Τα νέα από τη δίαιτα

Είμαι 62 κιλά! Έχασα σύνολο 5 κιλά από την ημέρα που άρχισα τη δίαιτα, στις 18 Ιανουαρίου. Έπρεπε να ήμουν πολύ λιγότερα (ο στόχος είναι τα 57 κιλά), αλλά κάνω παρανομίες. Τις τελευταίες 3 εβδομάδες έχασα μόνο 1 κιλό. Ο διαιτολόγος είπε ότι είναι απογοητευμένος μαζί μου γιατί μέχρι τώρα έπρεπε να είχα φτάσει τα κιλά μου. Μου μείωσε τις θερμίδες της δίαιτας (ααααχ!) και περιμένει θαύματα μέχρι την επόμενη φορά. 

Είναι τόσο εύκολο να χάσεις τα κιλά που απλώς θέλει πρόγραμμα και θέληση. Όταν φτάσω στα κιλά μου, μου υποσχέθηκε ότι θα μπορώ να τρώω πολλές λιχουδιές και η διατροφή μου θα εμπλουτιστεί. Σκέφτομαι (σκέφτομαι λέω), να γραφτώ γυμναστήριο. Πιθανών να μην το κάνω, αλλά το θέλω πολύ. Υπάρχει ένα γυμναστήριο στη γειτονιά μας το οποίο έχει τάξεις στις 8.00μ.μ. κάθε βράδυ. Θα είναι πολύ εύκολο για μένα να κοιμίζω τον Π και μετά να πηγαίνω γυμναστήριο. Εύκολο στα λόγια, δύσκολο στην πράξη όμως γιατί είμαι συνήθως πολύ κουρασμένη και χωρίς ενέργεια τα βράδια. Το στατικό ποδήλατο στο σπίτι είναι το πλέον βαρετό πράγμα και τρέμω στην ιδέα να περάσω μισή ώρα πλήξης και χάσιμο χρόνου. 

Το πρώτο πάρτυ γενεθλίων: 12 μηνών / 1 χρόνου

 

 

 

 

Πάντα είχα την απορία γιατί οι μαμάδες αναφέρονται στην ηλικία των παιδιών τους σε μήνες. 20 μηνών. Τι σημαίνει 20 μηνών..κάτσε να υπολογίσω. Πάνω από 1 1/2 και κάτω από 2. Σχεδόν 2 χρονών. Αυτή τη στιγμή αναφέρομαι κι εγώ στην ηλικία του Π σε μήνες και ο λόγος είναι πολύ απλός. 1 χρόνος ακούγεται πολύ λίγος, ενώ οι 12 μήνες μπορούν να αποδώσουν καλύτερα το πραγματικό διάστημα. Και ο 1 χρόνος είναι πολύ μικρός για να χωρέσει μέσα τις εμπειρίες που ζήσαμε μαζί. Οι 12 μήνες είναι πιο περιεκτικοί. Μετράμε λοιπόν σε μήνες.

 

Χρόνια πολλά λοιπόν μικρέ Π! Το Σάββατο στις 8 Μαρτίου ήταν τα γενέθλια σου.

Έκλεισες 12 μήνες ζωής και όπως λέει και ο παππούς σου, από τώρα αρχίζεις να επαναλαμβάνεις την κάθε σου μέρα, δεν θα είναι πια η πρώτη φορά στη ζωή σου που ζεις την κάθε ημερομηνία.

 

Πριν 12 μήνες γεννήθηκες... Θυμάμαι πολύ καθαρά εκείνη τη μέρα. Είχα ξυπνήσει για να πάω στο γιατρό και ένιωσα ένα μικρό τράβηγμα στην κοιλιά μου αλλά δεν έδωσα σημασία. Το κινητό μου δεν είχε μπαταρία και το έβαλα λίγο στο φορτιστή πριν φύγουμε για το γιατρό. Αργότερα θα έστελνα τον Θ να μου τον φέρει μαζί με όλα τα υπόλοιπα πράγματα...

 

Ήμουνα ξαπλωμένη στο κρεβάτι της κλινικής, με τον καρδιοτοκογράφο να καταγράφει συσπάσεις, τις οποίες δεν ένιωθα. Είχε έρθει η ώρα να βγεις απο την κοιλία μου αλλά εγώ δεν έλεγα να το καταλάβω. Ρώτησα τον γιατρό αν θα πάω σπίτι και μου απάντησε 'Γεννάς, δεν το κατάλαβες?'

