα με τα φυτά μου και θέα τα τεράστια πεύκα απέναντι και το αχανές χωράφι, τον ουρανό από πάνω μου και τα πουλιά να κελαηδούν. Αυτή η αλλαγή σκηνικού ήταν σοκαριστική. Πήρα τον Θ τηλέφωνο σε κατάσταση υστερίας. Παραδέχομαι πως δεν αντιδρώ ήρεμα σε δύσκολες περιπτώσεις. Φώναζα και έκλαιγα και του απέδιδα ευθύνες. Ήθελα να μου κλείσει εισητήριο να φύγω την επόμενη μέρα. Ο ίδιος δεν ήθελε να φύγουμε. Και του έκανα το χατίρι, δεν ήθελα να τον πληγώσω έτσι και αποφάσισα να αντέξω λίγο ακόμη ξέρωντας φυσικά πως δεν θα αντέξω και πολύ. Τα μωρά ξύπνησαν κι εγώ έπρεπε να τα ταΐσω και να τα ψυχαγωγήσω. Ήταν πολύ μικρά, ο Π 2,5 χρονών και ο Γ 8 μηνών και κάτι, ούτε που μπουσουλούσε τότε. Περάσαμε τη μέρα μας μέσα σε εκείνο το κουτί με πολλά δάκρυα, απόγνωση και δράμα. Ο Π δεν με άφηνε να κοιμήσω τον Γ γιατί δεν ήθελε να μείνει μόνος του. Ο Γ ξυπνούσε κάθε 30 λεπτά. Ο Π χτυπούσε την εξώπορτα για να του ανοίξω να πάει στο πάρκο ή κάτω στο δρόμο να παίξει. Μου ζητούσε ασταμάτητα γάλα και μου έλεγε πως θέλει να κοιμηθεί επειδή τον μπέρδευε που το σπίτι ήταν τόσο σκοτεινό, σχεδόν σαν νύχτα. Δεν μπορούσα να ανάψω τις εκτυφλωτικές φλωρέντζες που υπήρχαν σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού για να φωτίζουν το σκοτεινό σπίτι, δεν άντεχα το ψεύτικο φως.
Μια μέρα ήρθε μια γυναίκα από την Κύπρο, που έμενε στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας και μου χτύπησε το κουδούνι για να με γνωρίσει και να πιούμε καφέ. Είδε τον Π να σέρνεται από πολυθρόνα σε πολυθρόνα και μου είπε πως έχει πάθει κατάθλιψη. Μου πρότεινε να τον γράψω σχολείο και με έφερε σε επαφή με μια κοπέλα που είχε ένα κοριτσάκι στην ηλικία του Π το οποίο πήγαινε σε ένα αγγλόφωνο σχολείο στην περιοχή. Η κοπέλα αυτή έμενε σε αυτό που αποκαλούσαν εκεί, 'κάμπο'. Δήλαδη μια περιφραγμένη περιοχή γεμάτη με προκατασκευασμένα μικροσκοπικά σπίτια που απέξω φαίνονταν σαν βιομηχανικές αποθήκες, στα οποία έμεναν υπάλληλοι της εταιρίας από το 1970. Ο 'κάμπος' είχε ξεμείνει στο 1970. Έμπαινες μέσα και σου δημιουργούσε την εντύπωση ότι μπήκες σε μια κάψουλα του χρόνου και μεταφέρθηκες σε άλλη εποχή. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έχω βγάλει ούτε μια φωτογραφία εκεί. Πήγα εκεί και γνώρισα την Μ και την κόρη της τις οποίες έβλεπα τότε σαν προνομοιούχα μέλη μιας αριστοκρατικής κοινότητας που απολάμβαναν τη ζωή στον 'κάμπο'. Τουλάχιστον έβλεπαν ουρανό, τον σκονεσμένο, μουντό, σκοτεινό ουρανό της Σαουδικής Αραβίας. Τουλάχιστον μπορούσαν να βγουν έξω από το σπίτι τους και να αναπνεύσουν. Το κοριτσάκι της μπορούσε να πάει να παίξει στην απαρχαιωμένη παιδική χαρά και να τρέξει στο γήπεδο του κάμπου. Η λέξη κάμπος βγαίνει από το campus και δεν έχει καμία σχέση με την έννοια του πραγματικού κάμπου. Τότε παρακαλούσα κι εγώ για ένα σπιτάκι στον κάμπο ενώ σήμερα και να με πλήρωνες δεν θα πατούσα το πόδι μου εκεί. Όλες οι γυναίκες που ζούσαν στον κάμπο μοιράζονταν το ίδιο χαρακτηριστικό. Ήταν πολύ δυναμικές. Κανένας άνθρωπος με τις δικές μου ευαισθησίες δεν θα άντεχε να ζει εκεί. Κάτι γυναίκες λίγο αναίσθητες, λίγο δυναμικές, λίγο αυταρχικές, λίγο τσαούσες. Ακριβώς το αντίθετο με μένα. Μπορεί να είμαι δυνατή, αλλά δυναμική δεν είμαι.
Πίσω στο θέμα μας. Γνωρίζω την Μ η οποία μου φαίνεται πολύ καλή κοπέλα και ο Π αρχίζει να παίζει με την κόρη της. Τελικά ανακαλύψαμε πως πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο, αυτή σε μια τάξη μικρότερη από μένα. Την επόμενη μέρα κιόλας γράφω τον Π στο σχολείο. Τον ξυπνάω, του ετοιμάζω την τσαντούλα του με σάντουιτς, φρούτο και νερό, τον ντύνω και παράλληλα κουβαλάω στην αγκαλιά μου τον Γ. Φτάνει ο οδηγός και μας χτυπάει το κουδούνι να κατέβουμε κάτω. Στο αυτοκίνητο ήταν η Μ με την κόρη της, μια αφρικάνα γυναίκα με τα δύο παιδιά της και εγώ με τα μικρά μου. Στριμωχτήκαμε εκεί μέσα, ούτε λόγος για παιδικά καρεκλάκια αυτοκινήτου, σε κάθε απότομο φρενάρισμα τα μωρά να ξεφεύγουν από τις αγκαλιές μας. Μπαίνουμε στο campus στο οποίο βρισκόταν το σχολείο των παιδιών μας. Ένας τόπος πολύ διαφορετικός, μια ολόκληρη πόλη απλώθηκε μπροστά μας, όμορφα μοντέρνα σπίτια με αυλές και δέντρα, μεγάλοι δρόμοι, ποδήλατα, ένα supermarket, μικρά καταστηματάκια, χαρούμενοι άνθρωποι, ένα σχολείο. Τέτοια και καλύτερα campus φτιάχνουν οι άλλες εταιρίες για τους υπαλλήλους τους. Ένιωσα πολίτης δεύτερης κατηγορίας.
