H ψευδαίσθηση ότι όλα είναι καλά

Πιστεύω ότι από τον κάθε άνθρωπο έχουμε κάτι να πάρουμε. Πρέπει να δίνουμε ευκαιρίες σε κάθε άνθρωπο που γνωρίζουμε, να τον ακούσουμε, να δούμε τη φιλοσοφία του στη ζωή και ίσως μας πει κάτι που εμείς θα το χρησιμοποιήσουμε ή εμείς θα του πούμε κάτι που θα τον βοηθήσει. Και έτσι αλληλεπιδρούμε ο ένας στη ζωή του άλλου.

Είναι μια κοπέλα στη δουλειά μου, συνάδελφος, γύρω στα 50-55, πολύ χαλαρός τύπος, χαμογελαστή, με τα αστεία της, λίγο σαχλή κάποτε, λίγο βαρετή αλλά φαίνεται πάντα να περνάει καλά με τον εαυτό της. Σήμερα την χρειάστηκα για ένα θέμα στη δουλειά και πήγα στο γραφείο της. Μιλώντας μαζί της μου έβγαλε αυτή τη χαλαρότητα και την ευχάριστη διάθεση. Τη ρώτησα αν είναι γενικά έτσι στη ζωή της και αν πάντα ήταν έτσι. Μου είπε πως ναι έτσι είναι γενικώς, ότι έχει και αυτή τα άγχη της αλλά όποτε της τύχει ένα πρόβλημα της παίρνει λίγες ώρες ή μέρες να το επεξεργαστεί, να δεχτεί ότι δεν μπορεί να αλλάξει την κατάσταση και μετά να βρει λύσεις και να τελειώση η υπόθεση. Τη ρώτησα αν ήταν στη θέση μου πως θα το χειριζόταν και της έδωσα μια εικόνα της κατάστασης και των παιδιών μου. Της είπα πως θέλω πολύ να το κάνω αυτό που πάω να κάνω, θέλω να ζήσω περιπέτειες στη ζωή μου, να πάω σε πολλές χώρες, δεν μπορώ να φανταστώ να περάσω τη ζωή μου δουλεύοντας σε  αυτή τη δουλειά και ζώντας με αυτό τον τρόπο, αλλά με προβληματίζει το θέμα με τα μωρά μου και ειδικά τον μικρό που κλαίει συνέχεια και το ότι θα είμαι όλη μέρα μόνη μου κλεισμένη. Της είπα πως με πιάνει ώρες ώρες και στην κυριολεξία δεν αναπνέω (εξ ου και η ασθματική βρογχήτιδα).

Μου είπε πως είναι πως τα βλέπεις τα πράγματα. Η κατάσταση μια είναι αλλά το πως εγώ θα επιλέξω να βλέπω την εικόνα, αυτό θα ισχύει και στην πραγματικότητα. Εάν αρχίσω να αγχώνομαι θα δώσω έμφαση σε όλα τα αρνητικά στοιχεία της υπόθεσης και δεν θα περνάω καλά. Εάν όμως σκεφτώ τα θετικά τότε θα περνάω και καλά.

Της είπα για το κατάκλειστο διαμέρισμα χωρίς μπαλκόνι και τα μικρά παράθυρα με κάγκελα και τα αράβικου τύπου κλαδωτά έπιπλα. Μου είπε ότι πρέπει να προσπαθήσω να ομορφήνω το σπίτι μας. Να βάλω χρώμα, μαξιλάρια, ριχτάρια, πίνακες στους τοίχους, φυτά μέσα στο σπίτι, να κάνω παιδότοπο, να βάζω μουσική.

Να δώσεις έμφαση λέει στο ότι θα είσαι με τον άντρα σου μαζί και ότι έχεις την ευκαιρία να έχεις μαζί σου τα μωρά σου, να τα μεγαλώσεις εσύ όπως θέλεις. Και το μικρό θα μεγαλώσει που θα πάει.

Μου έδωσε ένα παράδειγμα. Εσύ, μου λέει, δουλεύεις με ένα πολύ δύσκολο άτομο (είναι η αλήθεια), που κανένας δεν αντέχει και όλοι αποφεύγουν. Εάν δώσεις έμφαση στην καταπίεση που σου ασκεί τότε μπορεί και να αρωστήσεις. Εάν όμως δώσεις έμφαση στην χαρούμενη προσωπικότητα της, γελάς με τα αστεία της επειδή έχει πολύ χιούμορ και το πάρεις λίγο στο χαλαρό τότε θα περνάς καλά μαζί της. Είναι ψευδαίσθηση, μου λέει.

Έχει τόσο δίκαιο η Χ. Όλα αυτά βέβαια τα ξέρω κι εγώ αλλά κάποιες φορές τα ξεχνάω και με καταπίνει το άγχος. Πρέπει να κρατήσω τη μύτη μου και να βουτήξω σε αυτή τη θάλασσα που διάλεξα να κολυμπήσω. Και θα είναι ζεστή η θάλασσα και ήρεμα τα νερά. Και θα περάσω καλά.

Όλα γίνονται για ένα σκοπό. Πρέπει να ψάχνουμε το κρυμμένο μύνημα σε ότιδήποτε μας συμβαίνει στη ζωή μας, στα απλά στα καθημερινά. Εχτές βρέθηκα στο σπίτι της γυναίκας του αδερφού του Θ μαζί με τα μωρά μου και τη μαμά του Θ. Έχουν μεγάλο σπίτι με τεράστια αυλή, παιχνίδια για τα παιδιά, ποδήλατα, τράκτορ, πισίνα. Ο Π έπαιξε με την ψυχή του και κολύμπησε με τις ώρες στα ξέβαθα της πισίνας. Ούτε που θυμήθηκε να μου ζητήσει τηλεόραση, ενώ στο σπίτι μας είναι το μόνο που θέλει να κάνει. Τον είδα να τρέχει, να γελάει, να είναι χαλαρός και ήρεμος. Και συνειδητοποίησα ότι αυτό που πάμε να κάνουμε έχει νόημα. Αξίζει τον κόπο. Αξίζει να θυσιάσουμε μερικά χρόνια για να έχουμε κι εμείς τον χώρο μας, την αυλή μας, τα δέντρα μας για να παίζουν μέσα τα παιδάκια μας. Το αξίζουν τα παιδάκια μας. Τα μικρά αθώα μας μπουμπουκάκια.

ΥΓ: ένα μικρό update της κατάστασης του Γ. Εξακολουθεί να κλαίει με το παραμικρό, να είναι ανήσυχος όλη μέρα και να ξυπνάει πολλές φορές το βράδυ. Άρχισε να δείχνει δυσαρέσκεια στο θηλασμό, θέλει μόνο όταν είναι αγουροξυπνημένος.

Τι κρατάει το μέλλον

Πριν μερικές μέρες επισκέφθηκα την Μ, την μέντορα μου όπως την βλέπω, την οποία επισκέπτομαι εδώ και 10 χρονιά για συμβουλές και για να συζητήσουμε τι κρατάει το μέλλον μου. Εξακολουθώ να την επισκέπτομαι γιατί δεν έπεσε σχεδόν ποτέ έξω σε αυτά που προέβλεψε αλλά κυρίως επειδή με γεμίζει με θετική ενέργεια και δύναμη.

