Δεν θέλω να ξαναβγώ από το σπίτι μου

Έκανα το λάθος σήμερα να πάω με τον Γ στο σπίτι της θείας μου που ήμασταν καλεσμένοι για φαγητό. Όταν έχεις ένα μωρό που κλαίει πολύ είναι καλύτερα να το κάνει στην άνεση του δικού σας σπιτιού γιατί είναι πολύ άβολο να κλαίει σε ένα άλλο σπίτι κι εσύ να μην έχεις ούτε την κουνιστή σου καρέκλα ούτε τις πιτζάμες σου για να κινείσαι άνετα στο χώρο.

Περάσαμε ένα δράμα. Είναι μωρά που μπορείς να τα βγάλεις έξω από 10 ημερών και να είναι όλα μέλι γάλα. Το δικό μου μωρό είναι 3 μηνών σχεδόν και δεν μπορεί να πάει πουθενά.

Ήρθαμε σπίτι, τον ηρέμισα, τον κοίμισα και τώρα κάθομαι στο κρεβάτι με τον Γ ακουμπισμένο στο στήθος μου λιπόθυμο από κούραση να ανασαίνει βαριά. Δεν το κάνει η καρδιά μου να τον βάλω στο κρεβάτι του ακόμα. Χαίρομαι όμως που είμαι σπίτι μου με τις πιτζάμες μου στο κρεβάτι μου. Όσο για το κλάμα τι να πω. Το συνήθισα πια, έχει γίνει μέρος της ζωής μου. Ξέρω ότι θα έρθει κάθε μέρα.

Θέλω να μεγαλώσεις Γ!! Μ' ακούς; Μεγάλωσε γρήγορα!!!!

Καλό Πάσχα!

Ο ουρανός άρχισε να παίρνει αυτά τα χρώματα και την αίσθηση του καλοκαιριού! 

Κάθομαι στον καναπέ μου, πίνω το τσάι μου και τρώω το τσουρέκι μου, μόνη μου! Τα μωράκια μου κοιμούνται ακόμα. Έχει πάρα πολύ καιρό να ξυπνήσω πρώτη και να περάσω λίγη ώρα μόνη μου το πρωί με τον καφέ μου, έτσι όπως μου αρέσει, και να γράψω. Δεν πίνω καφέ τώρα επειδή θηλάζω αλλά και το τσάι καλό είναι. 

Εχτές περάσαμε το πρώτο Πάσχα του Γ πολύ στενά, οικογενειακά. Ο μπαμπάς μου έφτιαξε το φαγητό και το έφερε εδώ στο σπίτι μου όπου φάγαμε όλοι μαζί με την αδερφή μου και τον Η. Ήταν ήσυχα και ζεστά. Έχει πολύ κρύο για την εποχή, είχε 16 βαθμούς και στο Τρόοδος χίονισε! Μέσα στο σπίτι είχαμε αναμμένη τη σόπα για να είμαστε ζεστά. Πέρσι το Πάσχα θυμάμαι ότι φορούσαμε κοντομάνικα. Που θα πάει θα ανέβει η θερμοκρασία, είμαστε στα μέσα του Απρίλη, δεν μπορεί να μείνει ο χειμώνας για πάντα, όσο και να το θέλει. 

Σήμερα θα πάμε στη θεία μου για σούβλα και θα πάρω μαζί μου και τον Γ. Φοβάμαι πολύ ότι μπορεί να κλαίει ή να αναστατωθεί και δεν θα περάσουμε καλά αλλά θα το τολμήσω. Έγινε σχεδόν 3 μηνών και δεν έχει πάει πουθενά εχτός από την παιδίατρο! Δεν είναι ότι έχω και την τρελή όρεξη για γιορτές και πανηγύρια αλλά έτσι για αλλαγή θα βγω έξω.

Σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι το ταξίδι στη Σαουδική. Άρχισα να κάνω δεύτερες σκέψεις. Ο Γ είναι ένα πολύ έντονο μωρό (έτσι τα κάνω εγώ, ένονα), που με κουράζει πολύ. Θέλει πολλή ενέργεια και υπομονή. Εδώ στο σπίτι μένει μαζί μου και η μαμά μου η οποία τον αναλαμβάνει κάποιες στιγμές που κουράζομαι πολύ, για να μπορέσω να ξεκουραστώ ή να φάω κάτι ή να κάνω ένα μπάνιο. Εκεί δεν θα έχω αυτή την πολυτέλεια γιατί ο Θ θα σχολάει αργά και θα είναι κουρασμένος, άρα θα είμαι όλη μέρα μόνη μου με το μωρό. Επίσης σκέφτομαι πολύ το ταξίδι στην επιστροφή που θα είμαι μόνη μου, με βαλίτσα, καρότσι και ένα μωρό! Μου ακούγεται κάπως σενάριο επιστημονικής φαντασίας το όλο θέμα. Θα κάνω όμως όλες τις διαδικασίες που χρειάζονται, θα βγάλω διαβατήριο στο μωρό, θα κάνουμε την αίτηση για βίζα αλλά θα αφήσω το εισητήριο για την τελευταία στιγμή. Θέλω να δω πως θα έχει εξελιχθεί ο Γ μέχρι τότε, σε ένα μήνα. Αν παραμένει το ίδιο με τώρα αποκλείεται να ταξιδέψω. Αν όμως μπει σε μια καλύτερη ρουτίνα ο ύπνος του, το φαί του, αν μειωθεί η γαστροϊσοφαγική παλλινδρόμηση και αυτό που κλαίει πολύ κάθε μέρα, τότε μπορεί και να το τολμήσω. Ανυπομονώ κι εγώ να μάθω. 

Επίσης κάνω πολλές σκέψει γενικώς. Για το αν θα επιστρέψω στη δουλειά, αν θέλω τελικά να μετακομίσω στη Σαουδική Αραβία ή αν θέλω να επιστρέψει πίσω ο Θ, να το δοκιμάσουμε για άλλη χώρα, πιο φιλική ή εάν θέλω τελικά να μείνω Κύπρο. Είμαι πολύ μπερδεμένη. Ο Θ λέει ότι στη Σαουδική είναι άθλιες οι συνθήκες. Ο καιρός είναι πολύ ζεστός, ξηρός και με πολλή σκόνη στην ατμόσφαιρα. Δεν έχει καθόλου βλάστηση γιατί το έδαφος τους είναι από πέτρα (που σπάει και γίνεται άμμος). Δεν έχει πάρκα να παίξουν τα παιδιά, έχει μόνο εμπορικά κέντρα. Πιστεύει ότι δεν υπάρχει ελληνικό νηπιαγωγείο γιατί δεν υπάρχουν μικρά παιδιά, υπάρχει μόνο δημοτικό. Σημαίνει ότι ο Π δεν θα πάει νηπιαγωγείο, ενώ εγώ υπολόγιζα να πάει τον Σεπτέμβριο γιατί έχει αρχίσει να ψάχνει παρέα για να παίξει και βαριέται στο σπίτι. Δεν θα μπορώ να οδηγώ και να κυκλοφορώ μόνη μου πουθενά γιατί δεν επιτρέπεται και όποτε βγω από το σπίτι θα πρέπει να φοράω την αμπάγια, εκείνο το μαύρο ρούχο που φοράνε οι μπουσουλμάνες. Τόσο καιρό ένιωθα τόσο πνιγμένη από τη δουλειά μου που η Σαουδική Αραβία μου φαινότανε μια διέξοδος. Τώρα όμως που έμεινα 4 μήνες μακριά από τη δουλειά μου, βλέπω τα πράγματα πιο ψύχραιμα. Και όλη αυτή η κούραση και η κλεισούρα με έχουν κάνει να έχω πεθυμήσει να πάω δουλειά όσο απίστευτο και αν ακούγεται. Ίσως όχι στη συγκεκριμένη δουλειά αλλά η ιδέα της δουλειάς. Να ξυπνάω το πρωί, να ετοιμάζομαι και να πηγαίνω κάπου όπου θα νιώθω παραγωγική (φυσικά εκεί που δουλεύω τώρα δεν νιώθω καθόλου παραγωγική). Να παίρνω τα μωράκια μου το μεσημέρι και να περνάμε μαζί την υπόλοιπη μέρα, γενικά μου έχει λείψει μια ρουτίνα, δεν αντέχω άλλο το χάος που ζω τώρα. 

Δεν έχω ιδέα πως θα εξελιχθεί το μέλλον μας. Ιδέα. 

Αυτό το αφιερώνω στο μωρό μου, στον άντρα μου, στο άλλο μου μισό. 