Ο Π δεν προσαρμόστηκε ποτέ σε εκείνο το σχολείο. Έπαθε πολιτισμικό σοκ με τη γλώσσα, δεν μπορούσε να συνεννοηθεί και προσκολλήθηκε σε εκείνο το κοριτσάκι, την Α που μιλούσε τη γλώσσα του. Δεν είχα επιλογή όμως, δεν μπορούσα να τον αφήσω μέσα στο σπίτι να διαλυθεί. Το μεσημέρι ερχόταν πάλι ο οδηγός κι εγώ φορτωνόμουν τον Γ και έμπαινα ξανά μέσα στο αυτοκίνητο για να πάμε στο σχολείο να πάρουμε τα παιδιά. Η ζέστη αφόρητη, ο Γ να ιδρώνει και να είναι ανήσυχος σε όλη τη διαδρομή. Ο Π μόλις με βλέπει να κλαίει. Κάθε μέρα.
Αργότερα είχαμε κάποια προβλήματα με εκείνο το κοριτσάκι, τη φίλη του. Εκείνη ήταν λίγο επιθετική απέναντι στον Π από την αρχή αλλά ο Π δεν αντιδρούσε, δεν τη χτυπούσε πίσω και ούτε έκλαιγε όταν τον γρατσουνούσε στο πρόσωπο, στα μάτια, όταν τον κλωτσούσε, τον έσπρωχνε ή δεν τον άφηνε να παίξει με τα παιχνίδια της. Επειδή ο Π κλαίει πολύ σπάνια, όλο αυτό περνούσε απαρατήρητο. Μέχρι τη μέρα που αποφάσισε να αντιδράσει και να αρχίσει να την κλωτσάει κι αυτός. Εκείνη τη στιγμή οι γονείς της το πρόσεξαν, τι βολικό, και αποφάσησαν να μου ανακοινώσουν ότι ο Π της δημιούργησε πρόβλημα. Δεν κοιμόταν, έκανε την ανάγκη της πάνω της και διάφορα άλλα. Και ότι όλο αυτό της το προκάλεσε ο Π. Το 2,5 χρόνων μωρό μου. Αυτό ήταν, κόπηκε και η φιλία μας και δεν μπορούσα πια να πηγαίνω στο σπίτι τους τα απογεύματα για να βγαίνω λίγο από το σπίτι. Εκεί τελείωσε και η φιλία μας με τη μαμά της. Μια κατά τα άλλα καλή κοπέλα αλλά με πολλά προβλήματα όπως έλεγε η ίδια, με κατάθλιψη και προβλήματα με τον άντρα της.
Όχι πως η διακίνηση μας ήταν εύκολη έτσι κι αλλιώς. Η εταιρία ήταν τόσο αποδιοργανωμένη που άφησε αυτό το κομμάτι στους Ινδούς υπαλλήλους της οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν αυτή την εξουσία που τους δόθηκε και έκαναν ότι ήθελαν. Έπρεπε λοιπόν να πάρω τηλέφωνο τους Ινδούς, να τους ζητήσω να με μεταφέρουν από την πολυκατοικία μας στον κάμπο, 5 λεπτά απόσταση. Δεν μπορούσα όμως να περπατήσω μέχρι έκει γιατί οι γυναίκες και ειδικά οι αλλόθρησκες δεν μπορούν να κυκλοφορούν μόνες τους. Δεν μπορούσα με τίποτα να συνεννοηθώ και πότε μου έστελναν αυτοκίνητο τη λάθος ώρα και πότε μου έλεγαν yes madam αλλά αυτοκίνητο δεν ερχόταν ποτέ, κι εγώ καθόμουν εκεί υπομονετικά με τα παιδιά μου ντυμένα και την τεράστια τσάντα μας έτοιμη για έξοδο, μια έξοδο που δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ. Αν έφτανε ο οδηγός, ήταν ένας βρόμικος τύπος με ένα βρόμικο αυτοκίνητο ο οποίος έκανε απρεπή σχόλια. Αλλά εγώ έπρεπε να τον ευχαριστήσω με ένα πλούσιο φιλοδώρημα για τις υπηρεσίες του γιατί αλλιώς δεν θα με εξυπηρετούσε ποτέ ξανά. Αηδίαζα την όλη διαδικασία. Αηδίαζα τον εαυτό μου που έβαζα τα μωρά μου σε αυτή τη διαδικασία, που τους εξέθετα σε αυτό το σκηνικό. Σε αυτή την πόλη, σε αυτή τη χώρα γενικότερα.
Περίπου πέντε, μπορεί και περισσότερες, φορές την ημέρα είχε σάλα - μουσουλμανική προσευχή. Ένα διάστημα μισής ώρας όπου τα πάντα έκλειναν και σταματούσαν να λειτουργούν για την προσευχή. Ο χότζιας τους ή όπως τον ονομάζουν, δεν έχω ιδέα, ακουγόταν στη διαπασών από μεγάφωνα σε ολόκληρη την χώρα. Πολλές φορές μου ξύπνησε τα μωρά μου γιατί ακόμα και μέσα στα σπίτια ακουγόταν δυνατά. Έχω ακόμα τον ήχο μέσα στα αυτιά μου.
Τα malls. Το μόνο πράγμα που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν τα malls. Καθόλου εξωτερικοί χώροι ή πάρκα. Εκεί έπρεπε να φοράμε όχι μόνο τις abayas μας αλλά και το σάλι στο κεφάλι αλλιώς θα μας έκαναν επίθεση οι θρησκευτικοί αστυνομικοί της Σαουδικής, οι matawa. Αν ήμουν χωρίς τον Θ, με κάποια άλλη κοπέλα, τότε η επικοινωνία ήταν πολύ δύσκολη γιατί οι γυναίκες είναι άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας, τις οποίες οι άντρες υποτιμούν και δεν καταδέχονται να μιλήσουν μαζί τους. Αν ήμουν μαζί με τον Θ, τις ελάχιστες φορές που δεν ήταν πτώμα μετά τη δουλειά, τότε περιφερόμασταν άσκοπα μέσα στα αχανή εμπορικά κέντρα έτσι απλά για να περάσει η ώρα. Το μόνο πράγμα που θα μπορούσαμε να φάμε ήταν έτοιμο φαγητό της κακιάς ώρας. Όταν είδα μπροστά μου το πρώτο Starbucks έτρεξα μέσα σαν τρελλή λες και είδα την πρεσβεία της χώρας μου. Λες και εκεί μέσα κάποιος θα μου πρόσφερε άσυλο. Κάποτε έπρεπε να ψωνίζω μέσα σε τεράστιες υπεραγορές, με τον Γ να μην ησυχάζει και να δυσκολεύει το έργο μου. Ήταν βρέφος τότε και ήθελε να κοιμάται συχνά κάτι που ήταν πολύ δύσκολο γιατί οι αποστάσεις στο Riyadh είναι τεράστιες, με απίστευτη κίνηση στους δρόμους και με τη σάλα να μπαίνει στη μέσα συνέχεια και να κλείνουν τα πάντα. Πόσες φορές βρέθηκα έξω από υπεραγορές να περιμένω να ανοίξουν με τον Γ να κοιμάται στην αγκαλιά μου, όσο ο Π ήταν στο σχολείο.