Μόλις άνοιξε τα χαρτιά με βρήκε θλιμμένη, είπε πως έχω απομακρυνθεί από την ευτυχία μου. Ο Θ λέει με σκέφτεται συνεχώς και ανησυχεί πολύ για μένα. Το εξωτερικό το έχει προβλέψει χρόνια πριν και έβλεπε συγκεκριμένα τον κλειστό χώρο του compound της Σαουδικής Αραβίας πράγμα που για μένα τότε ήταν εντελώς παρανοϊκό και αβάσιμο. Ναι σε κάνει να σκέφτεσαι πως όλα είναι γραμμένα από τη μέρα που γεννιέσαι, υπάρχει η μοίρα τελικά, υπάρχουν όλα εκεί κάπου και περιμένουν να γίνουν. Ή μπορεί να μην υπάρχει καν χρόνος, να γίνονται όλα τώρα ταυτόχρονα και απλώς εμείς να ζούμε στη συγκεκριμένη στιγμή. Μπλα, μπλα, μπλα, το έχω φιλοσοφήσει πάμπολλες φορές από τότε που επισκέπτομαι την Μ και ίσως η πίστη μου στο θεό να προέρχεται μέσα από τις συναντήσεις μας. Δεν ήμουν ποτέ θρησκευόμενη και θεωρούσα την ύπαρξη του θεού ένα μάτσο βλακείες. Όμως από τότε που η Μ προέβλεψε και ξεδίπλωσε όλη μου τη ζωή μπροστα μου, άρχισα να πιστεύω πως κάτι υπάρχει εκεί ψηλά, πες το θεό, πες το πεπρωμένο, πες το ότι θες. Υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από μας εκεί πάνω.

Είπε ότι ο Θ τώρα είναι πιο εξοικιωμένος με τη δουλειά του, τα πηγαίνει πολύ καλά και θα πάρει προαγωγή και αύξηση (εν μέρει αυτό συμβαίνει ήδη). Βλέπει 2 εισοδήματα να μπαίνουν στο σπίτι μας στη Σαουδική που σημαίνει ότι θα εργάζομαι κι εγώ (αυτό αδυνατώ να το φανταστώ) και ότι στον χώρο της δουλειάς μου υπάρχουν μικρά παιδιά (χμ!). Βλέπει ότι μένουμε σε πολυκατοικία στην αρχή αλλά ίσως μετά πάρουμε σπίτι μέσα στο campus. Λέει ότι οι ανησυχίες μου για απομόνωση είναι αβάσιμες γιατί βλέπει γύρω μας πολύ κόσμο και μάλιστα θα με συμβούλευε να μείνω μακριά από φίλους και να επικεντρωθώ περισσότερο στην οικογένεια μου (και αυτό πάλι δεν μπορώ να το φανταστώ, εγώ να κάνω φίλες). Θα μείνουμε 3 με 7 χρόνια λέει στη Σαουδική και όταν επιστρέψουμε πίσω θα χτίσουμε το σπίτι μας το οποίο θα βρίσκεται σε ύψωμα. Βλέπει μια γυναίκα στη δουλειά μου, μεγαλύτερη από μένα από την οποία πρέπει να μείνω μακριά. Αν βγει και αυτό αλήθεια, να βρω δουλειά και να εμφανιστεί πάλι ένα άτομο να μου κάνει τη ζωή δύσκολη, ε θα πω ότι είμαι καταραμένη!

Εάν συνεχίσω να αγχώνομαι λέει θα τα βρω όλα δύσκολα, ενώ αν πιστέψω σε μένα θα τα βγάλω πέρα μια χαρά. Σίγουρα θα δυσκολευτώ στην αρχή λέει μέχρι να προσαρμοστώ αλλά πρέπει να βάλω πείσμα και να καταλάβω ότι βρίσκομαι εκεί για ένα σκοπό, για να είναι η οικογένεια μας μαζί, ενωμένη, για να μεγαλώσω τα παιδιά μου εγώ μαζί με τον άντρα μου, για να μαζέψουμε μερικά χρήματα για το μέλλον μας, για να έχουμε ένα σπίτι για τα παιδιά μας. Και επειδή διαβάζει το μυαλό μου, μου είπε να μην ανησυχώ που το σπίτι μας θα είναι ακατάστατο γιατί όταν έχεις παιδιά δεν προλαβαίνεις να καθαρίσεις και το πάτωμα είναι γεμάτο με παιχνίδια (όπως ακριβώς συμβαίνει και τώρα στο σπίτι μας). Αν σε κάποιον δεν αρέσει το σπίτι μου  μπορώ να του πω ότι μπορεί να φύγει από την πόρτα και να μην ξανάρθει. Πρέπει να ανασυνταχθώ, να βρω τις δυνάμεις μου, την αυτοπεποίθηση μου, να πεισμώσω και να πιστέψω ότι μπορώ να το κάνω, όποιες δυσκολίες και να αντιμετωπίσω. Θα επιβιώσω.

Ανησυχώ τόσο πολύ που μου κάνει κακό, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στον παρόν. Δεν είναι ότι μετακομίζουμε στην Αγγλία ή στη Νέα Ζηλανδία. Μετακομίζουμε στη Σαουδική Αραβία! Μια χώρα που μέχρι πριν ένα χρόνο αντηχούσε σαν κάτι το τρομακτικό στα αυτιά μου. Ήταν η τελευταία χώρα που θα φανταζόμουν ποτέ να επισκεφθώ πόσο μάλλον να ζήσω εκεί. Άσε που δεν δικαιούται κανένας να την επισκεφθεί εχτός εάν έχει συγγενείς εκεί που δουλεύουν. Αν ήξερα πως θα έχω το αυτοκίνητο μου ή θα μπορούσα να μπω μέσα σέ ένα ταξί ή έστω λεωφορείο με τα μωρά μου να πάμε κάπου τότε δεν θα είχα τόσο πολύ άγχος. Αυτό όμως που πρέπει να περιμένω τον Θ για να βγω απο το σπίτι μου δεν μπορώ να το φανταστώ. Νιώθω ότι η ζωή μου θα τελειώσει τώρα και θα πάω φυλακή για ένα διάστημα. Ούτε θα είναι κάπου εκεί η μαμά μου ή η μαμά του Θ για να τους αφήσω τα μωρά να πάω στην αισθητικό. Ποιά αισθητικό δηλαδή. Δεν θα μου μένει ούτε και ένα λεπτό μοναχικότητας, δεν θα μπορώ να πάω και να κάνω απολύτως τίποτα μόνη μου! Σαν να είμαι ένα μικρό παιδί. Είναι απίστευτο το πως ζουν εκεί οι γυναίκες. Γιατί σε εμένα έπρεπε να τύχει αυτό, ειδικά για μένα που η ελευθερία είναι η υπέρτατη αρετή, έπρεπε εγώ να καταλήξω να ζω στη χώρα με τους πιο πολλούς περιορισμούς στην ελευθερία. Τι είναι αυτό τώρα; Θα χρειαστώ πολύ υπομονή και αυτοκυριαρχία.

Σήμερα πήγα στον γιατρό και τελικά βρήκε πως έχω ασθματική βρογχίτιδα. Μου έδωσε ένα spray και αντιβίωση αλλά δεν θα πάρω την αντιβίωση, δεν υπάρχει λόγος ειδικά τώρα που η αρρώστια είναι προς το τέλος της. Του είπα πως το παθαίνω συχνά και μου είπε πως έχω την προδιάθεση και έτσι μόλις πιάσω το μικρόβιο εξελίσσεται έτσι. Παρατήρησα ότι το παθαίνω σε περιόδους αυξημένου άγχους όπως πχ. το έπαθα πριν παντρευτώ, πριν γεννήσω, σε περιόδους εξετάσεων και τώρα με όλα αυτά που συμβαίνουν.