 

Ξαφνικά υψώθηκε μπροστά μου ένα άσπρο πανί για να μη βλέπω και το μόνο πράγμα που έβλεπα ήταν το πρόσωπο του μπαμπά σου ακριβώς από πάνω μου. Πριν ακούσω το κλάμα σου, είδα δάκρυα να κυλάνε στο πρόσωπο του και κατάλαβα ότι βγήκες από την κοιλιά μου. Άρχισα να μην αναπνέω και να πανικοβάλομαι κι εκείνη τη στιγμή σε έφεραν κοντά στο πρόσωπο μου να σε φιλήσω και εκεί ηρέμησαν όλα.

 

Το πρώτο βράδυ δεν κοιμήθηκα καθόλου. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ και να σταματήσω να σε παρακολουθώ που κοιμόσουν δίπλα μου. Ήθελα να συνειδητοποιήσω ότι είσαι δικός μου, δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο όμορφος ήσουν (είσαι). Την επόμενη μέρα ήρθε η κούραση και ο κατήφορος που έφεραν οι ορμόνες ο οποίος κράτησε 3 μήνες.

 

Αυτό που νιώθω για σένα εξελίχθηκε από τις αδέξιες προσπάθειες που έκανα για να σε κρατήσω στη ζωή σε μια απέραντη, βαθιά, πρωτόγνωρη αγάπη.

 

Περάσαμε πολλά μέσα σε αυτούς τους 12 μήνες. Δεν καθίσαμε και πολύ σπίτι, δεν ήθελες, ήσουν ανήσυχος. Όταν ήμασταν στο δρόμο ή κάπου έξω ήσουν ήρεμος. Πήγαμε παντού.

Έζησα το πιο συναρπαστικό ταξίδι της ζωής μου, δεν συγκρίνεται με τίποτα από όσα έζησα μέχρι τώρα. Και ήμασταν μαζί. Εσύ κι εγώ. Ο μπαμπάς σου έλειπε πολύ. Δεν τον θυμάμαι μέσα στις εικόνες των αναμνήσεων μου. Δούλευε μέχρι αργά το βράδυ. Στην αρχή δεν τον ήξερες και δεν τον ήθελες. Έκλεγες όταν σε άφηνα μαζί του. Ήσουν τόσο προσκολλημένος σε μένα... Σήμερα εξακολουθείς να με έχεις πρώτη στις προτιμήσεις σου αλλά δεν απορρίπτεις τον μπαμπά σου. Ο αγαπημένος σου όμως είναι ο παππούς (ο μπαμπάς μου). Σε πηγαίνει βόλτες, σου παίζει μουσική, σου τραγουδάει.

 

Το Σάββατο κάναμε το πάρτυ σου. Δεν θα πω ψέματα, δεν το απόλαυσες και οι ανησυχίες μου βγήκαν αληθινές. Σου φάνηκε παράξενο που είδες τόσο κόσμο στο σπίτι μας, άγνωστοι σε σένα. Κουράστηκες και δεν φαινόσουν χαρούμενος. Έβαλες το κεφαλάκι σου στο χαλί να κοιμηθείς και δεν άντεξα να σε βλέπω έτσι. Σε έβαλα για ύπνο στις 6.30 ενώ το πάρτυ τέλειωσε στις 9.00.

 

Σ' αγαπώ μικρέ μου. Χρόνια πολλά.



Υπόσχεση στον εαυτό μου: Αποτοξίνωση

Αποτοξίνωση από το να αγοράζω πράγματα που δεν χρειάζομαι.

Είμαι σπάταλη. Ναι το αναγνωρίζω αυτό στον εαυτό μου, το να το παραδέχομαι μου ακούγεται τρομακτικό, σαν κάποιος που έχει εξάρτηση από το ποτό και αποφασίζει να το παραδεχτεί και να ξεστομίσει τη λέξη αλκοολικός.

Πάντα ήμουν σπάταλη, πάντα μου τέλειωναν τα λεφτά πολύ γρήγορα και πάντα τα ξόδευα αλόγιστα χωρίς κάποιο προγραμματισμό. Έχω κόκκινο πορτοφόλι γιατί βάση του feng shui το κόκκινο πορτοφόλι είναι πάντα γεμάτο με λεφτά. Δεν ξέρω αν τα 15 ευρώ που έχει αυτή τη στιγμή μέσα θεωρούνται ότι γεμίζουν το πορτοφόλι αλλά συνήθως αυτό το συγκεκριμένο πορτοφόλι είναι άδειο!

