Π

Κάνεις το πιο χαριτωμένο πράγμα στον κόσμο. Εκεί που παίζεις και τρέχεις πάνω κάτω, σταματάς, και ξαπλώνεις το κεφάλι σου όπου βρεις. Το κάνεις επειδή νυστάζεις. Είναι τόσο χαριτωμένο και αστείο ταυτόχρονα. Μετά από 2 δευτερόλεπτα σηκώνεσαι και συνεχίζεις το δρόμο σου. 

Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε στη μέση της προσπάθειας για αλλαγή της πάνας. Μόλις που κατάφερα να αλλάξω πάνα και να κλείσω το κορμάκι, έφυγες πριν προλάβω να σου φορέσω τη φόρμα σου. Οι κάλτσες είναι διαφορετικές γιατί προσπάθησα να σου φορέσω διπλές αλλά έμεινα στη μέση. 

Π

Πρέπει να γράψω τις εξελίξεις σου...
 
Άρχισες να αποκτάς δύναμη! Ψήλωσες και δυνάμωσες. Άρχισαν να φαίνονται τα 2 μπροστινά πάνω δοντάκια. Τα δύο κάτω δοντάκια είναι ήδη αρκετά μεγάλα και τα πιέζεις στα πάνω γιατί φαντάζομαι ότι έχεις φαγούρα.

 Όταν κρατιέσαι από κάποιο έπιπλο, κάνεις βήματα και μετακινείσαι. Καταφέρνεις να σταθείς χωρίς να κρατάς κάπου αλλά δεν κάνεις βήματα ακόμα χωρίς να κρατιέσαι. Ούτε όταν σε κρατάμε από τα χεράκια κάνεις βήματα αλλά προτιμάς να καθήσεις κάτω και να μπουσουλήσεις. Οργώνεις όλο το σπίτι. Ξεφεύγεις από τον παιχνιδότοπο σου (=σαλόνι) και εξερευνάς τα υπόλοιπα δωμάτια του σπιτιού. 

Σου αρέσει πάρα πολύ το μπάνιο και σου αρέσει να πίνεις το νερό από την μπανιέρα και όσο σε αποτρέπουμε, τόσο το προσπαθείς (αυτό ισχύει με όλα τα απαγορευμένα). Ανακαλύψαμε ότι δεν σου άρεσε να βγαίνεις απο το ζεστό νερό της μπανιέρας σου και να μεταφερθείς σε μια κρύα πετσέτα γιαυτό σκεφτήκαμε κάτι που σου άρεσε πολύ. Βάζουμε την πετσέτα σου πάνω στο καλοριφέρ για να ζεσταθεί και έτσι μεταφέρεσαι κατευθείαν σε μια ζεστή πετσέτα, σε τυλίγω μέσα και σε κρατάω μέχρι να στεγνώσεις. Το απολαμβάνεις. 

Σου αρέσουν πάρα πολύ οι φωτογραφίες και οι πίνακες. Μπορώ να σε κρατάω πολύ ώρα μπροστά από φωτογραφίες και πίνακες και να λέμε ιστορίες για την εικόνα που βλέπεις. Αγγίζεις, πιάνεις, γεύεσαι. 

Σου αρέσουν παρα πολύ τα τραγουδάκια. Η καλή μας αγελάδα, η γιαγιά μας η καλή, με τα δυο χεράκια πλάθω κουλουράκια, η κουκουβάγια.

 Λατρεύεις το παιχνίδι που κρεμεταί πάνω από το κρεβατάκι σου που γυρίζει, έχει αρκουδάκια, φωτάκι και παίζει μουσική. Στέκεσαι και πιάνεις τα αρκουδάκια που γυρίζουν και το επεξεργάζεσαι με υπομονή.

 Εξακολουθείς να μισείς το ντύσιμο και το άλλαγμα της πάνας. Αντιστέκεσαι σθεναρά και γίνεται όλο και πιο δύσκολο για μένα γιατί είσαι πολύ δυνατός και δεν μπορώ να σε συγκρατήσω. Μας παίρνει αρκετή ώρα το ντύσιμο και πρέπει να γίνει με διαλείματα, σε διάφορα στάδια και με τη συνοδεία τραγουδιών. 

Σου αρέσει πολύ η βόλτα με το αυτοκίνητο. Σε βάζω στο κάθισμα σου και σε τυλίγω με την κουβερτούλα σου σφιχτά, με τα χεράκια και τα ποδαράκια μέσα, ξαπλώνεις, χαλαρώνεις και απολαμβάνεις τη βόλτα πάντα με τη συνοδεία μουσικής. 