Η εταιρία οργάνωνε εκδρομές, τις λεγόμενες. Τρεις φορές την εβδομάδα ένα λεοφορείο μάζευε όλες τις συζύγους των υπαλλήλων της εταιρίας για να τις μεταφέρει σε κάποιο εμπορικό κέντρο για μερικές ώρες. Εκεί είναι που κατάφερνα να ψωνίσω με τα προαναφερόμενα προβλήματα. Αναγκάστηκα να συναναστρφώ με κόσμο τον οποίο δεν είχα καμία διάθεση να γνωρίσω αλλά δεν είχα επιλογή. Γυναίκες που με κατέκριναν επειδή φορούσα σορτς κάτω από την αμπάγια μου. Συντηρητικές κυρίες που πέρασαν τη ζωή τους στον κάμπο της εταιρίας προσέχοντας τους συζύγους τους σαν κόρη οφθαλμού. Πως βρέθηκα τώρα εγώ μέσα στα πόδια τους. Δυό - τρεις κοπέλες ήταν στην ηλικία μου και έμεναν σε διαφορετική πολυκατοικία από τη δική μου. Υπήρχε τεράστιος ανταγωνισμός μεταξύ τους για το ποιά θα πάρει πρώτη σπίτι στον κάμπο. Υπήρχαν φιλίες, κλίκες και κουτσομπολιά ανάμεσα στις 15 γυναίκες που ζούσαν εκεί δημιουργώντας μια μικρογραφία της κοινωνίας μας.
Με τον Θ περάσαμε πολύ έντονες στιγμές. Τις περισσότερες εγώ έκλαιγα. Περάσαμε ατέλειωτες στιγμές μέσα στο αυτοκίνητο ακολουθώντας τις οδηγίες του gps για να κάνουμε κύκλους γύρω από το ίδιο τετράγωνο και να μη φτάνουμε ποτέ στον προορισμό μας. Τέτοια είναι η Σαουδική. Στο σπίτι τρώγαμε κάθε βράδυ φαγητό από έξω. Πίτσα ή burgers με πατάτες τηγανητές και τα τρώγαμε στο πάτωμα πάνω στο πράσινο χαλί, το ίδιο που έχουμε και σπίτι. Το αγόρασε ο Θ από το ΙΚΕΑ για να είναι γνώριμο το περιβάλλον όταν θα φτάναμε. Δεν θυμάμαι τίποτα άλλο από τον Θ.
Στην ταράτσα της πολυκατοικίας που μέναμε υπήρχε ένα roof garden της κακιάς ώρας. Εκεί έμεναν δύο άτομα. Ο Τάλιμ, το παιδί που καθάριζε τα σπίτια της πολυκατοικίας, μαζί και το δικό μας. Ένας γλυκός τύπος από το Μπαγκλατές τον οποίο είχε συμπαθήσει ιδιαίτερα ο Γ αλλά ο Π δεν ήθελε να δει μπροστά του. Δίπλα έμενε ένας άλλος εργάτης που δεν κατάλαβα ποτέ τι δουλειά έκανε. Το μόνο που ξέρω είναι πως έδινε μπανάνες και χυμούς στα παιδιά μου. Ο τοίχος γύρω από το roof garden ήταν τόσο ψηλός που δεν μπορούσες να δεις κάτω. Μια μέρα ανέβηκα μαζι με τον Π, πάνω στο ξύλινο τραπέζι που υπήρχε εκεί για να δούμε κάτω. Καταφέραμε να δούμε μόνο κάτι στέγες.
Στη Σαουδική σταμάτησα να θηλάζω τον Γ και άρχισα να του δίνω φόρμουλα. Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί μου κόπηκε το γάλα. Σήμερα απορώ πως δεν μου κόπηκε από την πρώτη μέρα.
Όλα τα πιο πάνω έγιναν μέσα σε μόλις ένα μήνα και 10 μέρες. Την ημέρα που ο Γ έγινε 10 μηνών, επιστρέψαμε πίσω στο σπίτι μας. Η Κύπρος μου φάνηκε παράδεισος. Ένιωσα ελεύθερη. Ήθελα να πέσω στα γόνατα και να φιλήσω το χώμα. Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, αυτό ένιωσα. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Π μόλις κατέβηκε από το αυτοκίνητο ήταν να τρέξει στο χωράφι απέναντι. Ενστικτωδώς. 5,5 μήνες πέρασαν από εκείνη τη μέρα. 5,5 μήνες με χιλιάδες άλλες αναμνήσεις...
Η ζωή μου δεν έχει σταματημό. Δεν παίρνει ανάσα. Τρέχει και τρέχω κι εγώ από πίσω με κομμένη την ανάσα για να την προλάβω. Και άλλες αλλαγές αναμένονται πολύ σύντομα. Αλλαγές που θα καθορίσουν τη ζωή μας.
Η αυλή του σχολείου του Π
Το εσσωτερικό του σχολείου
Οι πίτσες που τρώγαμε στο πράσινο χαλί
Το υπέροχο - καθόλου, roof garden
Bλέπαμε πολύ Ζακ και Κουάκ
Η τάξη του Π
χωρίς σχόλιο
Ο Γ κυνηγάει μια από τις σπάνιες αχτίδες φωτός που μπήκαν μέσα στο σπίτι
Τα σπίτια στον κάμπο του σχολείου του Π
Μωρό μου...
Η αμπάγια μου κρεμασμένη την τελευταία μας νύχτα στη Σαουδική Αραβία.
Ο μικρός μου Π είναι τριών χρονών και σχεδόν 2 μηνών. Φαίνεται τεσσάρων. Είναι ψηλός και έχει το σώμα του μπαμπά του. Τον βλέπω από πίσω να περπατάει και χαμογελάω κρυφά γιατί βλέπω τον μπαμπά του σε μικρογραφία. Έχει πολύ στενή μεσούλα, μακριά πόδια και χέρια και σχηματισμένους μυς. Έχει δυνατό συμπαγές σώμα. Έχει μπουκλωτά μαλλιά που πέφτουν στο πρόσωπο του τα οποία δεν θέλει να κόψει και έχω την αίσθηση ότι είναι περήφανος για αυτά. Το όλο του παρουσιαστικό μου θυμίζει λίγο ροκ σταρ του 1970. Έχει μεγάλα αθώα μάτια, την ίσια μύτη του μπαμπά του και το μεγάλο στόμα του. Τα δύο μπροστινά δοντάκια του είναι λίγο πεταχτά, δεν ξέρω αν είναι από την πιπίλα ή από την κατασκευή του. Το δυνατό του σώμα τον βοηθάει να κάνει εύκολα διάφορες σωματικές δραστηριότητες όπως ποδήλατο που το οδηγάει άνετα, να κλωτσάει δυνατά τη μπάλα, να κάνει τούμπες στο γρασίδι και πολλά άλλα. Το ότι φαίνεται μεγαλύτερος όμως τον κάνει να θέλει να τρέχει πίσω από μεγαλύτερα παιδιά και να κάνει ότι κάνουν κι αυτά. Και εκεί απογοητεύεται γιατί πολλές φορές δεν μπορεί να κάνει ότι κάνουν όπως για παράδειγμα να κατέβει με το ποδήλατο του από ένα λόφο. Δεν πλησιάζει καν τα παιδιά της ηλικίας του γιατί