Δεν χρωστάω στην τράπεζα. Το αυτοκίνητο μου το έχω ξεχρεώσει και δεν έχουμε δάνειο για σπίτι. Ότι πάρω είναι για μένα.  Ξοδεύω αρκετά λεφτά (αναλογικά με το μισθό μου), στα ρούχα, αξερουάρ και πράγματα για το σπίτι. Ντύνω τον Π με τα καλύτερα ρούχα. Έχω ένα θέμα με την καλαισθησία, δεν μπορώ για παράδειγμα να του πάρω ρούχα από το jumbo. Θέλω τα καλύτερα, απαλά υφάσματα, όμορφα χρώματα. Θέλω τα καλύτερα σαμπουάν για το μωρό μου, κρέμες, πάνες, ξύλινα παιχνίδια που αντέχουν. Δεν  μπορώ να κάνω διαφορετικά.

Να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν έχω μεγαλομανία σε καμία περίπτωση. Το σπίτι μας είναι μικρό, δεν αγοράζω πολυτελή αντικείμενα για εντυπωσιασμό. Απλώς μου αρέσει η ποιότητα. Να νιώθω εγώ καλά με αυτό που φοράω, με τα πράγματα που με περιβάλλουν. Έχω θέμα με την ομορφιά.

Όμως θέλω να κάνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου. Θέλω να σταματήσω να αγοράζω διάφορα πράγματα που δεν χρειάζομαι. Μου αρέσει το σπίτι μας να μην έχει μέσα πολλά έπιπλα και άχρηστα αντικείμενα. Δεν έχουμε ΚΑΘΟΛΟΥ διακοσμητικά αντικείμενα εκτός από γλάστρες με ζωντανά φυτά που είναι η αδυναμία μου. Είχαμε μόνο κάτι κηροπήγια τα οποία ήταν δώρο, αλλά τα πέταξα γιατί τα έριξε κάτω ο Π και έσπασαν. Δεν μου αρέσει το υπερφορτωμένο σπίτι. Αλλά κάπως τα καταφέραμε και το νιώθω λίγο περισσότερο γεμάτο απότι θα το ήθελα. Θέλω να πετάξω πράγματα από μέσα. Θέλω να δώσω τα ρούχα και παπούτσια που δεν φοράω σε οργανισμούς που τα δίνουν σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη (το κάνω συνέχεια). Την τελευταία φορά γέμισα δύο σακούλες με παλιά (καινούρια - αφόρετα) παπούτσια και τα έδωσα στον Θ να τα πάει σε τέτοιο οργανισμό. Η κοπέλα που τα παρέλαβε έκανε το απαίσιο και επικριτικό σχόλιο ότι πρέπει να έχω κατάθλιψη για να έχω μαζέψει τόσα παπούτσια. Όχι απλώς τα μάζεψα με τα χρόνια, από τον καιρό των σπουδών μου.

Προσπάθησα να αρχίσω το project της αποτοξίνωσης από αυτό το μήνα αλλά δεν τα κατάφερα. Θέλει πάρα πολύ δουλειά. Είναι τα γενέθλια του Π και δεν μπορώ να αποφύγω κάποιες σπατάλες, έστω κι αν όλα τα φαγητά και γλυκά θα τα φτιάξουμε μόνοι μας με τη βοήθεια των αδερφών, μαμάδων, ξαδέρφων. Την τούρτα την παράγγειλα από μια κοπέλα γιατί ήθελα κάτι συγκεκριμένο και δεν το έχω με τη ζαχαροπλαστική. Πήγα να πάρω χάρτινα πιατάκια και τελικά κατέληξα να παίρνω τα πιο ακριβά από τα 'φτηνά' επειδή έβρισκα τα υπόλοιπα ακαλαίσθητα. Στο τέλος σκέφτηκα ότι έπρεπε να χρησιμοποιήσω τα δικά μας πιάτα όπως αρχικά είχα σκεφτεί αλλά παρασύρθηκα από τις προτροπές των γύρω μου στο να αγοράσω κάτι που θα πετάξω για να μην εχω να πλένω.