Σ' αγαπώ

Είμαι τόσο ερωτευμένη μαζί σου αυτή τη στιγμή. Άκουσα σήμερα κάτι φριχτά πράγματα που έκαναν κάποιοι φριχτοί άνθρωποι στα βρεφάκια τους επειδή έκλαιγαν και στο τέλος τα σκότωσαν. Πως μπορεί κάποιος να είναι τόσο βίαιος και να φτάνει στο σημείο να κάνει κακό σε ένα ανυπεράσπιστο εύθραυστο μωράκι. Στο ίδιο του το σπλάχνο. Ξέρω από πρώτο χέρι ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να έχεις ένα μωρό που κλαίει με τις ώρες. Μπορεί να σε τρελάνει και να σε κάνει να μην σκέφτεσαι λογικά έστω κι αν είσαι ο πιο λογικός έξυπνος μορφωμένος και υπομονετικός άνθρωπος στον κόσμο. Γιαυτό είναι πολύ επικίνδυνο να κάνουν μωρά άνθρωποι διαταραγμένοι. Το να φέρεις ένα μωρό στον κόσμο δεν είναι καθόλου εύκολη δουλειά και πρέπει να το κάνουν μόνο αυτοί που το θέλουν πραγματικά και που δεν έχουν ψυχολογικά ή νοητικά προβλήματα. 

Σε κρατάω σφιχτά στην αγκαλιά μου για να νιώθεις ασφάλεια. Για να νιώθεις πόσο πολύ σε αγαπάω. Για να μη φοβάσαι. Εγώ σε έφερα στον κόσμο και τώρα είναι ευθύνη μου να σε μεγαλώσω με αγάπη. Μωράκι μου...

Ραντεβού στην παιδίατρο

Για κάποιο λόγο του αρέσει αυτή η θέση όταν είναι ξύπνιος. Τελείως φλατ στην πλάτη του. Μένει έτσι για κανένα μισάωρο και μετά αρχίζει την γκρίνια. Είναι καλό όμως, δεν παραπονιέμαι! Ο Π δεν έμενε ποτέ έτσι εχτός αν ήμουν συνέχεια από πάνω του να του μιλάω. 

Χθες πήγαμε στην παιδίατρο για να εξετάσει τον Γ και να μας δώσει το οκ για να κάνει το δεύτερο του εμβόλιο αύριο στο κέντρο υγείας. Ο Γ ζυγίζει 7.300!!! Είναι τεράστιος και στην καμπύλη πολύ πιο πάνω από τον μέσο όρο. Ο Π ήταν πολύ λίγο πάνω από τον μέσο όρο και φορούσε πάντα ρούχα για την ηλικία του εχτός από τώρα που πήρε ανάπτυξη και φοράει 3-4. Ο Γ φοράει 3-6 μηνών τα οποία είναι λίγο μικρά και θα αρχίσω να του φοράω 6-9 εσσωτερικά γιατί βλέπω ότι αυτά που φοράει είναι πολύ πολύ στενά και τα τραβάω για να κλείσουν. 

Δεν βρήκε και πολλά αέρια στην κοιλίτσα του άρα μάλλον αυτό που τον ενοχλεί πρέπει να είναι οι παλλινδρομήσεις γάλακτος. Επίσης λέει δεν πρέπει να χωνεύει καλά την λακτόζη που παίρνει και αυτό δημιουργεί προβλήματα. Μας έδωσε 3 φάρμακα τα οποία πρέπει να παίρνει κάθε φορά μετά από κάθε γεύμα κάτι που είναι πολύ δύσκολο γιατί πρέπει να τα δίνω με το κουταλάκι. Όμως ο Γ είναι πολύ μικρός και βγάζει όλο το φάρμακο έξω με τη γλώσσα του. Θα δοκιμάσω με σύριγγα. 

Την ρώτησα για το ταξίδι και είναι πολύ θετική στο να τον πάρω μαζί μου. Σκέφτομαι να του δώσω λίγο calpol πριν από την πτήση για να κοιμηθεί (δεν της το είπα αυτό φυσικά!). Ελπίζω να πετύχει. 

Η παιδίατρος μας είπε πως ο γιος της έκλαιγε σπαραχτικά μέχρι 6 μηνών! Ο μπαμπάς της μια μέρα που τον πρόσεχε αγανάκτησε τόσο πολύ που τρύπησε τους τοίχους και του έκανε μια κούνια μέσα στο σαλόνι! Ελπίζω να μην πάει και εμάς μέχρι 6 μηνών.

Εχτές έκλαψε μόνο για 1 ώρα συνεχόμενα αργά το απόγευμα. Από τις 8 περίπου κοιμήθηκε μέχρι τις 1.30 που ξύπνησε να φάει (είχε να φάει από τις 5.30). Μετά δεν κοιμόταν με τίποτα γιατί τον έπιασε λόξιγκας. Κοιμήθηκε στις 3.30 και ξύπνησε μετά από λίγο για ρέψιμο. Τον ξανακοίμησα στην αγκαλιά μου, δεν το ρίσκαρα να τον αφήσω στο κρεβάτι του και να ξυπνήσει πάλι. Ήταν ανήσυχος την υπόλοιπη νύχτα και έκανε συνέχεια αέρια. Ξύπνησε για τα καλά στις 7.20 για να φάει. Not good, not bad. Just the usual. 