Εχτές βρήκα ευκαιρία μιας και ο Π είχε πάει θαάλασσα μαζί με τους νονούς του, να πάω βόλτα στη γειτονιά μαζί με τον Γ και να την αποχαιρετήσω. Είναι μια πανέμορφη γειτονιά, με απίστευτα ηλιοβασιλέματα και ανατολές, με δέντρα, με χωράφια, ήσυχη γειτονιά αλλά και πάλι δεν κατάφερα ποτέ να την νιώσω δική μου. Δεν ξέρω τι κρατάει το μέλλον, αν θα παραμείνουμε σε αυτή τη γειτονιά ή όχι, για πόσο θα λείψουμε και όλα αυτά. Νομίζω όμως πως είναι προσωρινή.

6 μηνών

Μικρέ μου Γ σήμερα γίνεσαι 6 μηνών! Μισός χρόνος πέρασε από τότε που γεννήθηκες και έχεις ήδη αλλάξει τόσο πολύ από τότε. Έχεις μάθει πολλά πράγματα και εξοικοιώθηκες με το περιβάλλον σου. Είναι λες και μέχρι τώρα ντρεπόσουν, κρατούσες μια επιφυλακτικότητα απέναντι μας και προσπαθούσες να βοληδοσκοπήσεις την κατάσταση αλλά τώρα ένιωσες άνετα και ξεδίπλωσες την προσωπικότητα σου!

Στους 6 μήνες έχεις αποκτήσει ένα πρόγραμμα διατροφής και σε αυτό συνέβαλε η επιστροφή μου στη δουλειά. Το πρωί θα θηλάσεις και εγώ θα φύγω για τη δουλειά. Στη συνέχεια θα φας το φρούτο σου και μετά το μεσημεριανό σου που είναι συνήθως κοτόπουλο ή βοδινό με λαχανικά ή σκετα λαχανικά με πατάτα. Όταν επιστρέψω από τη δουλειά θηλάζεις πάλι ενώ πιο μετά θα φας φρουτόκρεμα και πριν πας για ύπνο θα πίεις ξανά γάλα. Τελικά δεν πιάνεις το μπιμπερο, αποφάσισες ότι δεν το θέλεις έτσι δεν πίνεις καθόλου γάλα όσο εγώ λείπω. Ξυπνάς ακόμα 2 περίπου φορές για γάλα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Συνήθως πας για ύπνο στις 11 ή στις 12 και αυτό μετά από πολλές περιπέτειες και ίσως κλάμα. Έχεις ακόμα πρόβλημα στο ρέψιμο αν και βελτιώθηκε αρκετά όπως και το πρόβλημα με τους εμετούς. Το πρωί ξυπνάς σχετικά νωρίς γύρω στις 8 ή 9 και κατά τη διάρκεια της ημέρας κάνεις μικρούς ύπνους χωρίς κάποιο πρόγραμμα. Όταν κουραστείς γίνεσαι πολύ γκρινιάρης και πρέπει επιγόντως να πας για ύπνο. Το απαιτείς δηλαδή.

Έχει αρχίσει να φαίνεται η προσωπικότητα σου και τελικά είσαι κι εσύ ένα μικρό ζιζάνιο. Δεν κάθεσαι ήσυχος λεπτό. Δεν ξέρω αν είσαι high needs baby, αλλά αν είσαι, είσαι σε πιο χαλαρό βαθμό από τον αδερφό σου ο οποίος ήταν ένα σκαλί πιο έντονος αλλά και πάλι μην νομίσεις ότι είσαι ήσυχος! Ούτε λόγος! Σου αρέσει πολύ να κάθεσαι στον παιχνιδότοπο του Π, να παίζεις με το τραπεζάκι που έχει διάφορα κουμπάκια που παίζουν μουσική (ήταν αγαπημενό του Π επίσης) και να μπαίνεις μέσα στο παιχνίδι που σε αφήνει να χοροπηδάς πάνω κάτω. Έχεις πολύ ζωντανή προσωπικότητα και είσαι κι εσύ έντονος σαν τον αδερφό σου μόνο που νομίζω είσαι πιο χαρούμενος. Σου αρέσει πολύ να γελάς με την πρώτη ευκαιρία, είσαι πολύ χαχανούλης, το ψάχνεις το γέλιο. Αγαπάς πάρα πολύ τον αδερφό σου και γελάς πάρα πολύ με τα παιχνίδια του. Σου αρέσει ιδιαίτερα όταν τρέχει στον καναπέ και σκας στα γέλια. Γελάς πολύ όταν κρατάει κάποιο αντικείμενο και το ανεμίζει όπως μια σακούλα ή μια κουβέρτα. Δηλαδή σου αρέσουν τα ίδια πράγματα που αρέσουν και στον Π. Η κίνηση κυρίως. Αχ τι έχω να τραβήξω και από τους δύο σας!

Τώρα πιάνεις τα πάντα! Οτιδήποτε κρατώ στα χέρια μου προσπαθείς να μου το πιάσεις. Μέχρι φρούτο μου έχεις τραβήξει και το έχεις βάλει στο στόμα σου. Είσαι ένας μικρός αρπάχτρας, τα χεράκια σου είναι μονίμως στον αέρα προσπαθόντας να πιάσουν κάτι. Νομίζω ότι έχεις φαγούρα στα ούλη γιατί βάζεις τα πάντα στο στόμα σου.

Φοράς ρούχα 12-18. Φοράς και 9-12 αλλά είναι τελείως τσίτα πάνω σου. Αυτές τις μέρες πρέπει να πάμε στην παιδίατρο για το καθιερωμένο τσεκαπ σου για να σε μετρήσουμε, έτσι θα ξέρω πόσα κιλά και ύψος είσαι.

Ακριβώς όπως και στον αδερφό σου, έτσι και σε σένα αρέσει πολύ να βγαίνεις βόλτες. Όταν είμαστε έξω είσαι ήσυχος και κοιτάζεις παρατηρητικά τα πάντα, ρουφάς τις πληροφορίες και κοιτάς εκστασιασμένος! Έχεις ξεπεράσει κάπως τον φόβο των αγνώστων και σου αρέσει να γνωρίζεις νέα πρόσωπα αλλά δεν ανέχεσαι να σε κρατάει κάποιος για πολύ ώρα και αρχίζεις να με ψάχνεις με το βλέμμα σου και να γίνεσαι ανήσυχος. Επίσης όπως και για τον αδερφό σου έτσι και για σένα είμαι το αγαπημένο πρόσωπο στον κόσμο. Και οι δύο σας όποτε λείπω και είστε με κάποιον άλλον είστε ήσυχοι αλλά μόλις εμφανιστώ εγώ στο προσκήνιο τότε αρχίζεται να βγάζεται πάνω μου οποία απωθημένα έχετε! Κλάματα, ιδιοτροπίες, ανάγκες και θέλετε πολλή σωματική επαφή μαζί μου.