Είσαι πολύ ενθουσιώδης. Όταν μετά τη δουλειά πάω να σε πάρω και με βλέπεις μπροστά σου μετά από πολλές ώρες, χαίρεσαι τόσο πολύ που με χαϊδεύεις (= χτυπάς) με τα χεράκια σου στο πρόσωπο και γελάς και χαίρεσαι πολύ. 

Καμία φορά (σπάνια) μου δίνεις φιλάκια (=βάζεις το ανοιχτό σου στόμα στο μάγουλο μου)! 
Δεν σου αρέσει να σε κρατάμε στα χέρια μας αλλά όπου και να είμαστε θέλεις να κατέβεις κάτω να εξερευνήσεις το χώρο. Αυτό ισχύει και όταν είμαστε σε κάποιο εξωτερικό χώρο. 

Το λεξιλόγιο σου πλουσίεψε με γιαγιαγιαγιαγιαγια και τατατατατατατα. Μαμά δεν είπες ακόμη αλλά λες διάφορα ακαταλαβίστικα δικά σου. Όταν σου διαβάζουμε κάποιο βιβλίο μπορεί να αρχίσεις να φλυαρείς μόνος σου και εμείς γελάμε και λέμε ότι κάπως έτσι πρέπει να σου ακουγόμαστε όταν μιλάμε ταταταμπλαμπλαμπλαμπλαμπλαγιαγιαμνημ@@@@@@

Είσαι τέλειος και πέραν των προσδοκιών μας! Έχεις όμορφη φατσούλα και αρκετές φορές μας ρωτάνε αν είσαι κοριτσάκι (χεχε...συγγνώμη αγάπη μου).

Το θέμα του φαγητού...τρως...αλλά είσαι αρκετά επιλεκτικός μπορώ να πω. Δεν τρως ότι σου δώσουμε. Μπορεί να μου πάρει ώρα να σου ετοιμάσω κάτι και μόλις το γευτείς να πετάξεις μακριά το κουτάλι σου. Είπαμε είσαι δυνατός. Συνήθως αυτά που δεν τρως τα δίνουμε στον μπαμπά! Ο οποίος να σημειώσω ότι γκρινιάζει τώρα τελευταία γιατί εγώ κάνω δίαιτα και δεν τρώω μαζί του διάφορες παχυντικές λιχουδιές. 

 Μπορώ να γράφω για σένα μέχρι αύριο αλλά αυτά είναι τα βασικά. Σ' αγαπάμε, σε λατρεύουμε και γελάμε πολύ μαζί σου. Μικρό μου δυνατό παπάκι. 
 

Πρόταση γάμου, γάμος και βάφτιση

Έχω ξαναγράψει οτι για μένα, το νόημα της ζωής είναι η ελευθερία. Ο Θ έχει άλλη άποψη. Όταν τον γνώρισα μου είπε κάτι που δεν περίμενα να ακούσω από κάποιον του αντίθετου φύλου, η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά το άκουσα από κάποιον γενικώς! Μου είπε ότι το νόημα της ζωής είναι η αναπαραγωγή. Μου ακούστηκε πολύ....δεν ξέρω...πολύ...πρωτόγονο!

Ο Θ έχει πρακτικό μυαλό, είναι πολύ έξυπνος και ορθολογιστής. Από μια άποψη ήξερα ότι έχει δίκαιο. Θέλω να πω...ποιο το νόημα να υπάρχουν γενικώς όλα τα όντα στη γη. Τι κάνουν πάνω στη γη. Ναι, ήρθαν για να αναπαραχθούν. Ο Θ πάντα μου έλεγε ότι ο λόγος που παντρεύονται δύο άνθρωποι είναι για να κάνουν παιδιά. Κι εγώ πάντα αντιδρούσα σε αυτή τη θεωρία, τη θεωρούσα πολύ αντι-ρομαντική. Του έλεγα, όχι, είναι μαζί και παντρεύονται γιατί είναι ερωτευμένοι και θέλουν να περάσουν μαζί τη ζωή τους.  Και προχωράμε...