νομίζει ότι είναι μικρά. Στο σχολείο τον έχουν βάλει στη μεγαλύτερη τάξη, το σύμπλεγμα παιδιών τεσσάρων και πέντε χρονών, την προδημοτική. Η ομιλία του είναι πολύ προχωρημένη. Κάνει σύνθετες προτάσεις και μπορεί να κατανοήσει δύσκολες και αόριστες έννοιες. Χρησιμοποιεί το 'εχτές' και το 'προχτές' αλλά μπορεί να αναφέρεται σε όποιαδήποτε παρελθοντική στιγμή ακόμα και πριν από μισή ώρα. Το ίδιο και με το 'αύριο'. Βρίσκω πολύ χαριτωμένο που λέει 'βλιβλία' και 'κανηλύκτα', τονίζοντας το λ. Επινοεί λέξεις από μόνος του όπως πριν από λίγες μέρες που μας είπε ότι ο ίδιος είναι ο Spiderman και βάφτισε την ξαδέρφη του Spidermina. Μπορεί να πει ολόκληρες ιστορίες. Βρίσκω πως το ταλέντο του βρίσκεται στην ομιλία και στη φαντασία. Θα μπορούσα να τον φανταστώ ως ηθοποιό. Πλάθει ιστορίες και τις αφηγείται. Είναι πολύ κοινωνικός, όπως ήταν από βρέφος. Δεν διστάζει να μπει σε μια παρέα παιδιών που δεν ξέρει και να τους πει να τον ακολουθήσουν με τα ποδήλατα τους. Μετά τους σταματάει επειδή το ποδήλατο του 'κάτι έπαθε'! Τους κατεβάζει όλους από τα ποδήλατα τους που τον ρωτάνε με αληθινό ενδιαφέρον τι έπαθε το ποδήλατο του και τους απαντάει 'λάστιχο!'. Προσποιείται πως το φτιάχνει και ανεβαίνει ξανά στο ποδήλατο αφήνοντας τους όλους με απορία στο βλέμμα. Είδε στην γειτονιά μας ένα κύριο πάνω στο ποδήλατο του και του ζήτησε να πάνε μαζί στο πάρκο να παίξουν με τα ποδήλατα, κάνοντας τον να τον ακολουθήσει μέχρι εκεί. Όταν μετά ο κύριος έφυγε, ο Π απόρησε γιατί δεν κατέβηκε να παίξουν. Εξακολουθεί όπως τότε που ήταν βρέφος να μην του αρέσει η σωματική επαφή. Δεν θέλει με τίποτα να τον αγκαλιάζουν ή να τον φιλάνε, ούτε καν εγώ. Μόνο την ώρα του ύπνου μπορεί να μου ζητήσει αγκαλιά για να διώξει ξανά το χέρι μου μετά από 2 λεπτά. Δεν είναι καθόλου τρυφερός, κάτι που επίσης έχει πάρει από τον μπαμπά του που παθαίνει αλλεργία αν του κρατήσεις το χέρι ή προσπαθήσεις να τον αγκαλιάσεις. Νιώθει σαν βρεγμένη γάτα. Γενικώς είναι η ψυχή του πάρτυ, μιλάει δυνατά, γελάει δυνατά, δεν ντρέπεται με τίποτα, τους βάζει όλους μέσα στο παιχνίδι και σου μεταφέρει τη ζωντάνια του. Έχει όμως και την άλλη πλευρά του, την δύσκολη. Εξακολουθεί να είναι έντονος και όταν απογοητευτεί με κάτι δεν το ξεχνάει με τίποτα. Μπορεί να πάθει mental overload και να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή σε δημόσιο χώρο αφήνοντας τους όλους άναυδους. Όσο έντονα χαρούμενος μπορεί να είναι, τόσο έντονα μπορεί να ξεσπάσει το επόμενο δευτερόλεπτο για κάτι πολύ απλό όπως το ότι δεν μπορεί να φτιάξει μόνος του μια μπαλίτσα από πλαστελίνη. Προσποιείται συχνά πως είναι κάποιος από τους αγαπημένους του ήρωες, ο Ζακ ή ο Miles. Μπορεί να απαντήσει σε κάποιον που τον ρωτάει πως τον λένε, πως είναι ο Miles, με απόλυτη σοβαρότητα. Θυμάται απέξω ολόκληρα σενάρια από αυτά που βλέπει και τα αναπαράγει σε ανύποπτες στιγμές. Χρησιμοποιεί λέξεις όπως 'κρατήρες', 'διαστημόκαυση', 'φεγγαροφάγος' σαν να είναι απλές καθημερινές λέξεις. Αυτή όμως είναι και η αδυναμία του. Έχει ανάγκη να ξεφεύγει από την πραγματικότητα παρακολουθόντας κινούμενα σχέδια και ταινίες. Το είχε επίσης από βρέφος καθώς από τις πρώτες λέξεις που μας είπε ήταν baby tv. Ξεφεύγει, μπαίνει μέσα στην ιστορία και την ζει. Δεν σε ακούει όταν του μιλάς κάθως μεταμορφώνεται στον αγαπημένο του ήρωα. Αισθάνομαι πως έχει ανάγκη αυτή τη φυγή στον φανταστικό του κόσμο καθώς ζει εκεί από μόνος του. Αν συμπαθήσει κάποιο κοριτσάκι που θα γνωρίσει θα το βαφτίσει Λορέτα, η αδερφή του Miles. Εγώ συνήθως είμαι ο Μερκ, ο πιστός φίλος του Miles και ο Γ παίρνει συνήθως δευτερεύοντες ρόλους πιο μικρών ηρώων. Βλέπω ένα πηγαίο ακατέργαστο ταλέντο εδώ αλλά δεν ξέρω πως να τον βοηθήσω να το εξελίξει καθώς είναι ακόμα πολύ μικρός. Παλεύω μαζί του όπως πάλευα από τότε που ήταν πολύ μικρότερος για να τον ξεκολλήσω από την τηλεόραση αλλά δεν μπορώ να του βγάλω από μέσα του την ανάγκη να ξεφεύγει σε φανταστικούς κόσμους. Το επιδιώκει. Παρατηρεί πράγματα που ο μέσος άνθρωπος δεν παρατηρεί και κάνει συνδέσεις. Μπορεί για παράδειγμα να δει ένα αντικείμενο και να πει ότι του θυμίζει κάτι άλλο. Άλλαξα το άσπρο σεντόνι που είχαμε στο κρεβάτι μας για μια εβδομάδα και το αντικατέστησα με ένα μπλε. Το πρόσεξε αμέσως και μου είπε γιατί έβαλες μπλε σεντόνι; Μοιάζει με θάλασσα, εγώ θα πάω για κολύμπι! Και έπλασε ολόκληρη ιστορία με καρχαρίες, ψάρια, ψάρεμα και σπηλιές. Έχει κάτι το καλλιτεχνικό εδώ που δεν είναι παράξενο με τόσους πλάνητες που έχει στους Ιχθύες. Επίσης μιλάει πολύ σωστά ελληνικά και πολλές φορές με έχουν ρωτήσει αν ο άντρας μου είναι από την Ελλάδα. Αλλά η αλήθεια είναι πως αυτό τον τρόπο ομιλίας τον παίρνει από τα