Γενικώς η πιο σοβαρή εξέλιξη του μήνα είναι ότι έχεις αρχίσει να δείχνεις τον χαρακτήρα σου και τι σου είναι το dna! Μοιάζεις πολύ με τον αδερφό σου! Ο οποίος να σημειώσω ότι δεν σου δίνει και πολύ σημασία μικρέ μου. Σε ψιλοβαριέται και μόνο εκεί που πιστεύει ότι θα κάνεις κάτι συναρπαστικό μπορεί να σου δώσει λίγη σημασία. Όπως μια μέρα που σε έβαλα να περπατήσεις κρατώντας σε και ο Π άρχισε να φωνάζει από τη χαρά του και να με προτρέπει να σε αφήσω να περπατήσεις μόνος σου! Του είπα ότι δεν μπορείς γιατί είσαι μικρός και φώναζε ότι μπορείς και ότι δεν είσαι μικρός! Μια αλλη μέρα κυλούσε κάτι αυτοκινητάκια πάνω στα χεράκια και στα ποδαράκια σου και μετά σου έδινε να τα πιάσεις για να τα ξαναπιάσει πίσω αμέσως. Αυτό ήταν το πρώτο σας παιχνίδι μαζί και αμέσως μετά ο Π σου είπε να πάτε να παίξετε! Είμαι σίγουρη ότι αυτό είναι πολύ κοντά. Έχω μια διαίσθηση ότι εσείς οι δύο θα γίνεται τα καλύτερα φιλαράκια. Εσύ θα τον θαυμάζεις και ο Π θα είναι ο αρχηγός που τόσο πολύ του αρέσει. Θα πρέπει να υποστείς την αυταρχικότητα του όμως και να ξέρεις ότι δεν θα σε αφήνει να παίζεις με ότι θέλεις αλλά θα σου δίνει τα παιχνίδια που θέλει ο ίδιος, μάλλον αυτά που δεν θέλει και βάζει σε δεύτερη μοίρα. Αλλά σε αγαπάει, το ξέρω.

Αυτά μικρέ! Θέλω συνέχεια να σε ζουλάω παντού γιατί είσαι τόσο μαλακός και παχουλός. Στις καλές στιγμές εύχομαι να είσαι για πάντα έτσι ζουληχτός αλλά στις κακές στιγμές εύχομαι να μεγαλώσεις γρήγορα. Όπως και να χει σ' αγαπώ.

H χειρότερη χρονιά της ζωής μου... πλησιάζει στο τέλος της

Η κάθε χρονιά για μένα δεν ξεκινάει τον Ιανουάριο για να λήξει τον Δεκέμβριο αλλά πάει ως εξής: Σεπτέμβριος - Αύγουστος. Και ή χρονιά μου φέτος ξεκίνησε με την αποχώρηση του Θ και θα λήξει με την επανένωση της οικογένειας μας. Ήταν μια δύσκολη χρονιά, πολύ δύσκολη.

Κάθησα και διάβασα παλιά μου posts από τότε που ο Π ήταν βρέφος και θυμήθηκα πόσο ωραία περνούσαμε τότε. Νόμιζα ότι είχα περάσει δυσκολίες με το μεγάλωμα του Π αλλά δεν είχα ιδέα τι θα πει δυσκολία. Ναι ήταν δύσκολο μωρό σε σχέση με πολλά άλλα αλλά ήταν μόνο ένας και μπορούσα να του αφιερώσω όλη μου την ενέργεια. Δύο απαιτητικά μωρά δεν συγκρίνονται με ένα απαιτιτικό μωρό. Η χρονιά που μας πέρασε ήταν η χειρότερη χρονιά της ζωής μου, πέρασα τις χειρότερες εμπειρίες που θα μπορούσα να περάσω, μου έτυχαν δύσκολα πράγματα, βρέθηκα μόνη μου, εγκατελειμένη, χωρίς κανέναν. Ήταν τραυματικό. Το ξέρω γιατί δεν θέλω καν να το θυμάμαι και όποτε μια σκέψη από τον τελευταίο χρόνο μπει στο μυαλό μου, προσπαθώ να την διώξω αμέσως αλλιώς θα με πιάσει ένας κόμπος στο στομάχι. Μεγάλωσα, ωρίμασα, σοβάρεψα, έχασα αρκετό από τον αυθορμητισμό μου και τον ενθουσιασμό μου. Δεν θυμάμαι από πότε έχω να γελάσω με την ψυχή μου και όχι προσποιητά. Έχασα πολλή από την όρεξη μου για ζωή και περιπέτειες. Είναι λες και η ζωή με χτύπησε στο κεφάλι με ένα ρόπαλο. Δεν είμαι αυτή που ήμουν. Έχω ξεχάσει πως είναι να ζω με τον άντρα μου στο σπίτι μας, έχω ξεχάσει τι σημαίνει να είσαι οικογένεια, έχω ξεχάσει πως είναι να σε φροντίζει κάποιος. Έχω ξεχάσει πως είναι να σου μιλάνε γλυκά και να σε αγκαλιάζουν.

Σκέφτομαι μήπως έχω κάνει κάτι κακό σε κάποιον και τώρα το πληρώνω. Ή μήπως η ζωή προσπαθεί να μου διδάξει κάτι με όλα αυτά που μου συμβαίνουν. Ή μήπως με προετοιμάζει για κάτι καλό (πάλι αυτή η αισιοδοξία μου που βρίσκει πάντα τρόπο να ξεμυτίζει από παντού). Αλλά δεν θέλω να είμαι αισιόδοξη πια. Όχι, όχι, θέλω να είμαι ρεαλίστρια. Ήμουν αισιόδοξη και για το δεύτερο μου μωρό, πίστευα ότι θα είναι ήρεμο, ότι θα περάσουμε καλά. Και τελικά πέρασα μια κόλαση μαζί του (και ακόμα περνώ κάποιες νύχτες... χωρίς φεγγάρι).

Εχτές εμφανίστηκε μια γειτόνισσα της μαμάς μου από το πουθενά για να μου πει τα πιο κατάλληλα λόγια που έπρεπε να ακούσω. Ήταν τόσο απρόσμενο, έχω να την δω πολύ καιρό και δεν μιλάμε ποτέ εχτός από ένα γειά σου τι κάνεις. Αλλά εχτές έπρεπε να έρθει να μου μιλήσει. Με βρήκε έξω από το σπίτι των γονιών μου, μόλις είχα κατεβάσει τον Π αλλά ο Γ κοιμόταν και προσπαθούσα να αποφασίσω τι να κάνω. Να τον κατεβάσω ή να περιμένω να ξυπνήσει. Εμφανίζεται λοιπόν η Σ και θέλει να δει τον Γ. Βλέπει το προσωπάκι του από το παράθυρο και λέει πόσο γλυκός φαίνεται. Και αρχίζει να μου λέει να προσπαθήσω να απολαύσω αυτό το διάστημα που τα μωρά μου είναι μικρά γιατί θα περάσει πολύ γρήγορα και σύντομα δεν θα με χρειάζονται πια. Ότι είναι το πιο μικρό διάστημα στη ζωή μας. Είπε ξέρει πως περνάω δύσκολα γιατί το πέρασε και η ίδια αλλά τώρα τα αγόρια της είναι 11 και 14 και είναι ανεξάρτητα πια. Είπε πως νιώθει πως είναι μόνη της με τον άντρα της τώρα πια.
Μόνη της με τον άντρα της... αντήχει στα αυτιά μου σαν γλυκιά μελωδία. Η ίδια όμως το είπε σαν κάτι λυπηρό. Ναι, με έκανε να σκεφτώ. Ξέρω πως έχει δίκαιο. Αλλά και πάλι αυτό δεν αλλάζει αυτό που αισθάνομαι. Απλά μου ανοίγει ένα μικρό παραθυράκι στο μυαλό για να μπει λίγος αέρας.

Θυμάμαι που πήγα στον γυναικόλογο μου, όταν ήμουνα έγκυος τον Γ. Ήτανε κάτι φοιτητές εκεί αγγλόφωνοι που έκαναν την πρακτική τους. Βάλαμε το ultrasound και είδαμε τον μικρό Γ. Και ο γυναικολόγος τους είπε this is a very beautiful baby. Και τότε φούσκωσα από περηφάνια. Πράγματι είναι κούκλος, το λένε όλοι και διερωτούνται ποιού μοιάζει (υπονοούν δηλαδή ότι εγώ και ο Θ δεν είμαστε κούκλοι!).