Η πρόταση γάμου. Νομίζω ότι όσο και να αγαπάμε το καλοκαίρι, ο μήνας μας εμένα και του Θ είναι ο Φεβρουάριος. Φεβρουάριο γνωριστήκαμε, Φεβρουάριο μου έκανε πρόταση γάμου και Φεβρουάριο αραβωνιαστήκαμε. Έχει κάτι αυτός ο κρύος, σκοτεινός μήνας... Κάτι το μυσταγωγικό. Κάτι το ιδιωτικό. Η πρόταση γάμου που μου έκανε ο Θ, ήταν πολύ....underground. Εγώ είχα στο μυαλό μου κάτι το φαντασμαγορικό, όπως αυτά που έβλεπα στις αμερικάνικες ταινίες. Για παράδειγμα, να με πάρει σε ένα χλιδάτο εστιατόριο και να συνεννοηθεί με το σερβιτόρο να μου βάλουν το δαχτυλίδι μέσα σε ένα ποτήρι σαμπάνιας .Ο Θ όμως είναι πολύ πιο έξυπνος απο αυτό. Ήταν αργά το απόγευμα όταν με πήρε απο το σπίτι μου και ξεκινήσαμε για το εξοχικό του στον Πρωταρά (τουριστική περιοχή που το χειμώνα έχει ΜΟΝΟ κατσαρίδες. Και δυο τρείς ντόπιους να κυκλοφορούν αραιά). Είναι τέλεια όμως! Εκεί που ξέρεις την περιοχή απο το καλοκαίρι που είναι γεμάτη κόσμο, φασαρία, χρώματα, ήχους, ήλιο και παραλία, πας το χειμώνα και νομίζεις ότι είναι η πόλη φάντασμα! Νομίζεις ότι είναι μια πόλη εγκατελειμένη και είσαι ο μόνος άνθρωπος που περπατάει εκεί, μια πόλη μόνο για σένα! Φτάνουμε σε μια ταβέρνα που βρήκαμε ανοιχτή. Ήμασταν οι μόνοι πελάτες αλλά ήταν ωραία η ατμόσφαιρα, είχε τζάκι και το φαγητό ήταν καλό. Ο μαγαζάτορας που πρέπει να είχε πολύ καιρό να δει ξένο, ήταν ιδιαίτερα κοινωνικός και μας έλεγε τα δικά του και εγώ και ο Θ γελούσαμε μαζί του. Φεύγοντας από εκεί, οδηγούσαμε σε στενά δρομάκια, σκοτεινά με τη βροχή να τρέχει στο αυτοκίνητο. Μπαίνουμε στο διαμέρισμα του Θ και πριν προλάβω να βγάλω το παλτό μου, γονατίζει και βγάζει απο την τσέπη του ένα κουτάκι. Το ανοίγει και μου λέει 'Θέλεις να γίνεις η γυναίκα μου?'. Δεν μπορούσα να φανταστώ κάτι ποιό ρομαντικό και ιδιωτικό απο αυτό. Ήταν η δική μας στιγμή και η ησυχία μας άφησε ανενόχλητους να αισθανθούμε την ένταση της στιγμής.

Ο γάμος. Κάπου διάβασα ότι ο γάμος ξεκίνησε σαν συμβόλαιο μεταξύ των πλούσιων οικογενειών. Έπρεπε να ενώσουν τις περιουσίες τους, έτσι το ζευγάρι καλούσε ένα συμβολαιογράφο (ή κάτι αντίστοιχο) στο σπίτι τους, με δύο μάρτυρες και υπέγραφαν τα χαρτιά για την ένωση των περιουσιών τους. Δεν είχε να κάνει καμία σχέση με την εκκλησία και σίγουρα ο θεός δεν είπε ότι ο άντρας και η γυναίκα πρέπει να πάνε στην εκκλησία για να παντρευτούν. Αυτό είναι κάτι που εκμεταλλεύτηκε αργότερα η εκκλησία και έβαλε το θεσμό του γάμου κάτω απο την ομπρέλα της. Δεν λέω, ήταν ωραία η στιγμή του γάμου μας στην εκκλησία. Ο ιερέας είπε πολύ ωραία λόγια για το ζευγάρι, λόγια αγάπης κυρίως. Και η χορωδία έδωσε μια ρομαντική πινελιά στο 'μυστήριο'. Αλλά αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, δεν θα παντρευόμουν. 