κινούμενα σχέδια που βλέπει. Για παράδειγμα τρώει κάτι και λέει 'μμμ απόλαυσέ το!', βάζοντας 2 τόνους στη λέξη. Ή να χρησιμοποιεί λέξεις που εγώ δεν έχω πει ποτέ όπως 'τρακάρισμα'. Eίναι έμφυτα ευγενικός και χρησιμοποιεί λέξεις όπως ορίστε, ευχαριστώ, παρακαλώ και γείτσες. Εχτός από την καλλιτεχνική, ευαίσθητη του πλευρά, έχει και την άγρια. Εξακολουθεί να έχει συσσωρευμένη ενέργεια και να είναι υπερκινητικός όταν τον πιάσει. Όπως τότε που ήταν μικρότερος, όταν χτυπήσει δεν κλαίει ποτέ. Ακομά και όταν τρέξει αίμα ή όταν του μπει ένα αγκαθάκι μέσα στο χέρι. Περιμένει υπομονετικά να φύγει από μόνο του και 'να πάει στη μαμά του'. Του αρέσει να κάνει αγώνες μέσα στο σπίτι με το πράσινο του ποδηλατάκι και πάντα προσκαλεί και τον Γ στους αγώνες ο οποίος τον ακολουθεί με το κόκκινο του πυροσβεστικό. Σηκώνεται και πατάει με τα πόδια του πάνω στη σέλα του ποδηλάτου και το μεταμορφώνει σε κάτι σαν skateboard. Χοροπηδάει πάνω στο κρεβάτι με τις ώρες, φτιάχνει σπηλιές με το σκέπασμα και κάνει τούμπες. Του αρέσει να φτιάχνουμε κατασκευές με πλαστελίνες ή με πολύχρωμες κόλλες, να κόβουμε και να κολλάμε φτιάχνοντας σχέδια, όπως για παράδειγμα μια θάλασσα με ψάρια. Του αρέσει πολύ να παίζει με την άμμο στην αμμοδόχο του και να φτιάχνει κάστρα. Aγαπά πολύ τον αδερφό του, είναι προστατευτικός απέναντι του, δεν θέλει να του θυμώνω ποτέ και μου φωνάζει όποτε κλαίει για να τον πιάσω. Θέλει να παίζει μαζί του και τον προσκαλεί σε αγώνες με τα ποδηλατάκια τους μέσα στο σπίτι. Δεν ζήλεψε ποτέ του ούτε και για μια στιγμή από τότε που γεννήθηκε. Δεν τον πειράζει να τον κρατάω, να τον φιλάω και να παίζω μαζί του, το αντίθετο παίρνει παραδείγματα από μένα και του μιλάει με τον ίδιο τρυφερό τρόπο. Αν όμως τολμήσει να πιάσει τα παιχνίδια του ή να του πιάσει αυτό που κρατάει στο χέρι, τότε μεταμορφώνεται σε άγριο λιοντάρι! Δεν ανέχεται με τίποτα να μοιράζεται τα παιχνίδια του μαζί του. Είναι μια κινητή ενεργο-μπάλα που σε παρασέρνει στο πέρασμα της. Ή θα τον ακολουθήσεις για να περάσεις καλά ή θα τον αφήσεις να σε πατήσει κάτω και να σε διαλύσει. Αυτό είναι το πρωτότοκο τρελό μου παιδί στα 3 του χρόνια και κάτι. Next update σε κανένα χρόνο...
Ο μικρός μου σκιουρο-τρέλας, ο Γ, είναι 15 μηνών και κάτι ημερών. Άλλη ιστορία αυτός... Είναι κι αυτός αεικίνητος, περίεργος, ασταμάτητος, με δυνατή φωνή και έντονη προσωπικότητα. Είναι ο Π αλλά με κατεβασμένους τους τόνους. Όχι σε όλα όμως καθώς ο Γ κλαίει εύκολα. Και συχνά. Όπως ακριβώς από τη μέρα που γεννήθηκε. Γι αυτό λέω εγώ πως ο χαρακτήρας του ανθρώπου φαίνεται από τη μέρα που γεννιέται. Λίγο να χτυπήσει, αρχίζει το κλάμα και θέλει παρηγοριά από όλους τους παρευρισκόμενους στο ατύχημα του. Αν πέσει κάτω, κάτι που γίνεται πολλές φορές μέσα στη μέρα, περιμένει από όλους όσοι είναι γύρω του να τον σηκώσουν ενώ είναι απόλυτα ικανός να το κάνει μόνος του. Είναι πολύ τρυφερός, του αρέσουν οι αγκαλιές και τα φιλία, μπορώ να πω πως τα αποζητά. Μπορεί να έρθει από μόνος του να ξαπλώσει στην αγκαλιά μου και να ακουμπήσει το κεφαλάκι του στον ώμο μου και να μείνει εκεί για μερικά λεπτά, προτού συνεχίσει την ξέφρενη πορεία του. Έχει πολύ δυνατή, μπάσα φωνή, σε αντίθεση με τη φωνή του Π που είναι λεπτή. Φωνάζει μάμα δύο χιλιάδες φορές την ημέρα. Έχει αρχίσει να προσπαθεί να μιλήσει αλλά με τη δική του γλώσσα. Μπορεί να συνεννοηθεί άνετα όμως αφού καταλαβαίνει σχεδόν τα πάντα και εκτελεί εντολές. Όπως για παράδειγμα να πετάξει κάτι στα σκουπίδια. Όταν τον ρωτήσω κάτι θα μου απαντήσει με καταφατικό μμμ ή αρνιτικό μ-μ τον αντίστοιχο τόνο. Μου δείχνει κάτι στον πάγκο της κουζίνας. Θέλεις νερο; Μ-μ! Θέλεις την πιπίλα σου; Μμμ. Κάπως έτσι μιλάμε. Ζηλεύει όταν δώσω αγάπη και τρυφερότητα στον αδερφό του, θυμώνει και έρχεται κοντά μου να μας χωρίσει και να μπει ο ίδιος στην αγκαλιά μου. Το κάνει με όλους αυτό, θέλει να είναι ο ένας και μοναδικός στις καρδιές και στις αγκαλιές όλων. Είναι λίγο πιο επιθετικός από τον Π. Μπορεί σε άσχετη στιγμή να πάει και να του τραβήξει τα μαλλιά ή να τον χτυπήσει με κάτι που κρατάει πχ με την πιπίλα του την οποία μεταμορφώνει σε φονικό όπλο. Το κάνει και σε άλλα παιδάκια. Είναι υπερβολικά ψηλός για την ηλικία του, έχει το ύψος δίχρονου. Όλοι με ρωτάνε αν είναι δύο χρόνων και τον ρωτάνε πως τον λένε! Έχει πανέμορφη φατσούλα, στρογγυλή με ανοιχτά καστανά μάτια και ανοιχτά καστανά μαλλιά, ίσια και μαλακά, τα οποία κάνουν ελαφριά μπούκλα στην άκρη. Θέλω να του τα αφήσω μακριά και τώρα που πέφτουν στα μάτια του του βάζω μια μαύρη κορδέλα. Όλοι μου λένε πως μοιάζει με κοριτσάκι αλλά εγώ τον βλέπω περισσότερο σαν αθλητή. Του αρέσει να κλωτσάει μπάλες, επίσης από τότε που ήταν