Είναι δύσκολο μωρό το άτιμο. Με έχει τσακίσει. Είναι πιο δύσκολος από τον Π. Θυμάμαι γλυκιές στιγμές με τον Π βρέφος. Θυμάμαι κάθε μέρα να πηγαίνω βόλτα στο mall, με την αδερφή μου ή φίλους, ο Π να κοιμάται στο καρότσι και εγώ παραπονιόμουν και νόμιζα ότι δυσκολευόμουν επειδή έπρεπε να κουνώ το καρότσι πάνω κάτω όση ώρα καθόμουν εκεί ανέμελη να πίνω τον καφέ μου και να τρώω το κουλούρι μου με γεύση ελιάς, μιλώντας με τις ώρες για διάφορα θέματα. Ο Γ δεν κοιμάται ποτέ στο καρότσι του. Θυμάμαι ότι κάθε μέρα πηγαίναμε περπάτημα στον πεζόδρομο με τα δέντρα, γρήγορο περπάτημα, για γυμναστική, με τον Π πάλι να κοιμάται στο καρότσι του και μετά να πηγαίνουμε στο σπίτι των γονιών μου για να φάμε καρπούζι και χαλούμι. Τώρα μπορώ να πάρω τον Γ μόνο στον μικρό πεζόδρομο και να περπατήσω πολύ πολύ αργά γιατί είμαι ένα βήμα πριν τη λιποθυμία από την κούραση. Και δεν το απολαμβάνω. Δεν νιώθω χαρά. Θυμάμαι τις νύχτες να κλείνω τα φώτα στο σαλόνι μας, να βάζω το aircondition, ο Θ να βγαίνει στο μπαλκόνι για τσιγάρο, να βάζω στο youtube το folder με τα baby songs (κυρίως disney songs) και να παίρνω τον Π στην αγκαλιά μου να τον κοιμήσω. Μαγικές στιγμές οι οποίες ναι πέρασαν τόσο γρήγορα! Μετά θα πήγαινε στο κρεβατάκι του και θα κοιμόταν ήσυχα. Του Γ του παίρνει περίπου 1 ώρα για να τον πάρει ο ύπνος και συνήθως με κλάματα επειδή δεν μπορεί να ηρεμήσει. Πρέπει να τον πάρω αγκαλιά και να περπατάω πάνω κάτω στο δωμάτιο μου μέχρι να λιώσουν τα κόκαλα μου. Και μόλις τον ακουμπίσω κάτω μπορεί να ξυπνήσει αυτόματα με ορθάνοιχτα μάτια. Ή αν είμαι τυχερή και παραμείνει κοιμισμένος, θα ξυπνήσει μετά από 40 λεπτά για να φάει, να ρευτεί ή έτσι απλά χωρίς λόγο. Και η νύχτα μας θα συνεχίσει με αυτό το ρυθμό. Με τον Π η σχέση μας ήταν μυσταγωγική. Ήμουν μόνο εγώ κι αυτός για τους πρώτους 6 μήνες της ζωής του. Ο Θ δούλευε από το χάραμα μέχρι το βράδυ και Σάββατα και πολλές Κυριακές. Ο Π δεν τον ήξερε και δεν τον ήθελε μέχρι που έγινε 6 μηνών. Ήμασταν μαζί σε όλα, κοιμόμασταν τις ίδιες ώρες, πηγαίναμε παντού μαζί, είχα μόνο αυτόν και είχε μόνο εμένα. Με τον Γ δεν έχω αυτή τη σχέση επειδή δεν έχω την πολυτέλεια να έχω μόνο αυτόν και να του αφιερώσω αποκλειστικά το σώμα μου και την ψυχή μου. Τον λατρεύω αλλά δεν έχω αναπτύξει μαζί του εκείνο το δέσιμο που που είχα με τον Π λόγω καταστάσεων τότε. Τώρα ο Γ μεγαλώνει λίγο μηχανικά μέσα σε όλη αυτή την τρέλα. Θυμάμαι να κλαίω όταν έγινε 6 μηνών ο Π γιατί θα έπρεπε να επιστρέψω πίσω στη δουλειά ενώ τώρα με τον Γ δεν έγινε κάτι τέτοιο. Θύμαμαι ότι ένιωθα τον Π πολύ μεγάλο στους 6 μήνες, ότι είχε περάσει πάρα πολύς καιρός από τότε που γέννησα. Τώρα με τον Γ στους 6 μήνες, νιώθω ότι είναι ακόμα νεογέννητο.

Ένιωσα πολλές φορές φορές εξουθένωση, θυμό, νεύρα, απόγνωση, θλίψη, τρόμο. Ένιωσα μοναξία. Ήταν φριχτά. Απομονώθηκα, ιδρυματοποιήθηκα μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.

Και τώρα... τώρα σε 1 μήνα από σήμερα θα είναι εδώ ο άντρας μου. Ο άντρας μου. Ξέχασα πως είμαι παντρεμένη. Έπιασα τον εαυτό μου να βλέπω ζευγάρια με τα μωρά τους και να ζηλεύω. Δεν συνειδητοποιούσα πως κάποτε θα είμαι κι εγώ έτσι ξανά. Και μετά θα φύγουμε για τη Σαουδική. Φοβάμαι για το τι θα αντιμετωπίσω εκεί. Πως θα είναι η ζωή, τι θα κάνω όλη μέρα μαζί με τα μωρά μου. Θα έρχεται ο άντρας μου όμως στο τέλος της ημέρας, δεν πρέπει να το ξεχνάω αυτό, πρέπει να το θυμάμαι. Πρέπει να είμαι δυνατή. Κι άλλο δυνατή.

Κάποτε όλα αυτά θα περάσουν. Ο Γ θα μεγαλώσει, θα περπατήσει, θα μιλήσει. Κάποτε θα είμαι και πάλι χαρούμενη, θα γελάω με αστεία και θα χαίρομαι τη ζωή μου. Ελπίζω να μην είναι απλά η αισιοδοξία μου αλλά να γίνουν όλα αυτά πραγματικότητα.

Τα παιδιά φέρνουν μεγάλη χαρά αλλά και μεγάλες δυσκολίες ταυτόχρονα, όλα την ίδια ώρα. Είναι τόσο αντιφατικό. Η ζωή μου θα ήταν μίζερη χωρίς παιδιά, έχω τη μητρότητα μέσα μου, μου βγαίνει το μητρικό και πάντα ήξερα πως θα είμαι καλή μαμά. Ακούω πολλές γυναίκες που φοβούνται να κάνουν παιδιά ενώ εγώ ποτέ δεν φοβήθηκα. Απλώς μου έτυχαν μωρά με έντονο ταμπεραμέντο και βρέθηκα να είμαι μόνη μου χωρίς τον άντρα μου για 12 πολύ δύσκολους μήνες. Έχω βοήθεια από τη μαμά μου αλλά δεν είναι το ίδιο με τον Θ. Μου προσθέτει κι άλλο βάρος αντί να με αποφορτίζει. Είναι λες και έχω ακόμα ένα μωρό να φροντίσω μαζί με τα δικά μου. Έχασα τις δυνάμεις μου στην κυριολεξία. Την τελευταία εβδομάδα είμαι πολύ άρρωστη με βήγχα που δεν με αφήνει να κοιμηθώ και απίστευτη εξάντληση από τη γρίπη. Είναι μια βδομάδα που δεν λέω να δω βελτίωση, ο οργανισμός μου δεν μπορεί να επανέλθει, δεν έχει αποθέματα ενέργειας, είναι καταβεβλημένος. Σήμερα θα πάω να με δει γιατρός γιατί δεν πάει άλλο.