Βάφτιση. Το πιο εκνευριστικό από όλα!!!!! Έχουμε ένα μικρό μωρό και ΠΡΕΠΕΙ να το πάμε μια ημέρα στην εκκλησία, να το γυμνώσουμε, να το παραδώσουμε σε έναν ιερέα, να το βουτήξει μέσα σε μια κολυμβήθρα με νερό, να του το ρίξει στο κεφάλι, μετά να του βάλει λάδι σε όλο του το πρόσωπο και κορμάκι, το μωρό να κλαίει σπαρακτικά, η νονά και ο νονός να στέκονται τρομαγμένοι περιμένοντας να τελειώσει το 'μυστήριο'. Ας τολμήσει όμως κάποιος να αφήσει το μωρό του αβάφτιστο και να έχει το θάρρος να σταθεί μπροστά στην κοινωνία μας και να πει ότι δεν βάφτισε το μωρό του. Ας πάει το παιδί μας στο σχολείο και ας πει ότι δεν βαφτίστηκε....Αυτό είναι το ερώτημα. Να κάνω αυτό που πιστεύω ότι είναι καλύτερο για το παιδί μου, ή να το αφήσω μόνο του να αντιμετωπίσει την κοινωνική κατακραυγή? Το επόμενο μου παιδί πιθανώς να το βαφτίσω πάλι, αλλά θα περιμένω να μεγαλώσει αρκετά ώστε να καταλαβαίνει και να μην υποφέρει.

Είναι πολύ περίεργα όλα αυτά. Τώρα που έχω τον Π και ολόκληρη η κοσμοθεωρία μου άλλαξε, κάποια δεδομένα της κοινωνίας μας μου φαίνονται περίεργα. Αυτό το παιδάκι δεν ξέρει τι θα πουν όλα αυτά τα πιο πάνω. Και δεν θα τα μάθει ποτέ εκτός κι αν κάποιος του τα μάθει. Ήρθε στον κόσμο αγνό και γεμάτο αγάπη. Το μόνο που θέλει είναι να είμαστε όλη μέρα μαζί, να παίζουμε, να γελάμε, να τρώμε, να κοιμόμαστε και να μας δίνει και να του δίνουμε αγάπη. Ξέρω ότι ίσως να ακούγονται πολύ ανατρεπτικά όλα αυτά που σκέφτομαι αλλά υπάρχουν άλλες κοινωνίες αυτή τη στιγμή πάνω στον πλανήτη, στις οποίες όλα τα πιο πάνω θα ακούγονται ήδη ξεπερασμένες σκέψεις κάποιας άλλης δεκαετίας.

Φαγητό

Ποιος είπε ότι όταν κάνεις δίαιτα δεν τρως delicious φαγητά;
Ομελέτα με καλαμπόκι, μανιτάρια και πράσινη πιπεριά. Φρέσκο, υγιεινό, θρεπτικό και διαιτητικό! 

Απόσπασμα

... At what point in this country did we start putting such an outrageous premium on independance? We seem to want small babies to be 'easy' and extremely self - sufficient. Is it because no one has time to parent anymore, or is it because we've forgotten that it's ok (even necessary) to need other people? We see articles and talk show segments every day promoting 'training' six-week-old breastfed babies to sleep through the night; new gadgets that simulate human contact; day care; early weaning - it goes on and on. Is it any wonder that we are becoming a society of angry, addicted and lonely people? It seems to us that the key to solving many of the big, complicated social problems is for parents to be able to devote themselves to the parenting of their children, to raising children who are so full of rightness and self - esteem that as adults they have no need for unhealthy behaviors to fill up the spaces where love should have been (The fussy baby book: parenting your high - need child, from birth to age five, p. 73).

Δεν υπάρχει λόγος για διευκρινήσεις...