Η αδερφή της παιδίατρου μου η οποία δουλεύει στο ιατρείο στην υποδοχή, έχει μαζί της το 4 μηνών μωρό της όλη μέρα στη δουλειά. Είναι ένα μωρό το οποίο ξυπνάει για να φάει και μετά κοιμάται κατευθείαν στο καρρότσι του και αυτό γίνεται από το πρωί μέχρι το απόγευμα που θα σχολάσει η μαμά του. I know, i know....not fair! 

Τι να κάνουμε το έχω να κάνω τέτοιου είδους μωρά. Μιλήσαμε λίγο με την κοπέλα και της είπα ότι κλαίει πολύ ο Γ. Και μου λέει: έχεις δοκιμάσει την αγκαλιά? Την αγκαλιά? ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ? Κάνω και τίποτα άλλο? Μέχρι και την ώρα που κοιμάμαι αγκαλιά τον έχω! 

Αυτά... μετράω τις μέρες...

Ακούω πολύ μουσική αυτές τις μέρες. 

Ένα και δύο πηδάω τα κύμματα

μ' αυτα τα κύμματα ΣΤΑΜΑΤΗΜΟ δεν έχουν. Δύο και τρία ψάχνω τα βήματα.... in a rock version. 

Όταν γέννησα τον Π έπαθα κατάθληψη. Τώρα με τον Γ παραπαίω ανάμεσα στο κλάμα αυτολύπησης και στο υστερικό γέλιο. Είναι τόσο μα τόσο ακραία η κατάσταση μας εδώ μέσα που μου έρχεται γέλιο και κλάμα μαζί.

Δεν υπάρχω. Όχι με την έννοια του ότι είμαι τόσο υπ'εροχη που δεν υπάρχω αλλά με την έννοια του ότι δεν υπάρχω. Πόση αυταπάρνηση πιά! Δεν τρώω, δεν πίνω, δεν πάω τουαλέτα, δεν κάνω μπάνιο. Το σώμα μου δεν μου ανήκει, το χειρίζονται τα παιδιά μου, είμαι ένα ρομπότ, μια μηχανή παραγωγής γάλακτος και ικανοποίησης επιθυμιών.

Και σκέφτομαι...εσύ τα ήθελες κορίτσι μου. Έσυ ήθελες το εξωτερικό, εσύ είπες στον άντρα σου να σε αφήσει έγκυο πριν φύγει, εσύ ήθελες να πέσεις με τα μούτρα. Λούστου τα τώρα!

Κι έτσι για να το κάνω ακόμα πιο δύσκολο...τον Μάιο θα πάω Σαουδική Αραβία με το μωρό. Είμαι απλά τρελή που θα βάλω αυτό το μωρό στο αεροπλάνο. Αλλά έτσι είμαι εγώ πως να το κάνουμε. Μου αρέσει να δοκιμάζω τα όρια μου. Μια συνεχής περιπέτεια. Μια φορά ζούμε. Ζήστο!!!! Και ο θεός βοηθός...

Εγώ για σένα

Χαίρομαι τόσο πολύ που αυτός ο χώρος είναι πολύ προσωπικός και ελάχιστα άτομα με διαβάζουν γιατί έτσι μπορώ να γράψω τις πιο προσωπικές αληθινές και βαθιές μου σκέψεις χωρίς να φοβάμαι ότι κάποιος θα με κρίνει. 

Πριν κάνω παιδιά θεωρούσα εντελώς σαχλό και μελό να αφιερώνει κάποιος ερωτικά τραγούδια στα παιδιά του. Όμως τώρα που βρίσκομαι εγώ σ'αυτή τη θέση θα κάνω το ίδιο. Καθώς κρατούσα τον Γ στην αγκαλιά μου, μου ήρθε έτσι απλά στο μυαλό αυτό το τραγούδι. Και συνειδητοποιώ ότι η αγάπη που νιώθουμε για τα παιδιά μας είναι πολύ πολύ μα πολύ πιο βαθιά από την ερωτική. 

Σε ευχαριστώ θεέ μου που με δοκιμάζεις καθημερινά, αλλά και που με άφησες να νιώσω αυτό το συναίσθημα. 