Χαίρομαι, χαίρομαι πραγματικά που όλο αυτό που ζω θα τελειώσει. Όμως αυτό που φρενάρει τη χαρά μου είναι το νέο μας ξεκίνημα στη Σαουδική. Δεν λέω μπορεί να είναι και ωραία εκεί αλλά μόνο και μόνο η διαδικασία για εγκατάσταση μας εκεί και η απόκτηση μιας ρουτίνας μου φαντάζει αυτή τη στιγμή άθλος. Το νέο σπίτι, η επάνδρωση του σπιτιού με τα απαραίτητα, να βρούμε τις υπηρεσίες που χρειαζόμαστε, supermarket, παιδίατρος, εμβόλια για το μωρό, κλπ κλπ. Η μετακινήσεις μας, το ότι θα πρέπει να φορώ συνέχεια την αμπάγια και το πως θα το δεχτεί ο Π. Πως θα δεχτεί ο Π γενικώς την μετακόμιση μας σε ένα ξένο περιβάλλον, πως θα αντιδράσει, τι αντίκτυπο θα έχει στην ψυχολογία του. Όλα αυτά στριφογυρίζουν μέσα στο μυαλό μου σαν ανεμοστρόβιλος και ανακατεύονται. Δεν είναι ότι δεν θέλω αλλά δεν έχω δύναμη και ενέργεια για κάτι τέτοιο. Πρέπει να βρω την ενέργεια μου.

Πιστεύω ότι 6 μήνες συγκατοίκησης με τη μάνα μου, μου έκαναν απίστευτο κακό. Δεν ταιριάζω καθόλου μαζί της, απορώ πως είμαι κόρη της. Δεν έχω κανένα κοινό μαζί της ούτε εξωτερικά αλλά ούτε και στον χαρακτήρα. Γενικώς δεν επικοινωνούμε. Μου ρούφηξε πολύ ενέργεια, με κούρασε αυτή η γυναίκα. Η βοήθεια της απαραίτητη και ξέρω πως μας αγαπάει αλλά το κάνει με διαφορετικό τρόπο από μένα. Με αποδυνάμωσε. Χαίρομαι τόσο πολύ που θα φύγω μακριά της σε λίγο καιρό. Τελικά είναι τόσο σημαντική η οικογένεια μας καθώς μεγαλώνουμε; Εννοώ οι γονείς και τα αδέρφια και όχι ο σύζυγος και τα παιδιά. Εγώ δεν νιώθω να έχω ρίζες πάντως. Ούτε πατρικό έχω αφού αλλάξαμε πολλά σπίτια, ούτε αναμνήσεις παιδικές έχω ιδιαίτερες, ούτε ιδιαίτερο δέσιμο με την οικογένεια μου. Και δεν με πειράζει αυτό για να πω την αλήθεια. Ίσως να με βοηθάει κιόλας αυτό τώρα που μεταναστεύω γιατί δεν έχω τίποτα να με κρατάει πίσω. Ούτε η δουλειά μου εννοείται.

Είναι λες και το σύμπαν συνομοτεί για να φύγω από την Κύπρο. Όλα τα σημάδια μου δείχνουν ότι δεν πρέπει να μείνω εδώ, ότι δεν έχει τίποτα για μένα εδώ. Είναι πολύ παράξενο να νιώθεις ότι δεν επικοινωνείς με κανέναν, να έχεις βρεθεί ξαφνικά μόνος σου χωρίς να έχεις κοντά σου κανέναν. Όλα με σπρώχνουν να φύγω. Πρέπει να βρεθώ μόνη μου με τον άντρα μου και τα παιδιά μου. Πρέπει να κάνω τη σχέση μας να ανθίσει και την οικογένεια μας να καρποφορήσει. Αυτό έχει σημασία αυτή τη στιγμή. Φεύγω την τελευταία στιγμή πριν καταρρεύσω. Έχει τεντώσει το σχοινί και είναι έτοιμο να σπάσει. Έφτασε το τέλος. Και η νέα αρχή μαζί του.

Παγωμένο καλοκαίρι

 

 

 Έχω μια αίσθηση παγωμένου καλοκαιριού. Εχτός της θερμοκρασίας που δεν λέει να ανέβει πάνω από 30 βαθμούς, εχτός από κάποια σύννεφα στον ουρανό και κάποιες βροχές, νιώθω ένα παγωμένο αίσθημα πάνω και μέσα στο σώμα μου. Νιώθω ακόμα ότι μόλις ανοίξω την πόρτα του αυτοκινήτου και βγω έξω, ο καιρός θα είναι κρύος όπως το χειμώνα. Όταν βγαίνω έξω από το σπίτι έχω την αίσθηση ότι θα με χτυπήσει κρύος αέρας. Είναι ένα πολύ περίεργο συναίσθημα το οποίο νιώθω για πρώτη φορά. Βλέπω στο ημερολόγιο ότι είναι η τελευταία μέρα του Ιουνίου αλλά μέσα μου δεν νιώθω καλοκαίρι. Παγωμάρα. Σήμερα είπαμε να πάμε θάλασσα και νομίζω ότι μόλις φτάσουμε εκεί θα δω φουρτούνες. Δεν συμβαδίζω με τον καιρό, δεν νιώθω καλοκαίρι. Είναι το πρώτο καλοκαίρι στη ζωή μου που δεν το ζω πραγματικά, προγραμματίζω απλά διάφορες δραστηριότητες και να είμαστε απασχολημένοι και να περνάει λίγο πιο ανεκτικά ο καιρός. Πάρκο, θάλασσα, φίλοι, Λήδρας, mall. Όλα γίνονται όπως μου αρέσουν και πάντα απολάμβανα αλλά τώρα δεν τα ζω όσο τα ζω. Τα παρατηρώ από μακριά. Μετράω τις μέρες για τις 20 του Αυγούστου που έρχεται ο Θ και νιώθω ότι θα αρχίσω να ζω εκείνη τη συγκεκριμένη ημερομηνία γιατί μέχρι τότε έχω μπει στον πάγο. Τότε θα αρχίσει το καλοκαίρι μου ενώ στην ουσία το καλοκαίρι μέχρι τότε θα έχει φτάσει σχεδόν στο τέλος του. My heart skips skips skips skips skips a summer.