Το χρυσό φλουρί

Δεν έχω βρει ποτέ το φλουρί στη βασιλόπιτα. Όταν λέω ποτέ, ΠΟΤΕ! Ούτε ως παιδάκι, ούτε ποτέ. Σε όποιον το πω δεν με πιστεύει και όλοι μου λένε τις ιστορίες για τότε που κέρδισαν το φλουρί. 
Από όλες τις χρονιές της ζωής μου, η φετινή είναι η πιο... διαφορετική. Βρισκόμαστε στο κατώφλι πολλών αλλαγών. Και φέτος ειδικά...κέρδισα το φλουρί!! Και ένα όχι οποιοδήποτε φλουρί, αλλά ένα χρυσό φλουρί! 
Βρέθηκα τυχαία μέσω της δουλειάς μου, στην εκδήλωση κάποιου συνδέσμου για την κοπή της βασιλόπιτας για το καλό του χρόνου. Δεν έπρεπε να ήμουν εκεί, βρέθηκα εντελώς τυχαία. Όπως όλα τα γεγονότα στη ζωή μας όμως...τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Κάθισα σε ένα τραπέζι και έβλεπα τον κόσμο γύρω μου που έβαζε να φάει. Εγώ δεν θα έτρωγα επειδή κάνω δίαιτα και δεν υπάρχει περίπτωση να τη χαλάσω, είμαι κάθετη σε αυτό. Και εννοείται ότι δεν θα φάω βασιλόπιτα, άρα δεν θα έπαιρνα κομμάτι. Έλα όμως που ήρθε αυτό σε μένα! Ένας κύριος με ένα δίσκο περνούσε από τραπέζι σε τραπέζι και έδινε από ένα κομμάτι στους καλεσμένους. Το πήρα από ευγένεια, που να εξηγώ τώρα στον κύριο ότι κάνω δίαιτα, δεν νομίζω να τον ενδιαφέρει και ιδιαίτερα. Το αφήνω στο τραπέζι τυλιγμένο στο χαρτομάντιλο. Ο σκοπός μου ήταν να το αφήσω εκεί και να φύγω. Ούτε καν να το ανοίξω για να μην μπω στον πειρασμό. Σίγα μην είχα κερδίσει και το φλουρί! 
Κάποια στιγμή σηκώνομαι να πάω κάπου και μια κυρία από τους διοργανωτές με ρωτάει 'είσαι η κοπέλα που κέρδισε το φλουρί?' Την κοιτάω με απορία και λέω...όχι..... 
Ξανακάθομαι στη θέση μου και αποφασίζω να βγάλω το κομμάτι μου από το χαρτομάντιλο! Και βλέπω στην άκρη του κομματιού το χρυσό φλουρί! Πως έγινε αυτό; 
Τώρα αν με ρώτησε τυχαία η γυναίκα αυτή ή είχε δει από πριν σε ποιόν έπεσε το κομμάτι με το φλουρί...δεν ξέρω!
Όλα όμως συνωμότησαν στο να το πάρω στα χέρια μου. Εάν αυτή η γυναίκα δεν με ρωτούσε, δεν θα μου γεννιόταν η απορία να κοιτάξω το κομμάτι μου. 
Το παίρνω σαν γούρι, σαν σημάδι ότι κάτι πρόκειται να αλλάξει.  Ειδικά τώρα που την χρειάζομαι και είμαι σε απίστευτα διλήμματα και αδιέξοδα, βρίσκω αυτό το φλουρί ως μια ένδειξη τύχης! 

Ένα τρομακτικό βιβλίο!!

Ο Π φοβάται αυτό το βιβλίο! Είναι καινούριο και με αυτό μαθαίνει τα χρώματα! Έχει όμως αυτά τα τρισδιάστατα ζωάκια τα οποία ξεπετάγονται από τη σελίδα και εγώ θεώρησα ότι ο Π θα ξετρελαθεί. Στην αρχή μπορώ να πω ότι του άρεσε αλλά ήταν διστακτικός στο να αγγίξει την τρισδιάστατη εικόνα. Στη συνέχεια όμως άρχισε να συμπεριφέρεται περίεργα κάθε φορά που άνοιγα  το συγκεκριμένο βιβλίο. Και μόνο που το έβλεπε να υπάρχει κάπου εκεί γύρω του γινόταν ανάστατος. Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι το φοβάται και το έβαλα μακριά του.
 Ξέχασα να το πω στον Θ όμως. Εχτές καθώς καθόντουσαν μαζί και έπαιζαν ενώ εγώ ήμουνα στο μπάνιο, ακούω τον Θ να μου φωνάζει: Ο Π ΦΟΒΑΤΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ!! Ουπς συγνώμη, ξέχασα να σου το πω! χεχε! To πιο αστείο είναι οτι έχουμε ένα όντως τρομακτικό βιβλίο, τον κοντορεβυθούλη! Ναι, μεγαλώσαμε με αυτό το παραμύθι αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει ποτέ πόσο τρομακτικό είναι.
 Η ιστορία έχει ως εξής: Οι γονείς του κοντορεβυθούλη τον εγκαταλείπουν μαζί με τα αδελφάκια τους στο δάσος γιατί δεν έχουν φαγητό να τα ταΐσουν και δεν θέλουν να τα δουν να πεθάνουν από την πεινά (δηλαδή καλύτερα να μην τα δουν όταν θα πεθαίνουν). Μετά τα παιδάκια καταφέρνουν να επιστρέψουν στο σπίτι και οι γονείς τα ξαναπάνε στο δάσος! Μετά γνωρίζουν ένα γίγαντα ο οποίος προσπαθεί να τα φάει, του κλέβουν τις μπότες και τις πάνε στη γυναίκα του λέγοντας της ότι τον έχουν απαγάγει ληστές και ότι ζητάνε λύτρα για να τον αφήσουν ελεύθερο. Τα παιδάκια παίρνουν τα λεφτά απο τα λύτρα και γυρνάνε στους γονείς τους. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!!
Το δίδαγμα: όταν κάποιος είναι φτωχός μπορεί να εγκαταλείψει τα παιδιά του στο δάσος. Δεν υπάρχει λόγος να πανικοβάλλονται τα παιδάκια όμως καθώς υπάρχει πάντα η πιθανότητα να κλέψουν, να πουν ψέματα και να γυρίσουν χαρούμενα στους γονείς τους! wow....!! 
Βρέθηκε τυχαία στο σπίτι μας αυτό το βιβλίο και το παράδοξο είναι ότι είναι το αγαπημένο του Π, επειδή έχει πολύχρωμες και χαρούμενες εικόνες. 
Ευτυχώς δεν μπορεί ακόμη να καταλάβει την ιστορία! 