βρέφος. Ανακαλύπτει παντού μπάλες, ακόμα και στη φρουταρία της γειτονιάς και θέλει να τις αγοράσουμε όλες. Του αρέσουν τα αυτοκίνητα και οι μοτόρες και κάνει τον ήχο, μπρρρρ μπρρρρ όποτε τα δει. Είναι πάρα πολύ φιλόζωος και θέλει να χαιδεύει όλα τα σκυλάκια και τα γατάκια κάνοντας γουφ γουφ και νιάου αντοιστιχα. Όταν του μπει κάτι στο μυαλό δεν του το αλλάζεις με τίποτα, θα το θυμάται για ώρες και συνήθως καταφέρνει να πάρει αυτό που θέλει γιατί αλλιώς με κυνηγάει ασταμάτητα με γκρίνιες και κλάματα. Δεν του αρέσει καθόλου η τηλεόραση, δεν συγκεντρώθηκε ούτε και μια φορά, έχω φτάσει στο σημείο να του λέω να δει λίγο τηλεόραση για να ησυχάσω 3 λεπτά αλλά δεν το κάνει ποτέ! Ούτε σε βιβλίο έχει συγκεντρωθεί πάνω από 10 δευτερόλεπτα. Βλέπω έναν δυναμισμό στον χαρακτήρα του, μια αυτοπεποίθηση. Το βλέμα του δεν είναι ονειροπόλο σαν του αδερφού του αλλά είναι πιο αετίσιο. Παρακολουθεί τα πάντα για να τα μιμηθεί μετά έτσι ακριβώς όπως τα είδε. Έχει μια σπίθα, μια σπιρτάδα στο βλέμα. Μπροστά σε ξένους είναι πολύ ντροπαλός, έρχεται αμέσως κοντά μου και με αγκαλιάζει ή ξαπλώνει το κεφαλάκι του πάνω στον ώμο μου. Δεν εμπιστεύεται εύκολα και δύσκολα θα πάει κοντά σε κάποιον ενήλικα που δεν ξέρει. Ο Π είναι το αντίθετο, ήταν κοινωνικός από κούνια και δεν ντρέπεται ποτέ κανέναν και για τίποτα. Απολαμβάνω την ντροπαλότητα του Γ όμως γιατί μεταμορφώνεται για λίγο από άγριο λιοντάρι σε ήρεμο γατάκι. Είναι γλύκας, δεν χορταίνω να τον ζουλάω και να τον φιλάω παντού, ακόμα και στις πατούσες, κάτι που απολαμβάνει και ο ίδιος. Ξαπλώνει για να του αλλάξω πανί και μου βάζει τις πατούσες του στο στόμα για να τις φιλήσω και αυτός γελάει. Σε γενικές γραμμές είναι επίσης ένας γλυκός σίφουνας σαν τον αδερφό του.
Τα χαρακτηριστικά που μοιράζονται τα αδερφάκια είναι πως έχουν και οι δύο έντονες προσωπικότητες με αστείρευτη ενέργεια και είναι και οι δύο η χαρά της ζωής. Με κουράζουν, με στίβουν και με αδειάζουν, με διαλύουν από κούραση και εξάντληση αλλά δεν χορταίνω με τίποτα. Είμαι εθισμένη.
Πριν περίπου μια εβδομάδα έκανα ένα ταξίδι αστραπή στη Θεσσαλονίκη για την αποφοίτηση της αδερφής μου. Άλλο ταξίδι σχεδίαζα (στη Σαουδική) και άλλο τελικά μου προέκυψε έτσι στο έκτακτο. Ήταν ένα πανέμορφο ταξίδι, μαγικό, που θα υπάρχει για πάντα στην καρδιά μου. Πίστευα πως δεν θα το απολαύσω γιατί θα μου λείπουν τα μικρά μου, κάτι που δεν πρόλαβε να συμβεί γιατί το ταξίδι ήταν πολύ σύντομο, μόλις δύο μέρες. Αντιθέτως χάρισα στον εαυτό μου τις λίγες στιγμές μοναξιάς που χρειαζόταν και δεν ένιωσα καθόλου μα καθόλου τύψεις γιατί ήξερα πως τα μικρά μου θα είναι μια χαρά και χωρίς εμένα. Ένιωσα και πάλι παιδί, έτρεξα ελεύθερη στους δρόμους, κάθισα για καφέ, έφαγα νόστιμα φαγητά, ρούφηξα το τοπίο γύρω μου και ανέβηκα στον λευκό πύργο.
Πίσω στο σπίτι τα παιδάκια μου με περίμεναν χωρίς όμως να έχουν καταλάβει ακριβώς την απουσία - αστραπή που έκανα. Ο Π πηγαίνει κανονικά στο σχολείο το οποίο -παραδόξως- αγάπησε και ζητάει να πάει κάθε πρωί. Έχει μια υπέροχη και γλυκιά δασκάλα η οποία τον αγαπάει, τον αγκαλιάζει και του δίνει φιλιά ενίοτε. Αυτές οι ώρες που ο Π είναι στο σχολείο είναι απολαυστικές. Πρώτον επειδή ξέρω πως ο Π είναι κάπου που του αρέσει, κάνει δημιουργικές ασχολίες, παίζει στην αυλή και κοινωνικοποιείται. Επίσης, τρώει! Τρώει το σάντουιτς του, το φρούτο του και το μεσημεριανό του γεύμα μαζί με τα υπόλοιπα παιδάκια. Ξέρω ότι ξεκόλλησε από την τηλεόραση και την αδράνεια αλλά το πιο σημαντικό είναι πως του αρέσει αυτό που κάνει. Έχω λίγες ώρες μόνη μου μαζί με τον Γ, χωρίς τσακωμούς ανάμεσα σ' αυτόν και στον αδερφό του, ηρεμία για όλους. Το μεσημέρι επιστρέφει ο Π όταν ο Γ ήδη κοιμάται. Μετά θα κοιμηθεί λίγο και ο Π και τα αγόρια θα συναντηθούν ξανά το απόγευμα. Εκεί αρχίζει το πάρτυ. Είναι οι δύσκολες στιγμές. Κατεβαίνουμε λίγο κάτω στη γειτονιά για να παίξουν με τα άλλα παιδάκια που μένουν κοντά μας ή να πάμε λίγο στο πάρκο. Ο Π κάνει ποδήλατο και ο Γ τρέχει πίσω του. Έχουμε λίγα κλάματα, τσακωμούς και οδυρμούς αλλά είναι όλα μέσα στο παιχνίδι. Όταν πια ξεθεωθούν ερχόμαστε πίσω στο σπίτι για μπάνιο και ύπνο. Τολμώ να πω πως έχουμε δημιουργήσει μια μικρή ρουτίνα η οποία μου αρέσει πολύ.
Ο Θ ανυπομονεί πολύ να γυρίσει πίσω. Θα γυρίσει λέει τέλος Ιουλίου, σε 3 μήνες από σήμερα, ένα χρονικό διάστημα το οποίο μου φαίνεται αιώνας, αλλά ξέρω πως θα έρθει κάποτε. Κάποιος γνωστός του τον πρότεινε για μια δουλειά στο Μουσκάτ. Είναι μια εταιρία που έβαλε μια προσφορά και αν την πιάσουν μπορεί να πάει ο Θ να δουλέψει εκεί. Κι εμείς μαζί εννοείται. Ποτέ ξανά δεν θα χωριστούμε. Αλλά κρατάω μικρό καλάθι και δεν ελπίζω τίποτα πια. Οτι είναι να έρθει ας έρθει.