Ότι έγινε, έγινε, ότι ξόδεψα μέχρι σήμερα ξόδεψα.
Από τον επόμενο μήνα υπόσχομαι να προσπαθήσω (είμαι ρεαλίστρια ότι μπορεί να μην τα καταφέρω αμέσως):

- να αγοράζω ποιοτικά, διαχρονικά πράγματα τα οποία δεν θα χαλάνε εύκολα και να χρειάζεται να αγοράζω καινούρια
- τον Απρίλιο να μην αγοράσω καθόλου ρούχα ή πράγματα για μένα (εκτός από ένα iphone που θέλω από καιρό)
- να αποταμειεύω περισσότερα λεφτά για περιπτώσεις που θα μου χρειαστούν
- να αξιοποιώ πράγματα που ήδη έχω
- θα έγραφα να σταματήσω να παραγγέλνω καφέ απ' έξω όταν είμαι στη δουλειά, αλλά αυτή είναι η μόνη απαραίτητη 'πολυτέλεια' που πραγματικά χρειάζομαι για να βγάλω τη μέρα

Είμαι περήφανη που:
- έφτιαξα μόνη μου τη διακόσμηση για το πάρτυ του Π
- δεν ξοδεύω σε κομμωτήριο, αισθητικό, νύχια
- δεν τρώμε έξω τόσο συχνά (σχεδόν ποτέ)
- μείωσα το λογαριασμό του τηλεφώνου μου

Όλες αυτές οι σκέψεις πηγάζουν από μια φήμη που ακούγεται στη δουλειά μου ότι λόγω οικονομικής κρίσης οι τελευταίοι προσληφθέντες μπορεί να χάσουν τη δουλειά τους. ΝΑ ΑΠΟΛΥΘΟΥΝ. Ακούγεται τρομακτικό. Συμβαίνει παντού και μπορεί να συμβεί και σε μένα.
 

Κόλπο: Η επινοητικότητα μιας μάνας

Για να καταφέρω να βγάλω μια φωτογραφία του Π, πρέπει να ΜΗ με βλέπει. Γιατί όταν με βλέπει προσπαθεί με κάθε μέσο να μου αρπάξει το κινητό ή τη κάμερα. Έτσι όλες οι φωτογραφίες καταλήγουν να δείχνουν ένα μουτζουρωμένο προσωπάκι και ένα μικρό ανθρωπάκι με απλωμένα χεράκια που προσπαθεί να τραβήξει τη κάμερα. Στις περισσότερες φωτογραφίες που έχουμε, το μικρό λουκουμάκι κοιτάζει κάπου αλλού.
Σήμερα όμως ανακάλυψα ένα κόλπο: γύρισα τη φωτογραφική του κινητού μου στην επιλογή του 'καθρέφτη'. Δηλαδή να βλέπει τον εαυτό του τη στιγμή της φωτογράφισης. 
Ταραμ ταραμ... πέτυχε!!! Του άρεσε πάρα πολύ, το είδε σαν παιχνίδι και τράβηξα δεκάδες φωτογραφίες σε ένα προσωπάκι που άλλαζε συνεχώς εκφράσεις!!! Π - Μαμά = 1-1.

ΥΓ: Σήμερα το πρωί τον άφησα μόνο του να παίζει για να καταφέρω να ετοιμαστώ για τη δουλειά. Ήταν απρόσμενα ήσυχος, έτσι πήγα να κρυφοκοιτάξω για να δω τι κάνει. Τον βρήκα να μετροφυλλάει κάτι μικρά παραμυθάκια που του έδωσα χτες (τα έχουμε από παλία αλλά κάπου ήταν κρυμμένα και δεν τα θυμόταν). Πόσο χαίρομαι που έχει δικά του ενδιαφέροντα χωρίς να με χρειάζεται δίπλα του κάθε δευτερόλεπτο της ημέρας...

ΥΓ: Βρισκόμαστε ανάμεσα στις ετοιμασίες του πάρτυ των πρώτων γενεθλίων του Π. Προσπάθησα να καλέσω όσο το δυνατό πιο λίγα άτομα αλλά με όσες αποκοπές και να έκανα δεν μπορούμε να τους μειώσουμε κάτω από 20 άτομα. Είμαι λίγο σκεπτική γιατί δεν ξέρω πως θα αντιδράσει ο Π, ο οποίος έχει συνηθήσει να οργώνει το σπίτι ανενόχλητος. Τόσοι καλεσμένοι θα βρίσκονται στον προσωπικό του χώρο... Παιδάκια θα παίζουν με τα παιχνίδια του... Εύχομαι όλα να πάνε καλά.