Sleep easy

Μια παλιά αγαπημένη συνήθεια η οποία ξαναμπήκε τυχαία στη ζωή μου. Λατρεύω αυτό το τσάι με τη γλυκόξινη γεύση. Οι αγαπημένες μου γεύσεις, γλυκό και ξινό. Όταν ήμουν μικρή η αγαπημένη μου γεύση στο παγωτό ήταν το λεμόνι. Και το αγαπημένο μου χρώμα το κίτρινο και ΟΧΙ το ροζ (το λέω αυτό με περηφάνια!). 

Έχω ένα θέμα με τον ύπνο. Μία σχέση πάθους - μίσους. Στην κυριολεξία, λατρεύω τον ύπνο! 

Στο παρελθόν πάλεψα πολλές φορές με τις αϋπνίες μου (εξ ου και η ανακάλυψη της ύπαρξης του πιο πάνω τσαγιού!). Δεν αντέχω όμως το αίσθημα της νύστας την επόμενη μέρα. Δεν με πειράζει να ξενυχτίσω, μέχρι τα χαράματα να κοιμηθώ, αλλά θέλω την επόμενη μέρα να κοιμάμαι με τις ώρες. Κάποτε κοιμόμουν και τα μεσημέρια, έκανα μέχρι και απογευματινούς ύπνους στον καναπέ...περασμένα μεγαλεία! 

Όταν γεννήθηκε ο Π και πέρασα τις Μαύρες Νύχτες ή Τη Σκοτεινή Περίοδο της ζωής μου...έζησα κάτι που δεν φανταζόμουν να ζούσα ποτέ. Η αϋπνία σε κάνει να πονάς όλο σου το σώμα, κάνει το μυαλό σου να θολώνει και τη μνήμη σου να σβήνει. Κάνει τη διαύγεια σου αργή και δοκιμάζει τις αντοχές σου. 

Μόλις άρχισε να κοιμάται όλο το βράδυ ( σε ευχαριστώ θεέ! πρόσφατα άκουσα για ένα αγοράκι που είναι 3 χρονών και ξυπνάει 3 φορές μέσα στη νύχτα για να πιει γάλα), από τη χαρά μου κοιμόμουνα κι εγώ από τις 8, για να χορτάσω ύπνο, να αναπληρώσω αυτόν που έχασα. Στο βωμό του να μην ξανανιώσω ΠΟΤΕ στη ζωή μου το αίσθημα της αϋπνίας, αποφάσισα να κοιμάμαι 10 και 12 ώρες. Και να κοιμάμαι και στους μεσημεριανούς ύπνους που κάνει ο Π τα σαββατοκυρίακα. 

Κάθε νύχτα που πέφτω για ύπνο, κοιτάω την ώρα και μετράω απο μέσα μου πόσες ώρες έμειναν μέχρι να ξυπνήσω. Όταν είναι λίγες (για μένα) π.χ. 6 ή 7, αγχώνομαι και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Η σκέψη ότι δεν έχω πολλές ώρες μπροστά μου και ότι ίσως όταν ξυπνήσω να νιώθω ότι δεν χόρτασα ακόμη ύπνο, με τρελαίνει και δεν με αφήνει να κοιμηθώ. 

Η ώρα είναι 10.30....μόλις που προλαβαίνω να κοιμηθώ 7 ώρες...ελπίζω να βοηθήσει το sleep easy...