Παρόλα αυτά, δεν συνειδητοποιώ τις αλλαγές που έρχονται στη ζωή μας. Δεν τις χωράει το μυαλό μου, δεν μπορεί να τις επεξεργαστεί. Για κάποιο λόγο ακόμα δεν πιστεύω ότι θα καταλήξουμε στη Σαουδική Αραβία. Ο Θ όμως με πιέζει να του στείλω τα χαρτιά μας για να κάνει αίτηση για visitor visa. Όπως δείχνουν τα πράγματα, το family status παίρνει καιρό να εγκριθεί. Εμείς όμως αποφασίσαμε να φύγουμε μαζί με τον Θ τον Σεπτέμβρη. 'Αρα πρέπει να κάνουμε τις διαδικασίες ώστε να βγει η προσωρινή βίζα για 3 μήνες τουλάχιστον. Ίσως να πρέπει να μείνουμε σε διαμέρισμα προσωρινά μέχρι να μας βρουν σπίτι γιατί αν δεν μας βρουν σπίτι εγώ θα σηκωθώ και θα φύγω. Ο Θ μου υποσχέθηκε ότι κάθε μέρα μετά τη δουλειά θα μας βγάζει έξω για βόλτα, ελπίζω να τηρήσει την υπόσχεση του. Έτσι όπως το γράφω είναι λες και θα βγάζει τον σκύλο του για βόλτα αλλά κάπως έτσι φαντάζομαι θα βλέπουν οι Σαουδάραβες τις γυναίκες τους για να μην τις αφήνουν να κυκλοφορούν μόνες τους. Σαν κατοικίδια. Pets. Leashed. Να πω την αλήθεια δεν θέλω να ξεβολευτώ. Ο Π έχει κάνει μια ζωή εδώ, έχει τα ξαδέρφια του, τις γιαγιάδες παππούδες, τη νούνη του, τον τατά του, το πάρκο της γειτονιάς του, κλπ κλπ. Δεν έχει όμως τον μπαμπά του. Δεν πρέπει να ξεχνάω τον σκοπό μας. Ξενιτευόμαστε για ένα σκοπό και ο σκοπός αυτός είναι να μαζέψουμε λεφτά για να χτίσουμε ένα σπίτι με αυλή για να παίζουν τα μωρά μας. Να μην είναι εγκλωβισμένα σε ένα διαμέρισμα για μια ζωή και να μεγαλώνουν όπως τα ποντίκια. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάω πόσο πολύ μισώ αυτή τη δουλειά και πόσο επηρεάζει την υπόλοιπη καθημερινότητα μου. Συγκεντρώσου.

God show me the road...

 

59 κιλά και διατροφή

Έφτασα αισίως στα 59 κιλά! Όταν πρωτοπήγα στο διατροφολόγο τον Μάρτιο ήμουν 68,5 κιλά, δηλαδή σχεδόν 10 κιλά πάνω από ότι είμαι τώρα. Μπορώ να πω ότι τα έχασα χωρίς να το καταλάβω και δεν πιέστηκα καθόλου, ενώ την προηγούμενη φορά που έκανα τη δίαιτα πριν μείνω έγκυος, αν και είχα λιγότερα να χάσω, ένιωσα να στερούμαι. Ίσως τώρα με τόσο τρέξιμο με τα μωρά να μην είχα χρόνο να σκεφτώ το φαγητό. Όμως μου αρέσει πάρα πολύ αυτός ο τρόπος διατροφής και θα τον έχω για πάντα στη ζωή μου. Δηλαδή τον χρυσό κανόνα των 3 ωρών. Τρώω το πρωί τα δημητριακά μου, μετά το φρούτο μου, μετά το μεσημεριανό μου, μετά πάλι φρούτο (ή παγωτό γιαούρτι ή κουλουράκια ολικής άλεσης) και το βράδυ πάλι φαγητό. Δεν στερούμαι τίποτα, υπάρχουν τα πάντα μέσα στη διατροφή, από όσπρια μέχρι μπριζόλες, μακαρόνια, πουργούρι, κριθαράκι, ρύζι, κοτόπουλο, σουβλάκια, σαλάτες, φρούτα, τα πάντα, ακόμα και παγωτό και σοκολάτα! Νιώθω ανάλαφρη και υγιής. Αν καμιά φορά κάνω παρανομία και φάω κάτι πολύ λιπαρό μετά έχω ένα άσχημο αίσθημα στο στομάχι μου και στη διάθεση μου, γιατί η διατροφή παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στην ενέργεια μας. Με τα φρούτα και τα λαχανικά η ενέργεια μας εκτοξεύεται ενώ με ένα λιπαρό τηγανητό γεύμα η ενέργεια μας πέφτει και θέλουμε χρόνο να επανέλθουμε.

Στα 59 κιλά δεν νιώθω το σώμα μου το ίδιο με πέρσι (πέρσι πριν μείνω έγκυος είχα φτάσει πάλι στα 59 κιλά). Παρόλο που τα κιλά είναι τα ίδια, η κοιλιά μου είναι ακόμα φουσκωμένη λες και είμαι λίγο έγκυος ενώ πέρσι ήταν τελείως φλατ. Φαντάζομαι είναι επειδή 5 μήνες έχουν περάσει από τη γέννα, χρειάζεται λίγος χρόνος για να επανέλθει το σώμα.

Από τη στιγμή που νιώθω καλά θα συνεχίσω τη διατροφή και όπου με βγάλει.

Back to Work

Tη Δευτέρα επέστρεψα πίσω στη δουλειά αφου εξάντλησα όλα τα περιθώρια της άδειας μητρότητας, της απλήρωτης γονικής άδειας και μιας εβδομάδας άδειας από την ετήσια μου. Δεν θα πω ψέματα, το χρειαζόμουν αυτό το διάλειμμα, να βγω ξανά έξω στον κόσμο, να κάνω και κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνω τους τελευταίους 7 μήνες στη ζωή μου με τα καλά του και τα κακά του. Η πρώτη μέρα ήταν λες και δεν έλειψα ποτέ από τη δουλειά με όλα να μοιάζουν ίδια όπως τα άφησα και όλοι να βρίσκονται εδώ στις θέσεις τους. Η μέρα πέρασε αρκετά εύκολα και γρήγορα και όλα ήταν χαλαρά στη δουλειά γιατί η προιστάμενη μου λείπει και δεν ενημερώθηκα καλά ακόμα για το συμβαίνει εδώ τόσο καιρό που λείπω και ποιές δουλειές τρέχουν. Κάθε μέρα στις 11:30 βγάζω γάλα, το βάζω σε σακουλάκι και το παίρνω σπίτι για να το πίει την επόμενη μέρα ο Γ. Χάνει συνολικά 2 γεύματα, το ένα αναπληρώνεται με ρυζάλευρο και φρούτο και το επόμενο με το γάλα μου. Εκεί που ο Γ δεν μπορούσε να πιάσει το μπιμπερό που του αγόρασα, δεν κατάφερνε δηλαδή να ρουφήξει και με είχε πιάσει ένα άγχος, ανακάλυψα ένα μικρό μπιμπερό που μου είχαν δώσει δώρο στην κλινική, μάρκας MAM, το οποίο σκεφτόμουν να πετάξω επειδή δεν είχα ακούσει ποτέ ξανά αυτή τη μάρκα και πίστευα ότι είναι κάτι φτηνιάρικο και κακής ποιότητας για να το δώσουν και δωρεάν. Τελικά κάτι με σταματούσε κάθε φορά από το να το πετάξω και την Κυριακή πριν επιστρέψω στη δουλειά έβαλα μέσα νερό και το έδωσα στον Γ ο οποίος αμέσως το έπιασε καλά και άρχισε να πίνει! Ψάχνοντας έμαθα ότι αυτή η μάρκα είναι πολύ παλιά, αυτά τα μπιμπερό είναι πολύ μελετημένα και είναι ειδικά για την αποφυγή των κολικών γιατί με τον τρόπο που είναι φτιαγμένα το μωρό δεν καταπίνει αέρα και επίσης οι πιπίλες τους είναι ειδικές για να μην στραβώνουν τα δοντάκια των μωρών. Τηλεφώνησα σε διάφορα καταστήματα βρεφικών ειδών αλλά κανένα δεν είχε αυτά τα μπιμπερό στην Κύπρο. Βρήκα την ιστοσελίδα και ήμουν έτοιμη να παραγγείλω από εκεί αλλά τελικά σκέφτηκα να ψάξω σε ένα μεγάλο φαρμακείο και τα βρήκα εκεί. Οπότε στο θέμα σίτισης του Γ είμαστε εντάξει. Ούτε είχαμε ιδιαίτερο θέμα με το να με ψάχνει γιατί ήταν συνηθισμένος να μένει με τη μαμά μου κάποιες ώρες και δεν άλλαξε ούτε περιβάλλον αφού βρίσκεται και πάλι στο σπίτι μας.