Ο κύριος Διευθυντής!

Π

Κύριε Διευθυντή

Ναι μικρέ, εσύ είσαι ο κύριος διευθυντής, είναι το καινούριο παρατσούκλι που σου έβγαλε ο μπαμπάς σου! Σε βγάζουμε από τη μπανιέρα στη ζεστή σου πετσέτα και καθόμαστε λίγο για να στεγνώσεις. Ο μπαμπάς βγαίνει έξω και χτυπάει την πόρτα, εμφανίζει το κεφάλι του και ρωτάει αν είναι μέσα ο κύριος διευθυντής. Κι εσύ πεθαίνεις στα γέλια. 

Δεν βγήκε όμως από το πουθενά γιατί εσύ είσαι αυτός που διευθύνεις το σπίτι. Μας βάζεις τους όρους σου κι εμείς υπακούμε! 

Ανακάλυψες επιτέλους το εσωτερικό του ντουλαπιού της κουζίνας! Ξέρω ότι όλα τα μωρά το κάνουν αυτό (κι εγώ το έκανα απ΄ότι λέει η γιαγιά σου) και περίμενα με αγωνία να το κάνεις κι εσύ. Έπαιξες λίγο με τα τάπερ αλλά βαρέθηκες γρήγορα και ούτε που το ξανάνοιξες! 

Καθαρά Δευτέρα

Είχα πολλά χρόνια να περάσω την καθαρά Δευτέρα έξω στη φύση. Ειδικά πέρσι που ήταν ο Π νεογέννητο, ούτε που κατάλαβα ότι περάσαμε Καθαρά Δευτέρα και ούτε που την θυμάμαι για να πω την αλήθεια. 

Το πρωί πήγαμε όλοι μαζί στο φούρνο και αγοράσαμε λαγάνες, ταραμοσαλάτα και διάφορα άλλα καθαροδευτεριάτικα. Ο Π πήρε δώρο ένα χαρταετό και ένα μπαλόνι! Καθίσαμε έξω από το φούρνο και εξαφανίσαμε  τη μια λαγάνα οι τρεις μας, η οποία ήταν ζεστή και πεντανόστιμη! Ξεκινώντας για το σπίτι, θυμηθήκαμε μια παιδική χαρά που λέγαμε από καιρό να επισκεφτούμε, κοντά στο σπίτι μας και αλλάξαμε πορεία. Ο Π κάθισε στην αγαπημένη του πια κούνια και από τη χαρά του τον έπιασε μια φλυαρία και μας είπε όλα όσα ξέρει (βάση του δικού του προσωπικού λεξιλογίου). 

Φεύγοντας από την παιδική χαρά περάσαμε από ένα άλλο πάρκο και κατεβήκαμε για να πετάξουμε το χαρταετό μας! Ο Π προσπαθούσε να τον αρπάξει από τον αέρα αλλά όταν του τον κατεβάσαμε κοντά του, έκανε τον προσεχτικό και δεν άγγιξε το παράξενο 'πουλί'. 

Μετά τον πρωινό-μεσημεριανό του ύπνο, βρεθήκαμε στο πάρκο της αθαλάσσας με τη γιαγιά, τον παππού, τους νονούς του Π και τα ξαδέρφια μου. Απλώσαμε κουβέρτες και καθίσαμε κάτω όπου τσακίσαμε και τις υπόλοιπες λαγάνες και το λαχταριστό χαλβά με γεύση κακάο (goodbye δίαιτα, c u later!). O Π ήταν πολύ ανήσυχος γιαυτό αναγκαστήκαμε να φύγουμε κάπως νωρίς, αλλά η δόση φύσης που πήραμε ήταν υπεραρκετή. Είναι πολύ θλιβερό όμως το ότι ανακαλύψαμε πως τα νερά της λίμνης που κάποτε ήταν γεμάτα με ψάρια και πάπιες...είναι πλέων μολυσμένα. Ναι..γύρω από τη λίμνη υπήρχε ταινία που σε απέτρεπε από το να πλησιάσεις και παντού προειδοποιητικές πινακίδες ότι το νερό είναι μολυσμένο. Υπήρχαν κάποιες πάπιες που κολυμπούσαν αλλά δεν ξέρω κατά πόσο θα επιβιώσουν από τα μολυσμένα και άδεια νερά. Τα δέντρα τα οποία στέκονταν μέσα και στις όχθες της λίμνης ήταν όλα ξεραμένα κλαδιά. Δεν ξέρω πως μολύνθηκαν τα νερά, αν κάποιος έριξε κάτι μέσα ή αν έγινε από φυσική διαδικασία αλλά ελπίζω σύντομα να γίνει η αποκατάσταση της. 