Εξάντληση και Απόγνωση

Δεν το πίστευα ότι θα περνούσα τα ελάχιστα ελεύθερα λεπτά της κάθε μου μέρας, μόνο ψάχνοντας στο internet λύσεις για το κλάμα του μωρού μου. Δεν το πιστεύω ότι βρίσκομαι και ΠΑΛΙ σε αυτή τη θέση, με το μωρό που κλαίει, που δεν ησυχάζει, που δεν ηρεμεί και που δεν κοιμάται. Είμαι τόσο χαζά και αφελώς αισιόδοξη που πραγματικά το πίστευα ότι ο θεός δεν θα μου ξαναστείλει ένα τέτοιο βρέφος, ειδικά τώρα που είμαι εδώ χωρίς τον άντρα μου, με ένα ακόμα μικρό παιδί. Χα χα. Ο θεός δεν έχει καμία σχέση με αυτά. Και όμως αν το ήξερα θα το γεννούσα πάλι το παιδί, θα έμενα έγκυος. Γιατί πιστεύω ότι στο τέλος αξίζει τον κόπο αν πάρουμε σαν παράδειγμα τον Π. Όμως δεν υπάρχει ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ να το ξανακάνω. Με τίποτα! Θα πάρω τις προφυλάξεις μου. Δεν αξίζει η τρίτη φορά. Δύο παιδάκια είναι απολύτως τέλεια! 

Διαβάζοντας...έμαθα ότι είναι απολύτως φυσιολόγικο για τα βρέφη να κλαίνε. Το κλάμα λοιπόν, άρχιζει να αυξάνεται μεταξύ δεύτερης και τέταρτης εβδομάδας ζωής, κορυφώνεται τον δεύτερο με τρίτο μήνα και αρχίζει να υποχωρεί τον τρίτο με τέταρτο μήνα μέχρι που τον πέμπτο μήνα φτάνει στο χαμηλότερο του επίπεδο. Όμως δεν είναι για όλα τα βρέφη ίδια η ένταση. Υπάρχουν τρεις διαφορετικές εντάσεις. Η χαμηλή, η μέτρια και η ψηλή. Η ψηλή ένταση αφορά τις 5 ώρες κλάματος της ημέρας. Guess what?? Είμαστε στην ψηλή ένταση! Oh yeah! We are just THAT lucky. (Γιατί γράφω στα αγγλικά;). Όπως και να έχει ο Π δεν ήταν ποτέ στην ψηλή ένταση. Ήταν μάλλον στην μέτρια. Εγώ όμως τότε πίστευα ότι δεν μπορεί να υπάρξει κάτι χειρότερο. Ήμουν τόσο αδαής. Τώρα ξέρω. 

Ο Γ ξυπνάει και μετά το πρώτο γεύμα της ημέρας αρχίζει να κλαίει. Προσπαθούμε με τη μαμά μου να τον ηρεμήσουμε, κοιμάται για λίγο στην αγκαλιά μας και ξυπνά κατά διαστήματα για να κλάψει. Μέχρι την ώρα του επόμενου γεύματος την οποία και τρέμω γιατί μόλις φάει θα αρχίσει το σπαραχτικό κλάμα. Συνήθως λόγω του ότι υπάρχει παγιδευμένος αέρας ο οποίος θα οδηγήσει σε ρέψιμο. Ο Π δεν έκλεγε ποτέ όταν ήθελε να ρευτεί, ήταν πιο υπομονετικός. Ή ίσως να μην πονούσε τόσο πολύ. Σίγουρα το μωρό πονάει για να κλαίει, δεν λέω ότι το κάνει επίτηδες για να με εκνευρίσει. Όμως αυτό μας εμποδίζει να δεθούμε, να παίξουμε, να κάνουμε αγκαλίτσες και χαρούλες. Αυτή τη φορά είμαι πολύ πιο ήρεμη. Απαθής θα έλεγα. Αλλά και πάλι δεν αλλάζει κάτι. 

Ξέρω ότι δεν είμαι μόνη μου. Έχει πολλές μανούλες εκεί έξω που πέρασαν αυτό που περνάω ή το περνάνε τώρα μαζί μου ή θα το περάσουν στο μέλλον. Υπομονή, ξέρω ότι θα περάσει. Δεν θα κλαίει για πάντα, για όλη του τη ζωή. Κάποτε θα σταματήσει και η ζωή μας θα είναι πολύ πιο ωραία και θα περνάμε καλά. Μπορεί να ακούγομαι αισιόδοξη αλλά δεν είμαι στην πραγματικότητα. Οι μέρες μου φαίνονται αιώνες.