Αυτός που επηρεάστηκε λίγο περισσότερο είναι ο Π, ο οποίος κατάλαβε την απουσία μου από την πρώτη μέρα. Όταν έφτασα στο σπίτι το πρώτο μεσημέρι, με αγκάλιασε, με έπιασε από το πρόσωπο με τα χεράκια του και μου είπε μάμα είσαι όμορφη! Τις επόμενες μέρες άκουσα είσαι η καλύτερη στον κόσμο και μάμα χάρηκα που ήρθες σπίτι. Εκεί που κάθε απόγευμα ήθελε να πηγαίνει μαζί με τη μαμά μου στο σπίτι της για βόλτα, από τη Δευτέρα που πάω δουλειά θέλει να μένει στο σπίτι μαζί μου. Εννοείται ότι τον αφήνω και εννοείται ότι κι εγώ τον θέλω αλλά κουράζομαι διπλά και με τα δύο μωρά. Ο Π εχτές μου είπε ότι θέλει να γίνει πιλότος, να πετάει το αεροπλάνο του ψηλά στον ουρανό. Εγώ λέει θα γίνω πυροσβέστης στον πυροσβεστικό σταθμό και ο Γ θα γίνει.... κτηνίατρος!! Με αυτό πέθανα στα γέλια! Αυτά τα επαγγέλματα τα βλέπει στα βιβλία του φυσικά αλλά τη σύνδεση για το ποιός θα γίνει τι την έκανε μόνος του. Κάθε μεσημέρι που φτάνω σπίτι με ρωτάει τι του έφερα. Εχτές του έδωσα μια σοκολάτα  kinder. Τη Δευτέρα το απόγευμα πήγαμε μαζί για ψώνια στο supermarket και κάθισε μέσα στο αυτοκινητάκι που είναι συνδεδεμένο με το καλάθι. Την Τρίτη τους πήρα και τους δύο μια βόλτα στο mall και κάθισε όμορφα και ωραία με τον αδερφό του μέσα στο διπλό καρότσι για δίδυμα που αγόρασα όταν ήμουν έγκυος. Την Τετάρτη ήρθε η γιαγιά Π και πήγαμε στο πάρκο της γειτονιάς. Για πρώτη φορά έδειξε τεράστια ανεξαρτησία. Δηλαδή δεν ήθελε να είμαι δίπλα του στα παιχνίδια και να κάνουμε μαζί τσουλήθρα και τραμπάλα αλλά έτρεχε μόνος του μαζί με άλλα παιδάκια! Ήταν μια παρέα με παιδάκια που έτρεχαν και μπήκε στην παρέα και άρχισε να τρέχει μαζί τους χωρίς να τους ξέρει. Μέτα έτρεχε πίσω από ένα παιδάκι που οδηγούσε το ποδήλατο του (έχει κόλλημα με τα μέσα μεταφοράς ακόμα και τώρα ιδιαίτερα με τα ποδήλατα, αλλά είναι λίγο μικρός ακόμα νομίζω για να του πάρω ποδήλατο). Το παιδάκι αυτό ήταν με τον μπαμπά του και όταν τον πρόσεξα καλύτερα είδα ότι ήταν ένας γνωστός μου που σπούδαζε μαζί μου στην Κομοτηνή. Έπαθα σοκ με το πόσο άλλαξε και πόσο μεγάλος μου φάνηκε, με περισσότερα κιλά και ρυτίδες στο πρόσωπο. Ίσως και αυτός να με είδε έτσι, εγώ φυσικά δεν καταλαβαίνω ότι μεγαλώνω, όπως και όλοι μας επειδή βλέπουμε καθημερινά τον εαυτό μας. Αλλά δεν είναι και λίγα τα χρόνια, όταν πήγα να σπουδάσω ήταν το 2000, πριν 15 ολόκληρα χρόνια (whaaaat??? πότε έγινε αυτό). Μιλήσαμε λίγο και ήταν περίεργο να τον βλέπω εκεί με τον γιο του ενώ στο μυαλό μου είναι ένα παιδί 18 χρονών. Μετά ο Π άρχισε να τρέχει πίσω από ένα άλλο παιδάκι που έκανε ποδήλατο με τον μπαμπά του, ο οποίος μου είπε να πάω να κάτσω και θα τον προσέχει ο ίδιος. Φτάνοντας σπίτι μου είπε ότι το παιδάκι με το ποδήλατο το λέγανε ΓιώρΚο. Του λέω Γιώργο; Όχι! ΓιώρΚο! επειμένει αυτός! Μου φάνηκε πολύ αστείο και δεν καταλαβαίνω, ίσως ο Π άκουσε λάθος επειδή μου φαίνεται περίεργο να φωνάζουν το παιδάκι Γιώρκο. Έτσι όπως το λέει ο Π όμως είναι ξεκαρδιστικό. Πάντως ο Π με εκπλήσσει με το πόσο ανεξάρτητος είναι, πάντα ήταν αλλά τώρα εξελίσσεται σε άλλο επίπεδο και αυτό που είδα χτες με κάνει να πιστεύω ότι είναι έτοιμος για νηπιαγωγείο. Βαριέται πολύ σπίτι και δεν υπάρχει λόγος να βρίσκεται περιορισμένος, γιατί πόσο να παίξει μόνος του με τα ίδια παιχνίδια και πόση τηλεόραση να δει πια. Πρέπει να ανοίξει τα μικρά φτερά του και να πετάξει με μικρά φτερουγίσματα λίγο πιο μακριά από την ασφάλεια του σπιτιού του, έτσι το νιώθω.

Με σκοτώνει που δεν έχουμε ακόμα μια απάντηση από την εταιρία του Θ γιατί δεν μπορώ να προγραμματιστώ. Τώρα θα μπορούσα για παράδειγμα να αρχίσω να ψάχνω σχολείο για τον Π για τον Σεπτέμβρη ή θα μπορούσα να αρχίσω να πακετάρω κάποια πράγματα αν τελικά φύγουμε. Είμαι σε μια κατάσταση αναμονής, βρίσκομαι στον αναπνευστήρα και περιμένω αιρούμενη στο κενό. Κάνω υπομονή. Με κρατάει η αγάπη μου για τα μωρά μου, τα χαμόγελα τους, οι αγκαλιές τους, οι κουβεντούλες του Π, ο Γ που θηλάζει κουρνιάζοντας στην αγκαλιά μου, τα μικρά τους πατουσάκια και τα παχουλά τους χεράκια, η αθωότητα τους, όλα αυτά με γεμίζουν και δίνουν νόημα στην ύπαρξη μου. Αυτή τη στιγμή ο ρόλος που παίζω στη σκηνή του θεάτρου της ζωής είναι αυτός της μαμάς. Αυτή είμαι αυτή τη στιγμή, δεν είμαι η Ε, δεν είμαι υπάλληλος στη δουλειά μου, δεν είμαι η κόρη των γονιών μου, είμαι μαμά στα μωρά μου!

Σήμερα το πρωί δεν μπορούσα να ανοίξω τα μάτια μου από τη νύστα, πονούσα όλο μου το κορμί, οι μυς μου έκαιγαν και γενικώς σερνόμουνα. Με βλέπει η μαμά μου και με ρωτάει τι έχω. Τίποτα της λέω θέλω απλά ένα καφέ για να συνέλθω. Με ρωτάει αν είμαι κουρασμένη. Της λέω να μην με σκέφτεται εμένα, Γιατί κι αν χιονίζει και αν βρέχει το αγριολούλουδο αντέχει.