Και τώρα πάω να ασχοληθώ λίγο με τον μικρό Π που δεν έχει σχολείο σήμερα λόγω των διακοπών του Πάσχα.
Υπάρχει ένα πηγάδι στη ζωή μου, βαθύ, απύθμενο, με σκούρο μαύρο νερό. Κάποτε μπορώ και επιπλέω και καταφέρνω να ανασάνω, κάποτε βρίσκομαι στη μέση του αλλά κάποτε βυθίζομαι αδύναμη στον πάτο. Παλεύω μέσα σε αυτό το πηγάδι και δεν χάνω το κουράγιο μου, ξέρωντας ότι κάποτε θα καταφέρω να βγω από εκεί μέσα. Τον περιμένω να έρθει να με βγάλει. Περιμένω τα δυνατά μυώδη χέρια του να έρθουν να τραβήξουν τα αδύναμα δικά μου και να με βγάλει έξω γιατί εγώ δεν μπορώ, δεν έχω τη δύναμη. Ξέρω ότι θα τελειώσει σύντομα αυτό που ζω και προσπαθώ να κάνω θετικές σκέψεις. Στην ουσία προσπαθώ να μην κάνω καμία σκέψη γιατί ξέρω που θα καταλήξουν αυτές. Ζω την κάθε μέρα όπως έρχεται, από την ώρα που θα σηκωθώ μέχρι την ώρα που θα ξαναξαπλώσω, λαχταρώντας τη λύτρωση, την χάραξη της γραμμής του τέλους και το άνοιγμα της νέας αρχής, όποια και να είναι αυτή, δεν με νοιάζει πια. Φτάνει να είναι και αυτός μαζί μου, φτάνει να μου κρατάει το χέρι και να μη μου το αφήσει ποτέ ξανά. Δεν ήξερα πόσο έντονα μπορεί να σου λείπει κάποιος. Μια απόσταση που δεν ορίζεται από πνευματικό χωρισμό, μόνο από σωματικό. Δεν έρχεται η λύτρωση που σου δίνει ο πραγματικός χωρισμός, ο χρόνος που σε αφήνει να γιατρευτείς. Είμαστε μαζί αλλά δεν είμαστε και αυτό είναι το πραγματικό βάσανο. Η φωνή είναι εδώ αλλά το σώμα όχι. Είναι στιγμές που δεν το αντέχω άλλο πια, στιγμές σαν κι αυτή που τα μωρά κοιμούνται και έχω χρόνο να σκεφτώ. Δεν μπορώ όμως να κάνω τίποτα άλλο παρά μόνο υπομονή... Περίμενα τόσο καιρό, μπορώ να περιμένω λίγο ακόμη. Ο θεός ξέρει τι θα έρθει για μένα και θα το φέρει την κατάλληλη στιγμή. Πρέπει απλά να πιστεύω σε αυτόν.
Πως να το θέσω τώρα... πιστεύω πως η μητρότητα στις μέρες μας είναι πολύ...στη μόδα. Υπάρχουν πολλά blogs από μαμάδες (όπως και το δικό μου) στα οποία αυτές καταγράφουν τις ζωές τους μαζί με τις ζωές των παιδιών τους. Υπάρχουν πάρα πολλές θεωρίες γύρω από το μεγάλωμα των παιδιών και πολλές από αυτές είναι αντικρουόμενες. Δεν ξέρω αν σε παλιότερες εποχές το να κάνεις μωρό ήταν τόσο μεγάλο κεφάλαιο με τόσα πολλά υποκεφάλαια. Υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα σε μαμάδες για το πόσο νωρίς περπάτησε / μίλησε / έκανε / έρανε το μωρό τους. Τι το ταΐζουν και πως περνάνε τον ελεύθερο τους χρόνο. Τι του φοράνε και πως του φτιάχνουν τα μαλλιά του. Ένα μεγάλο άγχος κυριεύει τις νέες μαμάδες αν κάνουν τα πάντα σωστά και τέλεια γύρω από το μωρό τους. Προσπαθούμε να φέρουμε στον κόσμο το τέλειο παιδί και να είμαστε οι τέλειες μαμάδες. Δεν φταίνε οι μαμάδες, πιστεύω ότι φταίει η εποχή στην οποία είχαμε την ευκαιρία να γίνουμε μαμάδες. Οι παιδιάτροι έχουν τον πρώτο και τελευταίο λόγο. Εμβόλια, θηλασμός, φόρμουλα, κρέμες συγκάματος, πρώτες τροφές, υγειινές τροφές, μπλα, μπλα, μπλα. Σκληρή κριτική για τον τρόπο που μας μεγάλωσαν οι δικές μας μαμάδες και η τάση να κάνουμε ακριβώς τα αντίθετα στα δικά μας παιδιά. Δεν ξέρω τι θέλω να πω. Είναι απλά κάτι που παρατήρησα και γυροφέρνει στο μυαλό μου. Α ναι και η υπερπροστατευτικότητα. Αυτό που το βάζεις. Όλα μαζί και πολλά άλλα αποτελούν το κεφάλαιο μητρότητα στη δεκαετία του 2010. Φυσικά παίζω κι εγώ αυτό το παιχνίδι αλλά έχω αρχίσει να το βαριέμαι. Δεν μπορώ άλλο να ψάχνω για θεωρίες και απόψεις αλλά έχω αρχίσει να κυνηγάω το ένστκτο μου. Σίγουρα ψάχνοντας μαθαίνεις και αν δεν είχα κάνει όλο αυτό το research που έχω κάνει τα τελευταία 3 χρόνια θα ήμουν τυφλή σε πολλά θέματα στα οποία άνοιξα τα μάτια μου. Και το μυαλό μου. Πολλά από αυτά που έκανα στο πρώτο μου παιδί, τα αναθεώρησα στο δεύτερο. Ένα απλό και μικροσκοπικό παράδειγμα που μου έρχεται τώρα στο μυαλό είναι το μπάνιο. Ο Π έκανε μπάνιο κάθε μέρα μέχρι που γέννησα τον Γ και αναγκαστικά κάποιες νύχτες κοιμόταν χωρίς μπάνιο, κάτι που με γέμιζε ενοχές. Ο Γ σαν νεογέννητο δεν έκανε κάθε μέρα μπάνιο. Ήταν τόσες πολλές οι ώρες που έκλαιγε που το μπάνιο μου φαινόταν μια πολυτέλεια μέσα στο χάος και στην ομίχλη. Μετά το σκέφτηκα και το φιλοσόφησα. Χρειάζεται όντως να κάνεις κάθε μέρα μπάνιο τα μωρά σου; Χρειάζεται όντως να αλείφεις τα απαλά μαλλάκια και το τρυφερό τους δερματάκι με διάφορα χημικά προϊόντα κάθε νύχτα για να τα ξεβρομίσεις από λίγο ιδρώτα; Δεν νομίζω... Πρίν 100 χρόνια είχαν άραγε αυτή την πολυτέλεια των σαμπουάν, μαλακτικών, αφρόλουτρων, παιδικών μπανιέρων, θερμοσίφωνα για ζεστό νερό τις παγωμένες νύχτες του χειμώνα; Δεν νομίζω... Είχαν στα αρχαία χρόνια μπανιέρες; Είχαν τόσα πολλά κρούσματα καρκίνου; Δεν λέω ότι φταίνε μόνο τα σαπούνια για τον καρκίνο αλλά συμβάλουν και αυτά το λιθαράκι τους μαζί με όλα τα άλλα. Τώρα πια χρησιμοποιώ σαμπουάν λεβάντας από τα βιολογικά προΐόντα για τα μωρά μου, ούτε καν τα mustela. Δεν τα κάνω κάθε μέρα μπάνιο και είμαι περήφανη γιαυτό γιατί πιστεύω πως τα προστατεύω. Ούτε πασαλείβω τις στρουμπουλές τους μούρες με μωρομάντηλα κάθε 3 λεπτά. Ούτε καν χρησιμοποιώ μωρομάντηλα πια, δεν τα έχω καν στο σπίτι. Μόνο όταν βγαίνω έξω, έτσι για ασφάλεια. Δεν ξέρω που πάει η συζήτηση, απλώς ρίχνω στην οθόνη το περιεχόμενο του μυαλού μου.