Καταλήξαμε σπίτι με ένα εξουθενωμένο μωρό που έπαθε κάτι σαν jet lag, μιας μορφής αποσυγχρονισμού της ρουτίνας του και έμεινε ξύπνιος μέχρι τις 10 το βράδυ. Εννοείται ότι έμεινε με τον μπαμπά του γιατί εγώ κοιμήθηκα από τις 8. 

ΥΓ: Ανυπομονώ να περπατήσει γιατί κουράστηκα να κουβαλάω στα χέρια μου ένα μωρό πέραν των 10 κιλών. Δεν βλέπω να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως γιατί έχει γίνει πια εξειδικευμένος στο μπουσούλημα. Τόσο πολύ που νομίζω ότι θα αρχίσουμε να παραδίδουμε σεμινάρια μπουσουλήματος και σε άλλα βρέφη. Περπάτα μωρό μου, περπάτα! 

Κακός καιρός

Κακός καιρός. Πολύ πολύ κακός καιρός. Και όταν λέω κακός καιρός, δεν εννοώ βροχές και καταιγίδες. Αλλά αυτό τον απαίσιο καιρό που έχουμε αυτή τη στιγμή στη Λευκωσία. 

Δηλαδή: ένας ουρανός απροσδιορίστου χρώματος, ασπρό-γκρι-καφέ, το οποίο πηγάζει φαντάζομαι από τη σκόνη στον αέρα. Φυσάει απίστευτα και τα δεντράκια στο μπαλκόνι μας είναι έτοιμα να φύγουν μαζί με τον αέρα (αν τους μείνει πρώτα κανένα φύλλο). 

Η άνοιξη πάντα μου προκαλούσε μια μελαγχολία. Και συγκεκριμένα η Μάρτιος ήταν πάντα ο χειρότερος μου μήνας (τι κρίμα μικρέ μου Π που γεννήθηκες στον χειρότερο μήνα της μαμάς σου...Δεν πειράζει όμως χάρη σε σένα αυτός ο μήνας πήρε μια άλλη διάσταση). 
Λοιπόν...η άνοιξη λοιπόν και συγκεκριμένα ο Μάρτιος είναι σαν ένα μεταβατικό στάδιο. Δεν είναι ούτε χειμώνας - ούτε καλοκαίρι. Και εκεί που βαρέθηκες το χειμώνα και η φύση πάει να σου δώσει ένα-δύο ψήγματα καλοκαιριού με τα λουλουδάκια που ανθίζουν εκεί κι εδώ και τον ήλιο που κάποιες μέρες σου χαμογελάει από ψηλά και σου κλείνει το μάτι υπόσχοντας σου ότι κάτι καλό έρχεται....ξυπνάς και έξω είναι...έτσι. Όπως είναι σήμερα. 

Μου θυμίζει πολύ τον περσινό Μάρτιο.Ο καιρός ήταν ακριβώς έτσι. Μου θυμίζει επίσης την επιλόχεια κατάθλιψη, κάτι που θέλω να σταματήσω να θυμάμαι! Ξουτ ξουτ. 

Ο αγαπημένος μου μήνας είναι ο Αύγουστος! Και μου αρέσει πολύ και ο Δεκέμβριος, ο χειμώνας γενικότερα, ακόμη και το φθινόπωρο μου αρέσει πολύ γιατί διώχνει τη ζέστη που βαρέθηκες και σου υπόσχεται τα Χριστούγεννα. O Αύγουστος όμως...μυρίζει θάλασσα και αλμύρα, και ταβερνάκια και βράδια με αστέρια. Βόλτες στην παραλία, όνειρα, έρωτα, ζωντάνια. 
Μέχρι τον Αύγουστο λοιπόν...θα χαρούμε με ότι έχουμε!