Σκέψεις για το σχολείο... Ακόμα αμφιταλαντεύομαι, ακόμα δεν έχω κατασταλάξει. Δεν είμαι σίγουρη αν το έχω γράψει ποτέ εδώ αλλά μέχρι σήμερα ο Π έχει αλλάξει 3 σχολεία. Η πρώτη του εμπειρία ήταν στη Σαουδική. Αναγκάστηκα να τον πάρω σχολείο για να γλιτώνει λίγες ώρες από την κλεισούρα της φυλακής την οποία αποκαλούσαμε 'σπίτι'. Ήταν τραυματική εμπειρία και νιώθω απίστευτες τύψεις γιαυτό που έκανα στο παιδί μου. Το έριξα μέσα σε ένα αγγλόφωνο σχολείο στη μέση του πουθενά, το ευαίσθητο 2χρονο μου που δεν είχε κάνει βήμα από δίπλα μου μέχρι τότε. Το έκανα για το καλό του. Δεν χώνεψε ποτέ εκείνο το σχολείο και ένιωθε τρομερή ανασφάλεια κάθε μέρα που τον αφήνα εκεί.
Ήρθαμε πίσω στην Κύπρο και μου ήρθε η φαεινή ιδέα να τον πάρω ξανά σχολείο γιατί η αλήθεια είναι πως το μόνο πράγμα που έκανε όλη μέρα ήταν να βλέπει τηλεόραση και να βαριέται. Εγώ δεν είχα πια τον χρόνο να παίζω μαζί του τόσο πολύ λόγω του μικρού του αδελφού που χρειάζεται την προσοχή μου 24/7. Μια δεύτερη τραυματική εμπειρία που έλειξε άδοξα στις 3 πρώτες μέρες αφού ο Π κόλλησε ένα ιό και αρρώστησε τόσο πολύ που λίγο έλειψε να καταλήξει στο νοσοκομείο. Κόλλησε και τον Γ. Μετά δεν ήθελε να ξαναπάει και το σεβάστηκα. Είχα διαλέξει εκείνο το σχολείο μετά από σχολαστική έρευνα. Ακριβό σχολείο, προσεγμένο, με υπερπροστατευτικές δασκάλες και αυλή στεγασμένη με πλαστικό δάπεδο χωρίς χώμα για καθαριότητα και ασφάλεια. Καλό σχολείο, εξάλλου θέλω το καλύτερο για το παιδί μου, σωστά;
Μετά από τη δεύτερη άκαρπη προσπάθεια για σχολείο αποφάσισα να αφήσω τον Π μαζί μου στο σπίτι μέχρι που πριν μερικές μέρες μου ζήτησε από μόνος του να πάει σχολείο! Νομίζω εμπνεύστηκε από τον Μικρό Νικόλα που βλέπει στην τηλεόραση. Εγώ άλλο που δεν ήθελα για να τον ξεκολλήσω από τη βαρεμάρα του σπιτιού, αμέσως άρχισα να ψάχνω για σχολείο. Ήθελα κάτι πιο γήινο από το προηγούμενο σχολείο, κάτι πιο ζεστό, πιο...κανονικό. Ήθελα και χώμα αυτή τη φορά. Ναι θέλω τα παιδιά μου να παίζουν με το χώμα. Βρήκα ένα πολύ καλό, με πολύ ζεστές και ανθρώπινες δασκάλες και διευθύντριες. Το σχολείο σε καλωσορίζει με ένα κουνελάκι το οποίο κάθε πρωί ταΐζουν τα παιδάκια πριν μπουν στις τάξεις τους και επίσης ένα καντιλάκι το οποίο ανάβουν όλα μαζί. Το προηγούμενο σχολείο σε καλωσόριζε με έναν κρύο άσπρο διάδρομο στον οποίο κάθονται πίσω από έναν πάγκο 2 γραμματείς με ψεύτικη και υπερβολική ευγένεια. Πήγε μόνο 2 μέρες μέχρι τώρα, την πρώτη για 1 ώρα και τη δεύτερη για 2 ώρες. Σήμερα του είπα πως αύριο θα πάμε σχολείο και δεν αντέδρασε, δεν είπε όχι αλλά δεν είπε και ναι. Δεν είπε τίποτα. Είμαι σίγουρη πως θα έχω αντιδράσεις αλλά αυτή τη φορά δεν μπορώ να κάνω πίσω. Το είπα και το έκανα. Γιαυτό ελπίζω να πάει καλά.
Αμφιταλαντεύομαι για το αν πιστεύω πως είναι καλό για τα παιδάκια να πηγαίνουν σχολείο σε μικρή ηλικία ή όχι. Βασικά πιστεύω πως το καλύτερο για αυτά είναι να είναι στο σπίτι τους με τους δικούς τους, για να νιώθουν ασφάλεια, για να μεγαλώνουν με την οικογένεια τους και όχι με ξένους. Πιστεύω αυτή είναι η φύση του ανθρώπου και πιστεύω γιαυτό αντιδρούν τόσο έντονα τα παιδάκια όταν πρωτοπάνε σχολείο. Δεν είναι στη φύση τους να περνάνε 5 ώρες την ημέρα με δασκάλες και συμμαθητές. Έλα όμως που θέλουν και την κοινονικοποίηση τους, και τα παιχνίδια τους και τις δραστηριότητες τους. Δεν ζούμε σε εποχές που υπάρχουν γύρω μας παιδιά και γειτονιές και όλα αυτά. Ζούμε απομονωμένοι με μόνη παρέα μας την τηλεόραση. Είναι δύσκολη απόφαση. Από τη στιγμή που το ζήτησε μόνος του όμως, εγώ το σεβάστηκα. Αν μετά αλλάξει γνώμη δεν θα το σεβαστώ. Γιατί δεν μπορώ να το σταματήσω και για τρίτη φορά. Αν τελικά ξαναφύγουμε για το εξωτερικό θα έχουμε ακόμα μια αλλαγή. Αλλά αυτός δεν μπορεί να είναι ανασταλτικός παράγοντας. Εύχομαι να πάει καλά.
Αυτές είναι οι φλυαρίες μου για απόψε. Έτσι για να τα βγάλω από μέσα μου...
